บทที่ 1661 คนง่ายๆ

ทุกครั้งที่หยางกวนกวนได้รับบาดเจ็บสาหัส ฉีเติ่งเสียนเป็นคนดูแลรักษาตลอด

วันนี้ก็ดําเนินธุรกิจตามปกติเช่นกัน

สิ่งนี้ทําให้หัวใจที่เย็นชาของนางรู้สึกอบอุ่นขึ้นมา แต่เมื่อนางย้อนคิดว่าเกิดอะไรขึ้น ก็ทำให้นางเกิดความลังเลใจขึ้นมา

ทำให้นางยังแสดงท่าทีเช่นเดิม

"อย่ารู้สึกว่าท่านถูกทอดทิ้งเลย แม้ว่าคนทั้งโลกจะทอดทิ้งท่าน ข้าจะอยู่เคียงข้างท่านเอง" ฉีเติ่งเสียน รักษานางอย่างจริงใจ

"อึก!"หยางกวนกวนถอนหายใจ

อย่างไรก็ตาม ต้องบอกว่า ณ ที่นี้ นางรู้สึกถึงความอบอุ่นเหมือนคนในครอบครัวกับพระอัครสังฆราชฉี

"ท่านไม่จําเป็นต้องนึถึงตระกูลหยางพวกนั้น ข้ามีวิธีกำจัดพวกเขาอยู่" ฉีเติ่งเสียนพูดว่า "เมื่อถึงเวลา พวกเขาจะคร่ำครวญขอร้องคุณอย่างแน่นอน!"

"ข้าควรเรียนรู้จากประธานเซี่ยงให้มากยิ่งขึ้นแล้วล่ะ" ในที่สุดหยางกวนกวน ก็เต็มใจที่จะพูดคุยกับฉีเติ่งเสียน

นางยังรู้สึกว่าตัวเองใจอ่อนเกินไปในการจัดการกับกิจการของตระกูลหยางในเมืองหลวง โมตู และเมื่อนางมีอำนาจอยู่ในกำมือ นางจะกำจัดคนพวกนั้นทิ้งซะ

ด้วยวิธีนี้ แม้ว่าคนในตระกูลซ่งจะกลับมาอีกครั้ง แต่คนเหล่านี้ก็ไม่สามารถเคลื่อนไหวอะไรได้มากนัก

หยางกวนวนจู่ๆ ก็พูดว่า:" จริงๆ แล้วข้ายังเศร้ามาก ไม่รู้ ทําไมมันถึงเป็นแบบนี้"

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า: "ธรรมชาติของมนุษย์บางคนถูกบิดเบือน เพียงแต่ท่านไม่สามารถมองว่ามันปกติได้ก็เท่านั้น”

ใครก็ตามที่พบเรื่องแบบนี้จะรู้สึกเศร้าท้ายที่สุด หูอวี้ที่เป็นสมาชิกในครอบครัวที่ใกล้ชิดเพียงคนเดียวของ หยางกวนกวนแต่กลับโหดเหี้ยมและชั่วร้ายมาก

โชคดีที่หยางกวนกวนพบเจอความยากลำบากมามากและก็ถูกใช้เป็นเครื่องมือในที่สุด มิฉะนั้น การระเบิดดังกล่าวก็เพียงพอแล้วที่จะเอาชนะได้อย่างสมบูรณ์แบบ

"ไม่เป็นไร ท่านแม่ของข้าเป็นคนอ่อนโยนมาก นางจะต้องพอใจในตัวท่านเป็นอย่างมากแน่!" ฉีเติ่งเสียน ปลอบโยนว่า "นางจะให้ในสิ่งที่ท่านไม่เคยได้รับ"

หยางกวนกวนพูดว่า:" การที่นางจะทําให้คุณอาฉีชื่อฟังได้ ข้าเกรงว่ามันจะไม่ง่ายอย่างที่ท่านพูดน่ะสิ!"

ฉีเติ่งเสียนพูด: "จริงๆ แล้วพ่อของข้าเป็นคนเรียบง่าย ดีกับคนที่รักเขา และไม่มีปากเสียงอะไรกับญาติมากนัก แต่เมื่อต้องรับมือกับศัตรูและคนที่เกลียดชัง ก็พร้อมสู้เสมอ ”

ในความเป็นจริง อย่างที่ฉีเติ่งเสียน พูดว่า ฉีปู้อวี่ เป็นคนที่เรียบง่ายที่สุด และบางคนก็ชอบคนประเภทในนวนิยายหวู่เซี่ย

เขาใช้ชีวิตอย่างอิสระ ทั้งรักทั้งเกลียดอย่างชัดเจน และเขาไม่ได้คิดอะไรมาก และเมื่อเขาเจอบางสิ่งที่เขาไม่คุ้นเคยเขาก็ไม่ได้รู้สึกว่ามันเว่อร์วังอะไรมากนักนี่？

"ดูเหมือนจะ......" หยางกวนกวนอดไม่ได้ที่จะยิ้มเมื่อนึกถึงฉีปู้อวี่

"ลองคิดดูสิ ชีวิตของข้ามันยากมาตลอดเลย ต้องขอบคุณท่านที่ยื่นมือมาช่วยข้านะ"

"ในอนาคต ท่านก็จะสนับสนุนข้าเสมอ"

ฉีเติ่งเสียนตบหน้าอกของเขาพร้อมสัญญาว่าจะทําเช่นนั้นเพื่อเบี่ยงเบนประเด็น เขาถามหยางกวนกวนและฟู่หรงหัวเกี่ยวกับกระบวนการต่อสู้เพื่อวิเคราะห์รายละเอียดและวิธีจัดการกับนาง

จากนั้นเขายังลุกขึ้นยืนและแสดงให้หยางกวนกวนดู ช่วยนางแก้ไขและปรับปรุงสไตล์การต่อสู้ของนาง

หลังจากพูดคุยกัน หยางกวนกวนก็รู้แจ้งทันทีปรากฎว่าเมื่อเขาและฟู่หรงหัวเป็นผู้มีฝีมือสูง ก็ยังมีการละเว้นในรูปแบบการต่อสู้

"ข้าต้องการฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ในระดับที่สูงขึ้นให้ได้เท่าเทียมกัยฝีมือของคุณอาฉี ถ้าใครมาขวางล่ะก็จะต้องเจอดีแน่!" หยางกวนกวนยกมือขวาขึ้นกําหมัดแน่นและถอนหายใจอย่างจริงจัง

"......" ฉีเติ่งเสียน รู้สึกว่าประโยคนี้มีความหมายบางอย่าง?