บทที่ 1730 แผนกลศึกหลอกเจ็บตัว

เมื่อหมาป่าโลภได้ยินอีกฝ่ายเรียกชื่อตนเองก็อดแปลกใจไม่ได้

เขาหันศีรษะกลับมา ทำสีหน้าอ่อนโยนและเป็นมิตร พร้อมกล่าวกับนักฆ่าคนนั้นว่า “โอ้ คุณเป็นเพื่อนของรองหัวหน้าใหญ่ใช่ไหม? ไม่ต้องเกรงใจ เรียกผมว่าหมาป่าน้อยก็พอ!”

นักฆ่าจากกลุ่มเจ็ดนักฆ่าถึงกับอึ้งเต็มหน้า คิดในใจว่า เวรกรรม! ราชาแห่งโลกใต้ดินผู้โด่งดัง ถึงกับเป็นมิตรขนาดนี้? เข้าถึงง่ายขนาดนี้?"

จากนั้นฉีเติ่งเสียนกล่าวเสียงเรียบว่า “เขาไม่ใช่เพื่อนของฉัน เป็นแค่นักฆ่าจากกลุ่มเจ็ดนักฆ่าเท่านั้นเอง ฉันเรียกเขามาถามอะไรบางอย่าง”

หมาป่าโลภหันหน้ากลับไป พร้อมกล่าวอย่างดูถูกว่า “โอ้ นักฆ่าเหรอ? พวกขยะน่ะสิ! นอกจากเทพเจ้าแห่งความตายก็ไม่มีใครอยู่ในสายตาฉันหรอก!” พูดจบเขาก็หันไปอย่างไม่สนใจ

นักฆ่าคนนั้นถึงกับเงียบไปชั่วขณะ คิดในใจว่า พี่ชาย ฉันก็เป็นนักฆ่าระดับท็อปเหมือนกันนะ!แต่พอคิดได้ว่าคนที่ถูกนำมาเปรียบเทียบคือ เทพเจ้าแห่งความตาย จู่ๆ ก็รู้สึกหมดความมั่นใจทันที

เทพเจ้าแห่งความตาย นั้นเป็นตำนานแห่งวงการนักฆ่า ชีวิตของบุคคลสำคัญมากมายต้องจบลงด้วยน้ำมือของเขา เป็นระดับที่นักฆ่าทั่วไปไม่มีวันเอื้อมถึง

หมาป่าโลภเองก็ขี้เกียจสนใจนักฆ่าคนนั้นอีกแล้ว หันไปพูดกับฉีเติ่งเสียนว่า “รองหัวหน้าใหญ่ งานนี้ผมจัดการเรียบร้อยแล้ว จะมีรางวัลให้ผมหน่อยได้ไหม?”

ฉีเติ่งเสียน ยิ้มเล็กน้อยแล้วตอบว่า “แน่นอน ต้องมีรางวัลอยู่แล้ว!”

หมาป่าโลภได้ยินดังนั้นถึงกับดีใจมาก รีบพูดว่า “งั้นขอส่วนแบ่งจากรายได้ครั้งก่อนไปแค่ 1% ก็พอใจมากแล้ว!”

ฉีเติ่งเสียนกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ว่า "รางวัลของนายก็คือเป็นเจ้ามือค่าอาหารมื้อนี้ไง นายต้องรู้ไว้นะ คนที่อยากให้ฉันเลี้ยงข้าวมีต่อคิวเป็นแถวยาว แต่การที่ให้นายเป็นคนจ่าย ถือว่าเป็นเกียรติของนายแล้ว"

หมาป่าโลภได้ยินดังนั้น สีหน้าเปลี่ยนทันทีเหมือนโดนฟ้าผ่า ถอนหายใจแล้วพูดว่า "รองหัวหน้าใหญ่ สุดยอดมากครับ ท่านพูดมีเหตุผล! เดี๋ยวผมเป็นเจ้ามือเองก็ได้ครับ!"

ในใจเขาอยากจะตายให้รู้แล้วรู้รอด ทำงานเสร็จแต่กลับไม่ได้รางวัล แถมยังต้องมาจ่ายค่ากาแฟให้ฉีเติ่งเสียนอีก คิดแล้วก็ช้ำใจจนอยากร้องไห้

ฉีเติ่งเสียนไม่ได้สนใจจะต่อความยาวกับหมาป่าโลภอีก หันไปพูดกับนักฆ่าตรงหน้าแทนว่า "รีบพูดข้อมูลที่ฉันอยากรู้มา ไม่งั้นฉันจะปล่อยหมาให้กัดนายแน่!"

นักฆ่าคนนั้นยังคงงงอยู่สักพัก ก่อนจะถามกลับไปโดยอัตโนมัติว่า "หมาที่ไหนกัน?"

“โฮ่ง! โฮ่ง โฮ่ง!”

หมาป่าโลภทำหน้าตาเหมือนจะกัด พร้อมเห่าเสียงดังทันที จนผู้คนรอบข้างต่างหันมามองด้วยความสงสัย

“…” นักฆ่าคนนั้นถึงกับมุมปากกระตุกอย่างหนักในใจ คิดว่า เจ้านี่คงถือว่าหมาป่าก็เป็นสัตว์ตระกูลสุนัขเหมือนกันสินะ?

ฉีเติ่งเสียนจิบกาแฟอย่างใจเย็น ก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “วันนั้นที่หน้าคฤหาสน์ตระกูลซุน คนที่ลอบยิงซ่งอู่คือใคร? แล้วใครเป็นคนว่าจ้างพวกนาย? บอกมาได้ไหม?”

นักฆ่าคนนั้นถึงกับขวัญเสียในใจ เขาเริ่มตระหนักว่าหมาป่าโลภซึ่งเป็นถึงบุคคลระดับตำนาน กลับทำตัวเหมือนลูกน้องเชื่องๆ ของ ฉีเติ่งเสียนแบบนี้ ตัวเขาจะมีปัญญาไปยุ่งกับคนระดับนี้ได้ยังไง?

สุดท้ายจึงยอมสารภาพออกมาอย่างว่าง่าย “ไม่ปิดบังเลยครับ คนที่ลงมือในครั้งนั้นคือผมเอง และคนที่ว่าจ้างพวกเรา ก็คือพี่ชายแท้ๆ ของซ่งอู่ ซ่งเหวินครับ”

ฉีเติ่งเสียนฟังแล้วนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรู้สึกชื่นชมในความเฉียบคมของคุณนายซุนอย่างมาก เพราะเธอมองสถานการณ์ได้ขาดจริงๆ

“แต่… ซ่งเหวินไม่ได้สั่งให้ฆ่าเขานะครับ แค่ให้ผมยิงที่หน้าอกขวาเท่านั้นเอง กระสุนก็ผ่านการปรับแต่งพิเศษมาแล้ว ปกติจะไม่ถึงตาย แค่เจาะผ่านเฉยๆ” นักฆ่าคนนั้นอธิบาย

ฉีเติ่งเสียนลูบคางของตัวเองครุ่นคิดก่อนพูดขึ้น “แล้วทำไมในตอนนี้ รายชื่อของคนอื่นๆ ในตระกูลซ่งถึงได้ไปโผล่อยู่ในบัญชีค่าหัวของเจ็ดนักฆ่าล่ะ? นี่มันหมายความว่ายังไงกัน?”

นักฆ่าคนนั้นตอบอย่างใจเย็น “ก็แค่ขู่กันเฉยๆ ครับ ไม่มีใครคิดจะฆ่าจริงๆ หรอก อย่างมากก็แค่แทงสักแผล ยิงเข้าก้นสักนัด ไม่ได้ทำให้ถึงตายหรือพิการอะไร”

ฉีเติ่งเสียนหรี่ตามองและถามต่อ “ทำไมถึงเป็นแบบนั้นล่ะ?”

นักฆ่าส่ายหัวและพูดว่า “เรื่องนี้ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน ถ้าผมรู้ก็คงบอกไปแล้ว ผมเองก็แปลกใจกับภารกิจแบบนี้เหมือนกัน”

ฉีเติ่งเสียนตอบกลับไปเรียบๆ “ไม่เป็นไร คุณไปได้แล้วล่ะ แต่ช่วงนี้อย่าลงมือทำอะไรเข้าใจไหม?”

นักฆ่ารับปากแล้วลุกออกจากร้านกาแฟไป

หมาป่าโชภตาวาวขึ้นมาทันที พูดด้วยน้ำเสียงสนุกสนานว่า “ซ่งเหวินคนนี้คงเงินเหลือใช้สินะ ยิงให้บาดเจ็บแต่ไม่ฆ่าให้ตาย แบบนี้มันเสียแรงเปล่า! หรือฉันจะไปทำเกี๊ยวมอบให้เขาเป็นของขวัญดี?”