บทที่ 1748 พลิกอาชาจู่โจม

เมื่อจินไห่เห็นฉีเติ่งเสียนเดินเข้ามาพร้อมดาบในมือ ทั้งคนก็อดไม่ได้ที่จะตะลึง

เขาตกใจมากและพูดว่า: “หลี่ปั้นเสียน นาย นาย…... นี่นายกำลังทำอะไรหน่ะ!”

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า: “ฉันมาส่งแกไง! ทำเรื่องชั่วมากมายเช่นนี้ ทั้งยังเรียกเราเป็นนักรบคีย์บอร์ดบนอินเทอร์เน็ตไม่ใช่เหรอ? เราเลยมาแสดงให้แกดูแบบออฟไลน์แล้วไง?”

จินไห่ตกใจและโกรธพูดว่า: “นาย...นายตั้งใจทำงานให้ฉัน ก็จะมีอนาคตที่สดใส ทำไมต้องทำแบบนี้?”

ฉีเติ่งเสียนยิ้มแล้วพูดว่า: “มีอนาคตที่สดใสถ้าได้ร่วมงานกับแก? แกคิดว่าตัวเองสูงส่งเกินไปหรือดูถูกฉันมากเกินไป? ฉันทำเงินเป็นหลายร้อยล้านมาโดยตลอด สองล้านดอลลาร์ แกก็มีความสุขเหมือนคนโง่แล้ว?”

ขณะที่เขาพูดเช่นนี้ เขาก็เดินไปหาจินไห่ และดาบในมือก็มีหยดเลือดไหลลงมา และมันก็ตกลงไปบนพื้นด้วยเสียงอันน่าสยดสยอง

“แกถอยไป อย่าเข้าใกล้ประธานจิน!” ลูกน้องของจินไห่ยืนอยู่ตรงหน้าเขา สีหน้าดุร้าย

ฉีเติ่งเสียนไม่พูดไร้สาระ โบกดาบไป ฆ่าคนไปสี่คนรวด

ใบหน้าของจินไห่ซีดลง เขาไม่เคยคิดเลยว่า ในกลางวัน ผู้ใต้บังคับบัญชาของเขาที่ช่วยเขาทำกำไรมูลค่ามหาศาลถึงสองล้านดอลลาร์จะกลายเป็นคนบ้าคลั่งสังหารในตอนกลางคืน และถึงกับอยากปลิดชีพตัวเขาเองด้วยซ้ำ

“ปล่อยฉันไป ฉันจะให้เงินทั้งหมดของฉัน และฉันจะให้สถานที่แห่งนี้แก่นาย……” แผ่นหลังของจินไห่พิงกำแพงแล้ว

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างเรียบเฉย “เงินเล็กๆ น้อยๆ ของแกฉันไม่เสียดาย แล้วถ้าฉันปล่อยแกไปล่ะก็ แล้วคนที่ไม่ได้รับการละเว้นจากแก จะไปขอความยุติธรรมของพวกเขาได้ที่ไหน?”

จินไห่พูดอย่างแข็งกร้าว: “เราทุกคนมาจากเมืองหัวกั๋ว อย่าบีบกันนักเลย อนาคตฉันจะทำดีได้ไหมหล่ะ?”

ฉีเติ่งเสียนเยาะเย้ยแล้วพูดว่า: “ตอนแกตัดไตของสหาย แกไม่สนใจชาวเมืองหัวกั๋วเลยนิ?”

จินไห่รู้สึกเสียใจมาก เขาไม่รู้จริง ๆ ว่าใครเป็นคนพาราชาปีศาจมาที่แห่งนี้ ตอนนี้ ชีวิตของเขากำลังจะพังทลายลงแล้ว

ทันใดนั้น จิ่วเฮิงก็รีบถือปืน AK พร้อมกับซองกระสุนใหม่แล้วพูดว่า “ให้ฉันทำเถอะ!”

เขาพุ่งไปตรงหน้าจินไห่ จู่ๆ ก็หันกลับมา จากนั้นกดปากกระบอกปืนไปที่หน้าอกของจินไห่ และตะโกนด้วยความโกรธ: “กินลูกปืนจากฉันซะ!”

“ดาดาดาดาดา--“

AK ยิงรัว เลือดและเนื้อกระเด็น และร่างของจินไห่ก็กดแนบกับผนัง กระตุกเหมือนนักเต้นรูดเสา

ฉีเติ่งเสียนถอยกลับไปทันที เพื่อหลีกเลี่ยงจากเศษกระดูก เนื้อและเลือด และชิ้นส่วนของอวัยวะภายในมาแปะเปื้อน

จิ่วเฮิงลั่นทั้งซองกระสุนไปที่หน้าอกของจินไห่โดยตรง จากนั้นจึงวางปืนในท่ามาตรฐาน ช่างเป็นท่าทางที่สมบูรณแบบจริงๆ!

“ใครบอกว่าไม่มีหัวหอก ก็ไม่สามารถฆ่าฆ่าคนได้!” จิ่วเฮิงถือปืน AK ในมือข้างหนึ่งแล้วใช้มืออีกข้างลูบลำกล้องปืนอันร้อนระอุอย่างเบา ๆ แล้วพูดด้วยสีหน้าภาคภูมิใจ

ฉีเติ่งเสียนเห็นแล้วขนลุกเล็กน้อย นี่มันถูกแทงตายหรือไง? สิ่งนี้เกิดจากกระสุนล้วนๆ หน้าอกทั้งหมดโปร่งใส ไม่มีเนื้อดีสักชิ้น และผนังด้านหลังก็ถูกยิงจนทะลุ…...

ร่างของจินไห่ล้มลงกับพื้น ดวงตาของเขาเบิกกว้าง กลางวันยังคงเป็นเจ้านายผู้ยิ่งใหญ่ที่ครองชีวิตของผู้คนนับหมื่น แต่ในขณะนี้เขาตายอย่างคับข้องใจมาก

ฉีเติ่งเสียนโยนดาบทั้งสองในมือทิ้งอย่างตั้งใจแล้วพูดว่า: “ฉันว่าคุณไม่ต้องฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ใดๆ อีกแล้วในอนาคต แค่แบกปืน AK สามหรือห้ากระบอกบนหลังของคุณก็พอ”

จิ่วเฮิงหัวเราะแล้วพูดว่า “สิ่งนี้ใช้ง่ายจริงๆ นี่มันเป็นวิธีฆ่าคนเหมือนตัดหญ้าจริงๆ และฆ่าคนเหมือนแค่เดิน! กลับไป ฉันจะขอเรียนไทเก็กจากประเทศมี่กับท่านอาจารย์เหล่าฉี”

สังหารจินไห่และกลุ่มอาชญากร ที่เป็นเจ้าหน้าที่อาวุโสทั้งหมดแล้ว ฉีเติ่งเสียนรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมาก แต่เขาก็ยังมีความอาฆาตอยู่ แต่ไม่มีข้อบกพร่องในใจอีก

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเขาฟังเสียงคำรามและเสียงปืนดังลั่นในที่นี้ เขาก็รู้สึกสงบในใจเป็นพิเศษ