บทที่ 1674 ร่องรอยประวัติศาสตร์

การเคลื่อนไหวของที่นี่ ได้สร้างความตื่นตระหนกให้กับผู้คนจำนวนมากในฐานทัพ

แต่ทว่า หลังจากที่ทุกคนรู้ว่า คนเหล่านี้ล้วนเคยเป็นลูกน้องสังกัดของลู่จ้านหลงมาก่อน ก็รู้สึกว่าเป็นเรื่องปกติ

บนโลกนี้ไม่มีความเป็นกลางที่แท้จริง คนที่บอกว่าตนเป็นกลางก็เป็นแค่พวกนกสองหัว มีเพียงลู่จ้านหลงเท่านั้นที่เป็นกลางอย่างแท้จริง เพราะเขาคิดแค่ว่า เมื่อประเทศเกิดวิกฤติ ทุกคนสามารถเป็นคนแรกที่คิดถึงเขาและส่งเขาออกไปทำภารกิจ โดยไม่มีใครทั้งสองฝ่ายจะมีข้อโต้แย้งใดๆ

แม้ว่าเขาจะยังคงเป็นกลางในการแย่งชิงอำนาจ แต่ความคิดและคุณธรรมของเขากลับมีเอนเอียงไปทางฟู่เฟิงหยุน เพราะเขาตระหนักดีถึงอันตรายของอำนาจที่มากล้น

อดีตผู้ช่วยของลู่จ้านหลง เสี่ยวเฉินเดินออกมาพูดกับฉีเติ่งเสียนว่า "นายพลจัตวา คุณช่วยเก็บรูปหัวหน้าท่านนี้ด้วยได้ไหม เราก็อยากระลึกไว้เหมือนกัน"

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าแล้วพูดว่า: "แน่นอนว่าฉันจะต้องเก็บไว้อยู่แล้ว อีกทั้งเก็บไว้ในที่ที่มองเห็นได้ชัดเจนที่สุด”

ผู้ช่วยเสี่ยวเฉินอดไม่ได้ที่จะตกใจ ถามว่า: “คุณตัดสินใจเก็บไว้ตรงไหนหรือ?”

ฉีเติ่งเสียนเงยหน้าขึ้น แล้วพูดว่า: "ฉันคิดว่าตำแหน่งนั้นของอาคารนี้ไม่เลวเลย คุณคิดว่าอย่างไร?"

ผู้ช่วยเสี่ยวเฉินสะดุ้งทันที และแม้แต่คนอื่น ๆ ก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ ไม่น่าแปลกใจเลยที่ฉีเติ่งเสียนสามารถทำเรื่องที่สะเทือนฟ้าดินได้ขนาดนี้ แม้เพียงใช้แค่ความคิดก็เป็นสิ่งที่ไม่ธรรมดา

“สิ่งนี้จะทำให้คนมากมายโกรธเอาได้ เพราะบางคนต้องการลบร่องรอยประวัติศาสตร์ที่หัวหน้าทิ้งไว้” ผู้ช่วยเสี่ยวเฉินเงียบไปนานแล้วค่อยๆ พูดออกมา

“ถ้าคุณทำเช่นนี้ จะมีคนออกมาหยุดคุณ”

“ยังมีผู้มีฝีมือสูงในกรมยุทธการอีกหลายคน”

ฉีเติ่งเสียนพูดเยาะเย้ยแล้วพูดว่า “ไม่ว่าจุดใดที่มีใบไม้ร่วงหล่น จุดนั้นเปลวไฟที่ไม่มีวันดับมอด ร่องรอยประวัติศาสตร์ที่เขาทิ้งไว้จะนำพาประเทศนี้ไปสู่อารยธรรม ใครสามารถลบล้างมันได้กันล่ะ? นอกจากนี้ สิ่งที่ฉันฉีเติ่งเสียนต้องการทำ ใครสามารถหยุดมันได้!”

หลังจากได้ยินสิ่งนี้ กลุ่มทหารที่อยู่เบื้องหลังผู้ช่วยเสี่ยวเฉิน ล้วนอดไม่ได้ที่จะโห่ร้องส่งเสียงเชียร์และทุกคนก็รู้สึกมีแรงบันดาลใจ

แน่นอนว่าพวกเขาต้องการให้จิตวิญญาณที่หัวหน้าคนก่อนทิ้งไว้เบื้องหลังถูกส่งต่อต่อไป และพวกเขาก็ไม่เต็มใจที่จะนั่งดูร่องรอยประวัติศาสตร์ที่เขาทิ้งไว้เบื้องหลังถูกผู้คนลบไปด้วยความจงใจ

ถ้าแขวนภาพนี้แล้ว เช่นนั้น นี่จะตบหน้าคนกี่คน?

“ฉันจะไปเตรียมเครื่องมือ” ผู้ช่วยเสี่ยวเฉินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดอย่างหนักแน่น

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้า

ยกเว้นบางคนในสังกัดลู่จ้านหลง พวกเขาต่างมองด้วยสายตาเย็นชา อยากรู้ว่าฉีเติ่งเสียนจะกล้าอย่างไร กล้าที่จะแสดงอำนาจต่อหน้ากรมยุทธการ จะแขวนอักษรของลู่จ้านจ้านหลงไว้บนยอดตึก

หลายสิ่งหลายอย่างเกี่ยวกับลู่จ้านหลงถูกมองข้ามไป บางคนไม่อยากพูดถึงเขาอีก อยากให้เขาถูกลืมไปเช่นนี้ อย่างไรก็ตาม ฉีเติ่งเสียนจะไม่ให้ความปรารถนาของคนเหล่านี้ประสบความสำเร็จ จะทำตรงกันข้าม

ลู่หลิงหลิงเม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า "พี่เสียน ฉันขอขอบคุณคุณแทนพี่ฉันด้วย!"

ฉีเติ่งเสียนเอ่ยขึ้นว่า "ฉันกับลู่จ้านหลงเป็นเหมือนพี่น้อง ทำไมต้องขอบคุณฉันด้วย? นี่คือสิ่งที่ฉันควรทำ! ผู้คนจำนวนมากควรเห็นจิตวิญญาณ ความคิดเช่นนี้และมารับช่วงต่อ!”

ผู้ช่วยเสี่ยวเฉินกลับมาพร้อมกับเครื่องมือที่จะแขวนภาพอักษรอยู่ในมือ แล้วพูดว่า "ฉันจะขึ้นไปพร้อมกับนายพลจัตวา พวกนายดูอยู่ด้านล่าง"

"ครับ!" ทุกคนตอบรับพร้อมเพรียง แล้วไปยืนที่จตุรัสเตรียมมองด้วยความเคารพ

ฉีเติ่งเสียนขึ้นไปบนยอดอาคารพร้อมกับอักษรภาพที่อยู่ในมือ ผู้ช่วยเสี่ยวเฉินติดตามอย่างใกล้ชิด รู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยในใจ

“หลังจากการเสียชีวิตของหัวหน้า หลายคนที่เขาเลื่อนตำแหน่งเป็นการส่วนตัวถูกปลดประจำการ ย้ายไปอยู่ในแผนกที่ไม่ได้ใช้งาน ทุกคนเงียบหายไป” ผู้ช่วยเสี่ยวเฉินกล่าวจากด้านหลัง