บทที่ 1629 ส่งมอบให้กับประเทศ

หลัวฮั่นเป็นคนที่น่าเชื่อถือมาก และยังส่งคอลเลกชันของเขาไปที่ฉีเติ่งเสียน

"หลัวฮั่นมีของเก่ามากมายอยู่ในมือ ซึ่งหลายชิ้นเป็นทองสัมฤทธิ์จากราชวงศ์ซางและโจว และคุณควรส่งมอบให้กับรัฐ" อวี้เสี่ยวหลงไปกับเขา และหลังจากเห็นคอลเลกชันในห้องเก็บสัมภาระ เขาก็พูดทันที

"ใช่ ฉันจะส่งมอบให้พิพิธภัณฑ์ เมื่อฉันกลับมา!" ใบหน้าของฉีเติ่งเสียนเต็มไปด้วยความชอบธรรมและความเกรงขาม

อวี้เสี่ยวหลงพยักหน้าเล็กน้อยและพูดว่า "อืม...... ใช่ ด้วยวิธีนี้ ทางรัฐจะให้รางวัลแก่คุณด้วย ”

ฉีเติ่งเสียนและพูดด้วยรอยยิ้ม:" คอลเลกชันทองแดงประเภทนี้ รางวัลสําหรับแต่ละชิ้นน้อยกว่าห้าล้าน ฉันจะไม่พูดสักคํา ฉันจะมอบมันทั้งหมด" ”

เขาได้เห็นข่าวบ้าๆ มากมาย และถ้าเขาส่งข่าวแบบนี้ จะได้รับรางวัลห้าร้อยดอลลาร์

เขาคงไม่มีความสุขที่จะปล่อยให้พระอัครสังฆราชฉีทําธุรกิจที่ขาดทุนแบบนี้ ทำธุรกิจที่ขาดทุนแบบนี้ และเขาจะไม่เต็มใจที่จะร่วมมือโดยไม่มีค่าตอบแทนที่สอดคล้องกัน

หลังจากได้ยินเช่นนี้ อวี้เสี่ยวหลงก็เลือดขึ้นหน้าและถามว่า"นี่ยังเรียกว่าการส่งมอบอยู่หรือ"

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า:" แน่นอนว่ามันเรียกว่าการสางมอล คุณเห็นดาบทองสัมฤทธิ์นี้ มันเหนือกาลเวลา ยังสามารถนําไปตัดถนนสองหรือสามสาย ได้เลย มีมูลค่าหลายสิบล้านที่จะนำมาประมูลหรือไม่? ฉันยอมยกให้ห้าล้านมันไม่สมเหตุสมผลเหรอ? เรียกได้ว่าสมเหตุสมผลมาก!”

อวี้เสี่ยวหลงขมวดคิ้วและพูดว่า "คุณไม่สามารถทําสิ่งนี้ได้ สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นโบราณวัตถุ มีค่า และมีผลอย่างมากต่องานโบราณคดี......"

ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยรอยยิ้ม:" ใช่ สิ่งนี้มีส่วนช่วยมาก ฉันยอมยกให้อันละห้าล้าน คุณต้องการอะไรจากฉันอีก"

อวี้เสี่ยวหลง พูดไม่ออก แต่เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับเธอมากนัก ดังนั้นเธอจึงไม่สนใจที่จะพูดอะไรอีก

ฉีเติ่งเสียนไม่มีความประทับใจที่ดีต่อคนเหล่านั้น และสามารถทำให้คนส่งมอบสิ่งของที่บ้านมาได้ เพราะตนเองชนะมันมาจากหลัวฮั่น แล้วทำไมถึงต้องมอบมันให้ฟรีๆ ถ้าคุณมีความสามารถ คุณก็ชนะมันจากหลัวฮั่นให้ได้สิ!

ฉีเติ่งเสียนนอยู่ในห้องเก็บสัมภาระเพื่อดูที่นี่ และรู้สึกพอใจมาก หลัวฮั่นคนนี้เป็นนักสะสมรายใหญ่ อย่างน้อยก็มาจากราชวงศ์หมิงขึ้นไป และพวกมันก็หายากมาก!

ตัวอย่างเช่น ศิลาดลนี้......ของยุคฮุ่ยจงของราชวงศ์ซ่ง รู้ไหมว่าในช่วงสมัยฮุยจงราชวงศ์ซ่งมีความวุ่นวายครั้งใหญ่ และไม่เหลือโบราณวัตถุทางวัฒนธรรมมากมายนัก และสิ่งนี้ถูกนําไปประมูลที่ราคาเริ่มต้นที่ 100 ล้านได้?

"คุณหลัวเป็นคนใจดี!" ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างจริงจัง จากนั้นเปิดกระเป๋าเดินทางและพบเศษไม้ไผ่โบราณที่มีจารึกโบราณอยู่

หลังจากดูฉีเติ่งเสียนแล้วพูดว่า:" เฮ้ นี่เป็นความลับของการเล่นแร่แปรธาตุที่ทำโดยนักเล่นแร่แปรธาตุโบราณ เมื่อฉันกลับไปฉันจะมอบมันให้กับอาจารย์จางเทียนและอาจารย์จื่อหยางให้พวกเขาศึกษาและรับยาที่มีประโยชน์มากขึ้น"

วัฒนธรรมลัทธิเต๋ามีประวัติศาสตร์อันยาวนาน แต่ในช่วงเวลาที่ยาวนาน มันก็สูญเสียสาระสําคัญและมรดกไปมากมาย

เหตุผลที่นิกายเต๋ามักผลิตปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ก็เพราะพวกเขาฝึกกล้ามเนื้อและกระดูกจากภายนอก ชี่และเลือดภายใน จากนั้นใช้ยาแปลก ๆ และแน่นอนว่าการเล่นแร่แปรธาตุคือความแข็งแกร่งของนิกายเต๋า

เมื่อมองไปที่คอลเลกชันล้ําค่าในห้องเก็บสัมภาระ ฉีเติ่งเสียนรู้สึกยินดีเป็นอย่างยิ่งและเมื่อเขาหันกลับมา เขาก็ติดต่อฟู่เฟิงหยุนและถามเขาว่าต้องการมันหรือไม่ และถ้าเขาไม่ต้องการ เขาก็จะจัดการกับมันด้วยตัวเอง

ฟู่เฟิงหยุนจะไม่กล้าเดิมพันกับเขาอย่างแน่นอน ซึ่งอาจจะสื่อสารกับรัฐบาลกลางจริงๆ จัดสรรเงินจํานวนมหาศาล แล้วให้รางวัลแก่ฉีเติ่งเสียนที่ "ให้ส่งมอบ" โบราณวัตถุทางวัฒนธรรม

ฉีเติ่งเสียนบอกลาอวี้เสี่ยวหลง ขึ้นรถมินิแวนแล้วขอให้คนขับขับรถไปที่วิลล่าของคุณนายกลุ่มธุรกิจ

อวี้เสี่ยวหลงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องโทรหาฟู่เฟิงหยุนก่อนและบอกเขาว่าฉีเติ่งเสียนได้รับโบราณวัตถุทางวัฒนธรรมอันล้ําค่า และมูลค่าทางโบราณคดีสูงมาก ดังนั้นจึงต้องจัดการอย่างระมัดระวัง

ทันทีที่ ฉีเติ่งเสียนมาถึงที่วิลล่า เขาก็ได้รับโทรศัพท์จากฟู่เฟิงหยุนและถามเขาว่า: "อืม ...... เดี๋ยวก่อน ฉันได้ยินมาว่าคุณได้รับมรดกทางวัฒนธรรมอันล้ำค่าจำนวนหนึ่ง?”