บทที่ 1575 เงินทั้งหมด

คำตอบที่หลี่เหยาให้ไว้ไม่ได้ทำให้ฉีเติ่งเสียนประหลาดใจ แน่นอนเป็นชาวเจียเผิงเป็นคนสร้างปัญหา

“ชายชื่อโทโจร็อคเป็นคนเสนอความคิดนี้ ยังมีชายอีกคนชื่อโยสุเกะ ยามาโมโตะ ที่ช่วยเหลือเขา” หลี่เหยาเทถั่วลงในกระบอกไม้ไผ่ขายความลับทั้งหมดของคนเจียเผิงทั้งสอง

ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะตกใจเมื่อได้ยินชื่อทั้งสองนี้ และจำได้ว่านี่คือคนสองคนที่เขาพบบนเครื่องบินไปประเทศรุ่ย

หนึ่งในนั้นผู้ชายที่ชื่อโยสุเกะ ยามาโมโตะ ได้ทิ้งความประทับใจไว้ลึกๆ ให้กับเขา เพราะคำพูดที่ว่า “ยามาโมโตะ ฉันจะทำลายบรรพบุรุษของคุณ” เป็นประโยคคลาสิคที่จะต้องถูกสืบทอดต่อไป!

ฉีเติ่งเสียนหรี่ตาและพึมพำ: “ที่แท้จะเป็นสองคนนั้น ไม่คิดว่าหลังจากบอกลาประเทศรุ่ยแล้วจะมายังผึ่งไหล อันที่จริงเราควรฆ่าพวกเขาตั้งแต่ประเทศรุ่ย”

จากประโยคนี้ทำให้หลี่เหยาขนลุกไปทั้งตัว คนๆ นี้เป็นใครกันแน่ ต้องหาเรื่องฆ่าคนอื่นแทบจะทุกครั้ง!

ยิ่งไปกว่านั้น สถานะของโทโจร็อคและโยสุเกะ ยามาโมโตะ ในสมาคมงูดำก็ไม่ได้ต่ำต้อย ไม่ใช่ว่าอยากฆ่าก็ฆ่าได้

“ในฐานะลูกหลานของเหยียนหวง หากสมรู้ร่วมคิดกับคนเจียเผิงจริงๆ มันคงน่าขยะแขยง!” ฉีเติ่งเสียนมอง หลี่เหยาด้วยความรังเกียจและพูดช้าๆ

หลี่เหยาอดไม่ได้ที่จะตัวสั่นด้วยความกลัว เกรงว่าเจียงชิงเย่ว์จะไม่ยกโทษให้เขา ดังนั้นเขาจึงรีบพูดว่า: “ฉันอยู่ในค่ายเฉาแต่ใจขอยู่กับฮั่น ฉันแค่อยากรู้ถึงความต้องการที่แท้จริงของพวกเขาเท่านั้น!”

“ตอนนี้ฉันรู้แน่ชัดถึงสถานการณ์ของคนสองคนนี้แล้ว ฉันจึงหันกลับแปรพักตร์มาหาพวกคุณทันที”

“สองคนนี้น่ารังเกียจจะตายไป ฉันจะเป็นลูกน้องของพวกเขาได้ยังไง?”

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างเย็นชา: “จริงเหรอ?”

หลี่เหยาพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ใช่ สิ่งที่สองคนนี้พูดเกี่ยวกับอัลบั้มรูป และการที่บรรพบุรุษของพวกเขาต่อสู้อย่างกล้าหาญในฮวาอิ่ง และเรื่องใส่ร้ายป้ายสีในตอนหลัง ทำให้ฉันโกรธจนแทบอยากจะลงมือกับพวกเขา...”

สิ่งที่หลี่เหยาพูดเป็นความจริงอย่างเห็นได้ชัด เพราะเขาไม่รู้เกี่ยวกับอัลบั้มรูป มีแค่คนเจียเผิงสองคนนั้นเท่านั้นที่สามารถพูดออกมาได้

แม้ว่าฉีเติ่งเสียนกับเจียงชิงเย่ว์จะได้ยินเพียงคำบอกเล่า พวกเขาก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกโกรธ!

สัตว์ร้ายเหล่านี้ได้ทำสิ่งที่ไร้ศีลธรรมมามากมาย แต่ไม่กล้าเผชิญหน้ากับประวัติศาสตร์ พวกเขายังคงยกย่องคนฆ่าสัตว์ที่ก่อสงครามอย่างก้าวร้าว และแม้กระทั่งเผยแพร่ข่าวลือเกี่ยวกับหัวกั๋วที่กล่าวหาใส่ร้ายบรรพบุรุษของพวกเขา!

วิธีการคำพูดพวกนี้น่าขยะแขยงจริงๆ!

“แม้ว่าฉันจะไม่ใช่สัญชาติหัวกั๋ว แต่ฉันเป็นลูกหลานของเหยียนหวง เรื่องแบบนี้ คิดว่าจะทนได้อย่างนั้นเหรอ? แน่นอนว่าไม่!” หลี่เหยาพูดพร้อมกับพองหน้าอก

ฉีเติ่งเสียนยิ้มเยาะเย้ย มองไปที่หลี่เหยาและพูดอย่างเยาะเย้ย: “นายทำแบบนี้เพราะนายรู้ว่านายไม่รอดแน่ นายเลยทำแบบนี้ใช่ไหม?”

หลี่เหยาไม่กล้าตอบ เขาพยายามเอาชีวิตรอดจริงๆ ดังนั้นเขาจึงทรยศต่อชาวเจียเผิงสองคนนั้น

เมื่อเปรียบเทียบกันแล้ว เขารู้สึกว่าการรุกรานตระกูลซุนในผึ่งไหลนั้นร้ายแรงกว่าการรุกรานชาวเจียเผิงสองคนนั้น

“โทโจร็อคกับโยสุเกะ ยามาโมโตะช่างน่ารังเกียจจริงๆ เป็นพูดคำที่ไม่น่าให้อภัย พวกเขาสมควรตาย!” เจียงชิงเย่ว์พูดด้วยความโกรธ เพราะชาวหัวกั๋วที่มีความคิดปกติและมีความชอบธรรมมากพอจะไม่อาจทนต่อสิ่งเหล่านี้ได้

ชาวเจียเผิงมีข้อได้เปรียบพวกเขาชัดเจน แต่ไม่ว่าคนโดดเด่นเพียงใด แต่กลับทำให้เสื่อมเสียชื่อเสียงและพยายามบิดเบือนประวัติศาสตร์นองเลือดกับคราบน้ำตา พวกเขาก็ไม่คู่ควรกับการให้อภัยหรือได้รับความเห็นอกเห็นใจ!

หากต้องการได้รับอย่างคนเท่าเทียม สิ่งแรกที่เขาต้องทำคือเผชิญหน้ากับประวัติศาสตร์อย่างตรงไปตรงมา

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าและกล่าวว่า “ฉันต้องหาวิธีฆ่าพวกเขา เพื่อที่พวกเขาจะได้ไม่ต้องออกมาให้ผู้คนรังเกียจอีก”

ยังมีผู้คนจากเจียผิงที่ฉีเติ่งเสียนชอบ เช่น นักเขียนการ์ตูนเก่าๆ ที่ทำให้ผู้คนอบอุ่นใจ ครั้งหนึ่งเขาเคยกล่าวไว้ในที่สาธารณะว่าคนในเจียเผิงควรเผชิญกับประวัติศาสตร์และยอมรับความผิดพลาด การ์ตูนบางเรื่องยังเปรียบเทียบสงครามในปีนั้น มีการวิพากษ์วิจารณ์และเสียดสีอย่างดุเดือด