บทที่ 1687 ความดุดันของจ้าวซือชิง

จ้าวซือชิงนั่งลงบนที่นั่งที่มีเกียรติที่สุดโดยตรง เอนตัวลงบนเก้าอี้เล็กน้อย ทำให้ผู้คนรู้สึกเหมือนดูหมิ่นสรรพสิ่ง

ทันทีที่เธอนั่งบนนั้น ทั้งยงจิ่วคลับก็อดไม่ได้ที่จะวุ่นวาย สมาชิกทุกคนรู้สึกตกใจมาก นั่นคือเก้าอี้ที่มีเพียงจ้าวหมิงลู่เท่านั้นที่จะนั่งได้!

“ทำไม การบริการย่งจิ่วตอนนี้แย่มากเลยเหรอ? ฉันนั่งลงแล้วก็ยังไม่มีใครมาเสิร์ฟชาเสิร์ฟเหล้าให้ฉันเลย!” จ้าวซือชิงถามอย่างเรียบเฉยด้วยสายตาที่เย็นชา

“คุณนาย... ที่นั่งนี้... ที่นั่งนี้ไม่เปิดให้บุคคลทั่วไปเข้านั่งได้ สงวนไว้สำหรับเจ้านายของเรา คุณจ้าวหมิงลู่” พนักงานคนหนึ่งเดินขึ้นมาและพูดอย่างสั่นเทา

จ้าวซือชิงยิ้มแล้วพูดกับพนักงานว่า “งั้นไปเรียกจ้าวหมิงลู่มา ดูสิว่าเขาจะให้ฉันขยับก้นได้ไหม?”

ทันทีที่คำพูดนี้พูดออกมา พนักงานตกใจมากจนเหงื่อเย็นปกคลุมไปทั่วตัว ไม่รู้จะตอบอย่างไรดี

ส่วนสมาชิกที่รู้จักจ้าวซือชิงคิดว่า จะมีเรื่องสนุกให้ชมกันแล้ว ในขณะที่คนที่ไม่รู้เกี่ยวกับเธอคิดว่าคนกลุ่มนี้คงจะต้องตายที่นี่เป็นแน่

จ้าวหมิงลู่เป็นบุคคลสำคัญของตระกูลจ้าว น้องชายของจ้าวซวนหวง และมีอำนาจมหาศาล สามารถมีส่วนร่วมหลักในการตัดสินใจเรื่องของตระกูลจ้าวได้!

บุคคลดังกล่าว สามารถกล่าวได้ว่าเป็นผู้สูงสุดในบรรดาตระกูลที่มีอำนาจทั้งหมด

“สมแล้วที่จะเป็นคลับชั้นนำของเมืองหัวกั๋ว หรูหราจริงๆ ภายหลังฉันจะสร้างที่หนานหยางสักแห่ง สร้างตามตัวอย่างเดียวกันเลย บางทียังสามารถหาทางผูกมัดคนเก่งๆ ได้อีกด้วย” เฉินหยูพูดด้วยรอยยิ้ม กวาดมองไปรอบๆ

“ยังบอกว่าเป็นคลับชั้นนำ แขกมาแล้วยังไม่รู้จะต้อนรับยังไง” หยางกวนกวนพูดอย่างเย็นชา

ไม่ใช่เพราะพนักงานไม่เป็นมืออาชีพ แต่เป็นเพราะพวกเขาหวาดกลัวจริงๆ ท้ายที่สุด จ้าวซือชิงมีบัตรสมาชิกจิ่วหวู่ และก็นั่งในที่นั่งนี้ทันทีที่ขึ้นมาถึง ทุกคนต่างมึนทำอะไรไม่ถูกแล้ว

ฉีเติ่งเสียนมาวันนี้ด้วยความคิดกินแตง (ยุ่งเรื่องชาวบ้าน) ไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้น ขึ้นอยู่กับว่าแม่ของเขาจะจัดการอย่างไร ในช่วงวิกฤตก็ให้พ่อของเขาเป็นคนลงมือเอง ส่วนเขาสามารถนั่งเฉยๆ ได้

ดังนั้น เขาจึงหาที่นั่งที่สบายสำหรับพิงได้ จากนั้นจึงไขว้ห้าง ด้วยรูปลักษณ์ที่เกียจคร้าน พร้อมที่จะรับชมความสนุก

เฉินหยูเร่งเร้าพนักงานว่า “เร็วเข้า เสิร์ฟเหล้าและเมล็ดแตงโม อย่าเสียเวลาของฉัน”

เธอชอบกินแตง (ยุ่งเรื่องคนอื่น) และชมความตื่นเต้น ทุกครั้งที่รู้สึกตื่นเต้น หากไม่แะเมล็ดแตงโม เหมือนขาดอะไรไปสักอย่าง

พนักงานเหล่านี้ก็ตกอยู่ภายใต้ความกดดันอย่างมาก ไม่กล้าพูดอะไรเลย พวกเขารีบจัดของว่างและเครื่องดื่มอันประณีตเพื่อสร้างความบันเทิงให้พวกเขา

ขณะเดียวกันก็รายงานข่าวไปทีละชั้นด้วย

หลังจากที่ฉีปู้อวี่ดื่มเหล้าไปหนึ่งคำ ในที่สุดก็มีคนเข้ามาพูดคุยกับเขา เธอเป็นผู้หญิงที่สวมชุดกี่เพ้าสีเหลืองอ่อน ทั้งสง่างาม อ่อนเยาว์ และสวยมาก

ทันทีที่หญิงสาวในชุดกี่เพ้าสีเหลืองเห็นจ้าวซือชิงและคนอื่นๆ สีหน้าของเธอก็อดไม่ได้ที่จะเปลี่ยนไป ก่อนที่เธอจะมา เธอยังคงคิดว่าใครไม่กลัวตายกล้ามาก่อกวนที่ย่งจิ่วคลับ พอมาถึง ได้เห็นว่าเป็นจ้าวซือชิง ใจของเธอก็ดิ่งลงในทันที

“คุณซือชิง ในเมื่อคุณหายตัวไปมากว่าสิบปีแล้ว ทำไมคุณจึงต้องออกมาเผยตัวอย่างยิ่งใหญ่เช่นนี้ด้วยล่ะ นอกจากนี้ ที่นั่งที่คุณนั่ง ยังเป็นที่นั่งของคุณหมิงลู่ด้วย” ผู้หญิงคนนั้นพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่มีกลิ่นอายของการข่มขู่

จ้าวซือชิงยิ้มแล้วพูดว่า: "เธอคือคนรับใช้คนที่สองของจ้าวหมิงลู่ หวงอิงใช่ไหม? ฉันได้ยินมาว่าคุณเชี่ยวชาญร้องเพลงและเต้น ลองร้องดูสักเพลงไหมล่ะ ถ้าฉันมีความสุข บางทีฉันอาจจะสละที่นั่งออกมาก็ได้”

ทันทีที่คำพูดเหล่านี้หลุดออกไป สีหน้าของคนกินแตงก็เปลี่ยนไป พวกเขาคิดว่า จ้าวซือชิงอวดดีจริงๆ เธอไม่ได้จริงจังกับหวงอิง ยังต้องการให้คนอื่นร้องเต้นเพื่อสร้างความบันเทิงให้เธอด้วย?

หลังจากที่หวงอิงได้ยินสิ่งนี้ ใบหน้าของเธอก็แข็งค้าง จากนั้นเธอก็ค่อยๆ พูดขึ้นว่า: "ฉันแสดงให้เฉพาะคุณหมิงลู่ชมเท่านั้น คนอื่นไม่มีคุณสมบัติที่จะชม คุณซือชิง หากคุณออกไปตอนนี้ เรายังคงจับมือคืนดีกันได้ แต่ถ้ายังดื้อรั้นต่อไป อาจจะไม่ได้ผลดีอะไรสักอย่าง!”

จ้าวซือชิงยังคงยิ้มอย่างอ่อนโยนและพูดว่า: “ฉันว่าเธอเป็นทาส จนไม่รู้สูงต่ำจริงๆ แล้ว คนในครอบครัวเจ้านาย ให้เธอร้องรำทำเพลง เธอก็กล้าที่จะปฏิเสธ? ในเมื่อถวายตัวเป็นสาวใช้ให้คนอื่นแล้ว ก็ควรที่จะมีความสำนึกในการเป็นสาวใช้ถึงจะถูก”