ตอนที่ 170
บทที่ 170 นี้คือเป็นเกียรติ
October 21, 2026
ฉีเติ่งเสียนฟังจงจิงกั๋วด่า ก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะขึ้นมา
“นายขำอะไร?”จงจิงกั๋วหันหน้ากลับไปมองด้วยสายตาเย็นชา
“ฉันขำว่านายทำไมเหมือนกับหมาบ้าแบบนี้ มองเห็นคนก็จะกัด?”ฉีเติ่งเสียนหัวเราะจนท้องแข็ง พลางส่ายหน้า
จงจิงกั๋วสายตาเย็นชาพลางพูด“ฉันขี้เกียจพูดกับนายที่มีฐานะต่ำต้อย ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ก็รีบพาเฉียวชิวเมิ่งไสหัวออกไป อย่ามารบกวนธุรกิจโรงแรมเทียนตี้ของพวกเรา!”
เฉียวชิวเมิ่งถอนหายใจเข้าลึกๆ และพูด“พวกเราไปเถอะ เปลี่ยนสถานที่ก็ได้!”
เวลาที่พูดคำนี้ ดวงตาของเธอมีน้ำตาคลอ
“มีอย่างที่ไหนกัน?รังแกคนอื่นแบบนี้ได้ยังไง?”
“ไม่ได้ พวกเราต้องร้องเรียนเขา!ร้องเรียนประธานของโรงแรมเทียนตี้”
พั่งซิ่วอวิ๋นกลืนความโกรธ พูดด่าทันที
สีหน้าของจงจิงกั๋วมีความเหยียดหยามมาก และพูด“ร้องเรียนฉัน?พยายามไปร้องเรียนเถอะ!”
“ถ้าหากพวกเธอหาหมายเลขโทรศัพท์ของประธานพวกเราไม่เจอ ฉันสามารถนำหมายเลขโทรศัพท์ให้กับพวกเธอ”
“ฮ่าๆ…”
“กลุ่มคนสวะ อยากจะร้องเรียนฉัน?น่าขำจริงๆ!”
หยางกวนกวนพูดตะโกนด้วยความโกรธ“พวกเราไปเถอะ อย่าเสียเวลากับหมาบ้าพวกนี้เลย!”
“หมา?ไม่รู้ว่าใครเหมือนหมากันแน่! ไม่ได้ห้องรับรอง ก็พากันเห่าอย่างบ้าคลั่ง เป็นเศษสวะจริงๆ”จงจิงกั๋วหัวเราะเยาะ
“ไม่ได้ห้องรับรอง?”ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะหัวเราะ และเปิดปากพูด
เขายื่นมือไปชี้ด้านบนศีรษะ พูดเสียงเรียบเฉย“สวนดอกไม้กลางอากาศ วันนี้พวกเราจะไปกินที่นั่น”
จงจิงกั๋วได้ฟังก็ชะงักไปทันที หลังจากนั้นก็หัวเราะขึ้นมา“ฮ่าๆ จะไปกินข้าวที่สวนดอกไม้กลางอากาศ?พวกนายเหรอ?ฮ่าๆ…”
“แม้แต่นายกอยากจะไปกินข้าวที่สวนดอกไม้กลางอากาศ ก็ต้องมีเส้นสาย ไหว้วานให้ผู้มีอิทธิพลจัดการ!”
“สวนดอกไม้กลางอากาศของพวกเรา หนึ่งปีมีลูกค้าคนหนึ่งก็ไม่เลวแล้ว!”
“พวกนายมีสิทธิ์อะไร ก็อยากจะเข้าไปกินข้าวที่สวนดอกไม้กลางอากาศ?ทำให้ฉันขำกลิ้งจริงๆ…”
“เฉียวชิวเมิ่ง เธอหาคนตลกแบบนี้จากที่ไหน?น่าสนใจจริงๆ ต่อไปให้เขามาบ่อยหน่อย จะได้ทำให้ฉันหัวเราะดังๆ”
คำพูดของฉีเติ่งเสียน ดึงดูดกลุ่มพนักงานให้พากันหัวเราะเยาะ คิดว่าคนนี้ตอแหล ยังพูดว่าอยากจะกินข้าวที่สวนดอกไม้กลางอากาศ น่าขำจริงๆ!
พั่งซิ่วอวิ๋นหันหน้ากลับมา พูดเสียงมืดครึ้ม“ยังขายหน้าไม่พอเหรอ?”
เฉียวชิวเมิ่งก็สีหน้าแย่มากและพูด“ฉีเติ่งเสียน คุณจะหุบปากได้ไหม?”
ฉีเติ่งเสียนกลับพูดด้วยสีหน้าเรียบเฉย “วันนี้ฉันจะกินข้าวที่สวนดอกไม้กลางอากาศ ก็ต้องได้กินข้าวที่สวนดอกไม้กลางอากาศ”
“มา ให้ฉันดู นายมีคุณสมบัติที่สามารถจะกินข้าวสวนดอกไม้กลางอากาศได้ไหม?”จงจิงกั๋วพูดพลางหัวเราะ มองสังเกตฉีเติ่งเสียน
เวลาที่ฉีเติ่งเสียนกำลังอยากจะควักบัตรออกมาโยนใส่หน้าเขา ประตูห้องรับรองก็ถูกเปิดออก หวังหู่เดินออกมา
หลังจากที่จงจิงกั๋วมองเห็นหวังหู่ ก็มีท่าทางเคารพ ยิ้มและพูด“ประธานหวัง ทำไมท่านออกมาแล้ว?”
“ที่นี่กำลังก่อเรื่องวุ่นวายอะไร?”หวังหู่ชี้ไปทางฉีเติ่งเสียน และถาม
“คนกลุ่มนี้ไม่ได้ห้องรับรอง ก็ก่อความวุ่นวายที่นี่แล้ว!”จงจิงกั๋วพูด
หวังหู่พยักหน้า หลังจากนั้นก็หัวเราะ และพูด“พวกคุณต้องการห้องรับรอง?ก็พูดกับฉันให้เร็ว เรื่องเล็กน้อย!”
“ถึงยังไง วันนี้ก็เป็นวันครบรอบแต่งงานของคุณเฉียวกับคุณพั่ง ฉันให้ห้องรับรองก็ไม่มีปัญหา!”
ทุกคนอดไม่ได้ที่นิ่งอึ้งไป หวังหู่รู้เรื่องนี้ได้ยังไง?
หลี่อวิ๋นหว่านกับฉีเติ่งเสียนในใจกลับสว่างจ้า เดาว่าหวังหู่ตั้งใจ หลังจากที่รู้ว่าเฉียวชิวเมิ่งจองห้องรับรอง ก็จองห้องรับรองทุกห้อง ตั้งใจให้พวกเขาลำบากใจ!
“ประธานหวัง นี่…แบบนี้ไม่ค่อยดีเถอะ!”พั่งซิ่วอวิ๋นชะงักไปเล็กน้อย หลังจากนั้นก็เอาฝ่ามือประกบกัน