บทที่ 1740 ความยุติธรรมจะไหลอยู่ใต้เท้าของฉัน

คนฆ่าสัตว์ทะลวงใส่ฮาไฉที่บั้นท้ายโดยตรง ยิงปืนใหญ่เข้าใส่ และทุบทำร้ายกลุ่มคนจนร้องโอดโอย

ฮาไฉตกใจและโกรธมาก เขาก็ไม่รู้ว่าทำไมคนฆ่าสัตว์ที่สร้างปัญหาในตู๋ซานเจี่ยว ถึงมาที่ก่ากง อีกทั้งเขายังไม่ได้รับข้อมูลใดๆ เลย

เห็นได้ชัดว่านี่เป็นการโจมตีแบบสายฟ้าแลบ และกองกำลังขนาดใหญ่ก็เข้ามาจัดการกับเขาโดยไม่พูดอะไรสักคำ…...

คนฆ่าสัตว์ยืนอยู่บนรถหุ้มเกราะ กอดอก และตะโกนอย่างเย็นชา: "ไอ้พวกแก๊งค์ฉ้อโกงนี้ รนหาที่ตายจริงๆ แม่แต่เงินของกูยังกล้ามาหลอก ทุบมันให้ตาย!”

กองกำลังเล็กๆ ของฮาไฉที่มีสมาชิกหกร้อยคนก็แทบจะทลายจนหมดไปอย่างรวดเร็ว และมีผู้เสียชีวิตจำนวนมาก ไม่มีทางที่จะหลบหนี

“นายพลหน่ายซิ่น เราไม่รุกรานกัน คุณมาบุกโจมตีฉันทำไม!” ฮาไฉทนไม่ไหว หยิบลำโพงขึ้นมาถามคนฆ่าสัตว์

“ให้ตายเถอะ พวกแกหลอกเงินสองล้านดอลลาร์ของฉัน แล้วถามฉันว่าทำไมฉันถึงมาทำร้ายแก? ทุบแกเพราะแกมันไอ้สารเลว!” คนฆ่าสัตว์สาปแช่งตอบ

สุดท้ายฮาไฉก็ถูกคนฆ่าสัตว์จับทั้งเป็น โดยถูกมัดและผลักลงไปที่พื้น

เขาทำอะไรไม่ถูก ตัวเขาถูกลอบโจมตีไม่เช่นนั้นด้วยกำลังคนหกพันคนเขาจะสู้คนขายเนื้อไม่ได้เชียวหรือ

คนฆ่าสัตว์แอบเข้ามาก่าก่งพร้อมกับกองทัพของเขา การกระทำเช่นนี้ เขาบ้าคลั่งจริงๆ ไม่สนใจขุนศึกและกองทัพรัฐบาลคนอื่นๆ เลย

ช่วยไม่ได้ ตอนนี้เขาเป็นขุนศึกที่ทรงพลังที่สุดในตู๋ซานเจี่ยว และเขามีกำลังอย่างประเทศเสวี่ย อุปกรณ์ติดอาวุธมากมาย และยังมีเฮลิคอปเตอร์ติดอาวุธหลายลำซึ่งคนอื่นก็เอาชนะเขาไม่ได้เลย

คนน่าสงสารเหล่านั้นที่เพิ่งก่อความวุ่นวายทั่วทั้งเขตกลุ่มเครือข่าย อดไม่ได้ที่จะตัวสั่นเมื่อเห็นว่าพวกเขาถูกกองทัพล้อมอีกครั้ง โดยไม่รู้ว่าชะตากรรมของพวกเขาจะไปทางไหน

“พวกคุณต่างก็มีปืนพกไว้ป้องกันตัว วางปืนไว้ที่นี่ แล้วก็หาทางกลับบ้านเอง ฉันจะไม่ทำให้พวกคุณลำบากใจ” คนฆ่าสัตว์พูดพร้อมกับโบกมือใหญ่

แต่คนเหล่านี้ยังคงกังวลและไม่ยอมวางปืน AK

ในที่สุด ลู่หลิงหลิงก็ออกมาพูดอย่างใจเย็นว่า "สหายทั้งหลาย พวกคุณโปรดเชื่อคำพูดนายพลหน่ายซิ่นด้วย ฉันรับประกันได้ว่าพวกคุณจะปลอดภัยตราบใดที่พวกคุณสามารถไปถึงท่าเรือที่ฉันท่าเรือที่กำหนดได้ ฉันจะส่งคุณกลับบ้าน”

คนเหล่านี้ลังเล แต่สุดท้ายก็เลือกที่จะวางปืนยาวลง และคนฆ่าสัตว์ก็น่าเชื่อถือเช่นกัน โดยให้ปืนพกให้ทุกคน ซองกระสุนสิบนัดให้พวกเขาเอาไว้ป้องกันตัวเอง

จนกระทั่งถึงตอนนั้น ฉีเติ่งเสียนและจิ่วเฮิงก็เดินออกจากเขตกลุ่มเครือข่ายอย่างสงบ

เมื่อคนฆ่าสัตว์เห็นฉีเติ่งเสียน เขาก็ยิ้มทันทีและพูดว่า "ไอ่หยา รองหัวหน้าใหญ่ คุณมาแล้วเหรอ! นี่ต้องยกความดีให้คุณ ทำให้ตระกูลไต้วุ่นวายได้แบบนี้ มิเช่นนั้น กลุ่มกำลังของฉันอยากมา ก็ไม่ง่ายนัก"

คนฆ่าสัตว์มีความสุขมาก เพราะเขาได้ดินแดนอีกแห่งหนึ่งแล้ว พอคุมตัวฮาไฉไปรับกองทัพก็สามารถเสริมกำลังของตนเองได้แล้ว

“พี่เสียน!” ลู่หลิงหลิงก็มีความสุขมากเช่นกันเมื่อพบฉีเติ่งเสียน เธอไม่คาดคิดว่าจะได้เจอเขาที่นี่

“กองทัพเจ้าอ้วนกำลังไปได้สวยเลยนะ!” ฉีเติ่งเสียนเห็นว่าคนในสังกัดคนฆ่าสัตว์มีระเบียบวินัยมาก อดไม่ได้ที่จะพยักหน้า พูดด้วยความประหลาดใจ

“การกลับมารวมกันไม่ใช่เรื่องง่าย แน่นอนว่าต้องทำอะไรสักอย่าง ไม่อย่างนั้น หัวหน้าใหญ่และรอหัวหน้าใหญ่สั่งสอนมาหลายปีก็เปล่าประโยชน์ไม่ใช่หรือ?” คนฆ่าสัตว์พูดอย่างสุภาพมาก

ฮาไฉอดไม่ได้ที่จะหวาดกลัว คนๆ นี้เป็นใคร ใครสามารถทำให้หน่ายซิ่นผู้โหดร้ายตอบโต้ด้วยทัศนคติที่ถ่อมตัวเช่นนี้ได้ ยิ่งกว่านั้นเขาออกมาจากเขตกลุ่มเครือข่ายเหรอ? เป็นไปได้ไหมว่า ความวุ่นวายในที่แห่งนี้ เกิดจากเขา?

จิ่วเฮิงมองไปที่คนฆ่าสัตว์แล้วพูดว่า "คุณคือคนฆ่าสัตว์?"

คนฆ่าสัตว์ประสานมือแล้วกล่าว: "สวัสดีครับอาจารย์จิ่วเฮิง ได้ยินชื่อเสียงมานานแล้ว!”

จิ่วเฮิงพูดอย่างครุ่นคิด: "ได้ยินหลายคนพูดว่าคุณไม่ใช่คนดีอะไร ล้วนไหว้วานให้ฉันสั่งสอนบ้าง หรือไม่ เรามาประลองกันก่อน!”