บทที่ 1600 การต่อสู้ที่ดุเดือด

คลาร์กปล่อยหมัดทะลุหลังที่ยอดเยี่ยมของเขา ในช่วงเวลาสั้นๆ เขาก็สามารถควบคุมการเคลื่อนไหวได้ และได้รับโอกาสกลับคืนมา

หลังจากคว้าโอกาสนี้ได้ เขาก็ยกแขนขวากับยกไหล่ขึ้น แขนที่อ่อนแรงของเขายืดออกทันทีราวกับปืนใหญ่ และโจมตีจุดสำคัญสามจุดของจิ่วเฮิ่ง: ศูนย์กลางของคิ้ว ลำคอ และหัวใจ

ร่างกำยำของจิ่วเฮิ่งแกว่งไปทางซ้ายขวาราวกับการเต้นระบำ ฝีเท้าดูคล่องแคล่วว่องไหว ราวกับนักเต้นที่มีทักษะการเต้นที่ยอดเยี่ยม เหวี่ยงมือข้างหนึ่งออกไปแผ่วเบา แล้วชี้มันเหมือนดาบไปใต้รักแร้ของคลาร์ก

ในขณะเดียวกัน จู่ๆ คลาร์กก็พับแขนทั้งสองข้างเข้าหากัน กันจะบีบแน่น แขนทั้งสองข้างเปรียบเหมือนโล่เหล็กที่อยู่ข้างลำตัว เขาก้มลงและยักไหล่ราวกับรถแบคโฮที่จะเข้าพุ่งชนจิ่วเฮิ่ง!

แรงดันในขณะนั้นไม่น้อยไปกว่ารถถังที่พุ่งชนเข้ามา รองเท้าบู๊ตคลาร์กที่สวมใส่เกิดระเบิด และปรากฏหลุมลึกขึ้นบนพื้นเป็นวงกว้าง เสียงเท้าของเขาสั่นดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่ว!

เมื่อคลื่นเสียงสั่น รอบตัวเขามีระลอกคลื่นก็ปรากฏขึ้นในอากาศ

ปรมาจารย์ศิลปะการต่อสู้ทุกคนต่างตกตะลึงด้วยความแข็งแกร่งทางร่างกายและการระเบิดของชี่เลือดเช่นนี้ นอกจากเทพเจ้าแล้วใครจะสามารถหยุดยั้งมันได้?

แม้แต่ฮันเฉิงจุน ยอดฝีมืออันดับหนึ่งในโคกูรยอ ก็ถึงกับหน้าซีดลงไปเล็กน้อย พร้อมกับแววตาตกตะลึง

มิยาโมโตะ ไทค์กำดาบในมือของเขาแน่น เห็นได้ชัดว่ามือของเขาสั่นเล็กน้อย

ไม่ต้องพูดถึงหลิวจงเหยียนสุ่ย, จ้านเฟยและคนอื่น ๆ ต่างก็หวาดกลัวจนเหงื่อตกเช่นกัน

ช่างเป็นคนขาวที่น่าสะพรึงกลัวจริงๆ!

“ฮู่!”

จิ่วเฮิ่งหายใจเข้าลึก ๆ ก้าวถอยหลังเล็กน้อย ก่อนพุ่งเข้าใส่ จากนั้นเขาก็จีบนิ้วมือก่อนจะค่อยๆทำให้นิ้วของเขากางออกราวกับดอกบัวสีขาวที่กำลังเบ่งบาน

ในขณะนั้นเองอารมณ์ของเขาเปลี่ยนไป ราวกับว่าเขากลายเป็นคิงคองยักษ์ที่ไม่อาจทำลายได้

ฉีเติ่งเสียนพูด: “นี่คือทักษะเฉพาะตัวของจิ่วเฮิ่ง ผนึกหมัดวัชระผู้ยิ่งใหญ่!"

จ้าวหงซิ่วกล่าวว่า: “ดี!”

ทันทีที่เธอพูดจบ หมัดของจิ่วเฮิ่งก็ฟาดไปที่แขนของคลาร์ก และพลังที่น่าสะพรึงกลัวก็พัวพันกันอยู่ครู่หนึ่ง

“หมัดวัชระอันยิ่งใหญ่” ของจิ่วเฮิ่งบดขยี้ลงบนแขนของคลาร์ก บดแขนเสื้อของคู่ต่อสู้ทีละนิดค่อยๆกระแทกเนื้อราวกับว่าจะทำให้กล้ามเนื้อและกระดูกของคู่ต่อสู้หัก!

แต่ความแข็งแกร่งทางร่างกายของจิ่วเฮิ่งยังคงด้อยกว่าของคลาร์ก แขนของเขาสั่น หมัดของเขาคลายลงเล็กน้อย ท่าทางของเขาดูไม่มั่นคง

ร่างของเขาเอนไปด้านหลัง แต่ในขณะที่เขาเอนตัวในจังหวะที่ จู่ๆเท้าด้านขวาของเขาก็ลอยขึ้นมา เตะเข้าไปยังเป้าของคลาร์ก

“นั่นมันท่ากังฟูเท้าสายฟ้าของฉันนี่ เขาเอามันไป!” เมื่อเห็นอวี้เสี่ยวหลงอดไม่ได้ที่จะตกใจและก็แอบประหลาดใจ

เธอเคยต่อสู้กับจิ่วเฮิ่งเพียงครั้งเดียว แต่เขาได้เรียนรู้ทักษะการใช้เท้าสายฟ้าที่เธอฝึกฝนอย่างหนักมาหลายปี เมื่อจิ่วเฮิ่งใช้มันกระบวนท่ายิ่งดูลึกลับเข้าไปอีก

ในตอนนี้เธอรู้สึกว่าเมื่อเทียบกับจิ่วเฮิ่ง ทักษะกระบวนท่าของเธอค่อนข้างเหมือนกับเด็กอนุบาลเท่านั้น

แต่เท้าของจิ่วเฮิ่งพลาดไปโดนเป้าของคลาร์ก แต่มันกลับว่างเปล่า

“ชี่กงของคนๆ นี้มาถึงจุดที่สามารถลดหยางในช่องท้องได้แล้วเหรอ?” จิ่วเฮิ่งรู้สึกหนาวสั่นในใจ และปรับท่าทางของร่างกายอย่างรวดเร็วเพื่อรักษาเสถียรภาพของจุดศูนย์ถ่วง

การเตะที่พลาดยังคงส่งผลต่อการทรงตัวของเขา เท้าของคลาร์กประสานกัน มือห้อยลงมา ก่อนจะพยายามยืนทรงตัว

นี่คือ “ท่าวูจิ” ของไทเก็ก หมัดแม่ของไทเก็ก มีท่าเดียวเท่านั้น เพราะทุกท่าในไทเก็กมีพื้นฐานมาจากท่านี้