บทที่ 1581 นับลูกพี่

คำพูดนี้ของอาจารย์จางเทียน ทำให้ฉีเติ่งเสียนหลุดโกรธ เกือบจะไม่สนใจสถานการณ์ตำหนิออกมา

ฉีปู้อวี่ขี้โกงนัก ขอให้อาจารย์จางเทียนช่วย แต่เขากลับไม่ซื้อตั๋วเครื่องบินให้

อาจารย์จางเทียนก็ขี้เหนียวมากเสียจริง เขาไม่มีเงินซื้อตั๋วเครื่องบิน จึงโทรหาเขาเพื่อขอให้เขาซื้อตั๋วเครื่องบินโดยเฉพาะ

ท้ายที่สุดแล้ว ตั๋วเครื่องบินระหว่างประเทศนั้นก็ไม่ใช่ราคาถูกๆ เลย

“เฮ้อ คนก็แก่แล้ว กระดูกกระเดี้ยวก็ไม่แข็งแรง ถ้าเป็นชั้นประหยัด คงไม่สามารถทนถึงทวีปยูโรป…” อาจารย์จางเทียนพึมพำ ราวกับกำลังพูดกับตัวเอง

"ได้ ชั้นหนึ่งเลย!" ฉีเติ่งเสียนกัดฟัน แล้วพูดว่า "ตั๋วเครื่องบินฉันจะช่วยคุณเอง จุดตรวจคนเข้าเมืองก็จะจัดการให้ คุณรีบออกเดินทางได้เลย"

อาจารย์จางเทียนยิ้มและพูดว่า: "ได้ ผินเต้า (คำเรียกตัวเองแบบถ่อมตนของนักพรตเต๋า) จะรีบไปยุโรปช่วยบรรพจารย์เลย ช่วยเขากำจัดพวกนอกรีต!”

ฉีเติ่งเสียนหายใจเข้าลึกๆ วางสายโทรศัพท์ จากนั้นบ่นไปด้วยจัดเตรียมตั๋วเครื่องบินให้อาจารย์จางเทียนไปด้วย

หากฉีปู้อวี่นำคนนอกรีตไปด้วยเพียงสองคน เขายังไม่แน่ใจว่าจะก่อปัญหาหรือไม่ แต่เขาก็เรียกอาจารย์จางเทียนไปพร้อมกันด้วย นั่นคงเป็นการจู่โจมแน่

ยิ่งไปกว่านั้น การจู่โจมนี้อาจมุ่งเป้าไปที่สมเด็จพระสันตะปาปา ท้ายที่สุดแล้วฉีปู้อวี่เคยถามเขาว่าน้ำมนต์เกิดขึ้นได้อย่างไร ขอเพิ่มกว่านี้ได้หรือไม่

น้ำมนต์ซึ่งเป็นความลับหลักของศาสนาศักดิ์สิทธิ์ ฉีเติ่งเสียนในฐานะพระอัครสังฆราช ทราบว่ามีน้ำพุอยู่ภายในสันตะสำนัก ในทุกปีก็จะมีน้ำแร่บางส่วนผุดขึ้นมาทุกปี

น้ำแร่เหล่านี้มีคุณสมบัติอันศักดิ์สิทธิ์ หลังจากดื่มแล้ว จะช่วยให้กระชุ่มกระชวย ขจัดความเหนื่อยล้า เพิ่มการทำงานของเซลล์ และเพิ่มสมรรถภาพทางกาย

จริงๆ แล้วสิ่งนี้ค่อนข้างคล้ายกับน้ำแร่แห่งความเยาว์วัยในนิทานพื้นบ้านของจีน แต่ผลที่ได้นั้นดีจริงๆ และเทียบได้กับยาบำรุงทั้งสิบที่กลั่นโดยอาจารย์จางเทียนโดยใช้วัสดุยาอันมีค่าจำนวนมาก

“อาจารย์จางเทียนตาเฒ่านี้คงจะไม่ลงมือทำหากไม่มีผลประโยชน์ ปกครองอย่างหวูเหวยอะไรกัน เหลวไหลสิ้นดี!” ฉีเติ่งเสียนด่าทอในใจ เรียกชื่ออาจารย์จางเทียนโดยตรง

“สำนักขอฃอาจารย์ปู่ สั่งสอนมาไม่ดีนัก ศิษย์ลูกศิษย์หลานอะไรกัน?”

“ยังคงเป็นฉันพระอัครสังฆราชฉี เป็นคนที่สร้างชื่อเสียงเกียรติยศให้แก่วงศ์ตระกูลมากกว่า!”

ฉีเติ่งเสีบนบ่นอาจารย์ปู่ไปด้วยเลย ถึงค่อยรู้สึกคลายคงามหงุดหงิดได้บ้าง

จิ่วเฮิงอดไม่ได้ที่จะถาม: "ท่านอาจารย์เหล่าฉีไปยุโรปสร้างปัญหาอีกแล้วเหรอ? อีกท้งยังพาไอ้เฒ่าเลวอาจารย์จางเทียนไปด้วยเหรอ?"

ครั้งที่แล้วที่จิ่วเฮิงต่อสู้กับอาจารย์จางเทียน ถูกคนเขาที่ใช้วิชาเต๋าเล่นสกปรก สลบหลับไปนาน จึงไม่มีความรู้สึกดีหรือความเคารพต่อชายชราคนนี้อีกต่อไป

ฉีเติ่งเสียนยิ้มและพูดว่า: "แกมีข้อคิดเห็นต่ออาจารย์จางเทียนไม่น้อยเลยนะ?"

จิ่วเฮิงหัวเราะเยาะ: "ครั้งต่อไปที่ฉันพบเขา ฉันจะระวังวิชาเต๋าของเขา จะต้องให้เขานอนสลบสักสองสามวันให้ได้!”

จิ่วเฮิเป็นคนที่แค้นต้องชำระ หลังจากถูกฉีเติ่งเสียนลอบโจมตีครั้งหนึ่ง หลังจากนั้นไม่นาน เขาก็กู้สถานการณ์กลับมาได้ทันที ซึ่งทำให้ฉีเติ่งเสียนเสียเปรียบเช่นกัน

ก็เพราะตัวละครอย่างจิ่วเฮิงที่มีนิสัยไม่กลัวฟ้าไม่กลัวดิน ถึงได้เป็นผู้ที่มีความมั่นใจพอที่จะท้าทายคลาร์ก

“มา ผู้คุมเกา ฉันขอคารวะคุณ!”

“อาจารย์จิ่วเฮิง ฉันขอคารวะคุณ!”

“รองหัวหน้าใหญ่ ฉันขอคารวะคุณ!”

ลี่เฟยหลเจ้าเด็กคนนี้ช่างรู้งานเสียจริง พอกินอิ่ม ก็ถือแก้วมาดื่มชนแก้วกับทีละคนแล้ว แสดงท่าทีเคารพนบนอบ มีความสุภาพ

จิ่วเฮิงพยักหน้าด้วยความพึงพอใจและพูดว่า: "ได้ อนุมัติคุณให้เป็นลูกน้องของฉันแล้วกัน หากมีอะไรในอนาคต สามารถมาหาพี่ใหญ่ฉันคนนี้ได้เลย!"

ลี่เฟยหลงโค้งคำนับ คุกเข่าลงต่อหน้าจิ่วเฮิงทันทีและพูดว่า: "น้องชายลี่เฟยหลง คารวะลูกพี่จิ่วเฮิง!"

ฉีเติ่งเสียนตกตะลึง จากนั้นก็อ้าปากพูดไม่ออกเล็กน้อย