บทที่ 1579 จัดการได้ในพลังชีวิตเดียว

ฉีเติ่งเสียนขึ้นเฮลิคอปเตอร์ตรงไปยังเรือนจำเกาะสวรรค์ และได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากเกาเย่

เกาเย่เป็นแฟนคลับตัวยงของฉีเติ่งเสียนหลังจากที่เห็นเขา เขาก็ยิ้มทันทีและพูดว่า: “รองหัวหน้าใหญ่ ยินดีต้อนรับสู่หน่วยเชิญเข้ามาตรวจสอบ!”

ฉีเติ่งเสียนกลอกตาแล้วพูดว่า “ฉันไม่ใช่ผู้นำอะไร วันนี้ฉันมารับคนเท่านั้น”

เกาเย่กล่าวว่า: “อย่างนั้นยิ่งยินดีต้อนรับ!”

ขณะที่เขากำลังพูด เกาเย่ก็ต้อนรับฉีเติ่งเสียนเข้าไปในเรือนจำ จากนั้นเขาก็เห็นนักโทษมีรอยฟกช้ำและใบหน้าบวมเป่ง แน่นอนว่านั่นคือมือสังหารจิ่วเฮิ่ง

เมื่อเดินเข้าไปในสนามออกกำลังกายด้านใน ฉีเติ่งเสียนเห็นจิ่วเฮิ่งยืนอย่างภาคภูมิใจท่ามกลางฝูงชน ชี้มือข้างหนึ่งขึ้นไปบนฟ้า และตะโกนลั่น: “แม้ว่าพวกแกจะรุมเข้ามา ทำไมฉันต้องกลัวด้วย!”

นักโทษกลุ่มหนึ่งโกรธจัด ชายคนหนึ่งลุกขึ้นมาและวิ่งตรงไปยังเขา ชั่วขณะหนึ่งทั่วทั้งสนามออกกำลังกายคึกคักเหมือนหมาวิ่งไล่ไก่ที่กำลังบินหนี

“ตีมันให้ตาย ไอ้บ้านี่ วันนี้ฉันต้องทุบมัน ไอ้เน่านี่ให้ตายไปข้าง!”

จิ่วเฮิ่งหัวเราะและพูดว่า “ตีฉันให้ตาย ถ้าทำได้ก็ลองดู!”

“ไอ้สารเลวนี่ ทรมานเราทั้งวันทั้งคืน แถมยังแอบโจมตีตอนกลางคืน ทำให้เรานอนไม่หลับ”

จิ่วเฮิ่งยังคงตะโกนอาละวาดต่อไป: “ฉันอยากให้นายระวังตัวตลอดเวลาและบอกจะให้รู้ไว้โลกนี้อันตรายแค่ไหน! พวกนายเป็นอันธพาล เรื่องแค่นี้ก็ไม่เข้าใจเหรอ?”

เขาใช้หมัดกับเท้าประสานกัน ปกป้องร่างกายของเขาด้วยระฆังทองเสือคำราม เพื่อรับการโจมตีทุกรูปแบบ เขาแสดงทุกการเคลื่อนไหวด้วยความจริงจัง ไม่นานหลังจากนั้น ก็มีคนลอยสูงสองถึงสามเมตร ห่างออกไปห้าถึงหกเมตร

ฉีเติ่งเสียนยิ้ม เจ้าสารเลวคนนี้ชอบใช้คำพูดเพื่ออวดอ้างตัวเองจริงๆ!

“ให้ตายเถอะ นักบวชสมัยนี้แม่งเป็นมีอะไรแบบนี้กันไปหมดว่ะ? มีไอ้สารเลวแบบนี้ที่แย่ยิ่งกว่านักโทษอย่างเราอีก!” มีคนตะโกนด้วยความโกรธ

“หุบปาก! ภิกษุผู้น่าสงสาร...เหอะ ฉันเป็นผู้นำอัศวินแห่งแสงศักดิ์สิทธิ์ภายใต้วิหารหนานยางอวาดาของพระอัครสังฆราชฮิ่วเหิง กล้าดูหมิ่นศาสดาของฉัน... แดกปืนอิตาลีหน่อยเป็นไง!” จิ่วเฮิ่งตะโกนโวยวาย พยายามใส่ร้ายป้ายฉีเติ่งเสียน

ใบหน้าของฉีเติ่งเสียนมืดลง ตามที่คาดไว้จิ่วเฮิ่งไม่อยู่เฉย ลับหลังพยายามป้ายความผิด

ในเวลานี้ เขาค่อนข้างเข้าใจสภาพของกูซินสกี ที่รู้สึกไม่ดีที่โดนโยนคความผิดไปให้แล้ว

เกาเย่ถอนหายใจแล้วพูดว่า “อย่างที่คุณเห็น”

ฉีเติ่งเสียนถามว่า “เป็นแบบนี้ทุกวันหรือเปล่า?”

เกาเย่ส่ายหัวแล้วพูดว่า: “เมื่อก่อน ทีละสามหรือห้าคนทีละคน แต่เมื่อวานนักโทษได้รวมตัวประชุมกันเพื่อต่อสู้กับเขาในวันนี้ นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมจึงมีคนมากมายขนาดนี้”

ฉีเติ่งเสียนยิ้ม ความแข็งแกร่งของเรือนจำเกาะสวรรค์นั้นไม่เพียงพออย่างแน่นอน หากเป็นเรือนจำโยวตู จิ่วเฮิ่งคงถูกกดลงกับพื้นและถูกทุบตีไปแล้ว

“กวาดล้างกองกำลัง!”

“กลางคืนต่อสู้ทุกทิศ!”

“แกว่งดาบไปรอบๆ!”

“ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า รีบใช้ระฆังทองเซ่! ไทเก็กของฉันกำลังแข็งแกร่ง!”

จิ่วเฮ่งตะโกนการเคลื่อนไหวราวกับว่าเขากำลังถ่ายทำภาพยนตร์ศิลปะการต่อสู้ เหล่านักโทษล้มลงทีละคน และหลังจากนั้นไม่นานก็เหลือเพียงไม่กี่คนสุดท้ายเท่านั้น

เมื่อเห็นความดุร้ายของจิ่วเฮิ่ง คนสุดท้ายก็หันหลังกลับวิ่งหนีไป ไม่กล้าสู้กับเขาอีก

แต่เห็นได้ชัดว่าจิ่วเฮิ่งไม่ยอมปล่อย เขารีบพุ่งไปข้างหน้าต่อยทีละคน พวกเขาทั้งหมดค่อยๆล้มลง