บทที่ 1751 จิ่วเฮิงรนหาที่ตาย

ฉีเติ่งเสียนถูกสายตาของร็อบเบนจ้องจนรู้สึกเขินอยู่บ้าง เลยส่ายหัวอย่างจนปัญญา

"อย่าไปฟังเจ้าคนนี้พูดไร้สาระเลย ฉันจะให้เขาเป็นหัวหน้ากลุ่มอัศวินแห่งแสงของฉันได้ยังไง?"

ร็อบเบนได้ยินแบบนั้น ก็คิดว่ามีเหตุผลอยู่เหมือนกัน ชายร่างใหญ่ตรงหน้านี้ดูเหมือนจะพิลึกคนไม่น้อย

จิ่วเฮิงพูดว่า: "ไอวอนนาฟัคยู!"

มุมปากของร็อบเบนกระตุก ก่อนจะถอยหลังไปสองสามก้าว

ฉีเติ่งเสียนถึงกับตบหน้าผากตัวเองแรงๆ แล้วพูดว่า: "พี่ใหญ่ คำนั้นคือไฟท์ไม่ใช่ฟัค..นายรู้ไหมว่ามันหมายความว่าอะไร?!"

เห็นได้ชัดว่าจิ่วเฮิงเรียนภาษาต่างประเทศแบบงูๆ ปลาๆ เขาตั้งใจจะบอกกับร็อบเบนว่าอยากจะต่อสู้ แต่ดันพูดออกมาเป็นคำที่ไม่เหมาะสมอย่างแรง

ฉีเติ่งเสียนรีบอธิบายให้ร็อบเบนฟัง ทำให้ร็อบเบนโล่งใจไปได้เปลาะหนึ่ง เพราะเมื่อกี้เขาเกือบเข้าใจผิดไปว่าฉีเติ่งเสียนเป็นพวกรักร่วมเพศ

"ฟรังซิส นายควรตั้งใจเรียนภาษาต่างประเทศให้ดีๆ หน่อยนะ จะได้ไม่ขายหน้าชาวบ้านเขา" ร็อบเบนพูดขึ้น

"หมอนี่พูดอะไร?" จิ่วเฮิงหันไปมองฉีเติ่งเสียนแล้วถาม

"เขาบอกให้นายตั้งใจเรียนภาษาต่างประเทศให้ดีๆ อย่าไปพูดคำมั่วๆ เดี๋ยวจะโดนคนอื่นหัวเราะเอา" ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างไม่สบอารมณ์

จิ่วเฮิงชอบอ้างตัวว่าเป็นหัวหน้ากลุ่มอัศวินแห่งแสงอยู่บ่อยๆ และมักจะก่อเรื่องให้คนอื่นทั้งขำทั้งกลุ้มใจ นี่ทำให้ฉีเติ่งเสียนไม่ค่อยพอใจ ร็อบเบนพูดถูก จะให้คนซื่อบื้อมารับตำแหน่งหัวหน้าได้ยังไงกัน?

จิ่วเฮิงพูดขึ้นว่า: "ภาษาอะไรพวกนั้นไม่สำคัญหรอก สู้กันก่อนดีกว่า! ใช้วิทยายุทธ์แลกเปลี่ยน ดูกันไปเลยว่าหัวหน้าสองคนนี้ใครเก่งกว่ากัน!"

พูดจบ จิ่วเฮิงก็เตรียมพุ่งใส่ร็อบเบนด้วยท่าทางฮึกเหิม

แต่ฉีเติ่งเสียนพูดกับร็อบเบนว่า: "งั้นนายก็ลองแลกเปลี่ยนกับเขาหน่อย แต่แค่พอหอมปากหอมคอนะ"

ร็อบเบนคิดว่ามันน่าสนุกดี เลยถอดเสื้อแจ็คเก็ตออก ตั้งท่าพร้อมสู้กับจิ่วเฮิง

จิ่วเฮิงเองก็ตื่นเต้นขึ้นมา เพราะในมุมมองของเขา ร็อบเบนคือสุดยอดฝีมือที่แท้จริง

ดังนั้นชายร่างใหญ่สองคนนี้ก็เริ่มต่อสู้กันในสวนของวิลล่า ตอนแรก ร็อบเบนยังไม่กล้าใช้แรงมากนัก แต่กลับเสียเปรียบเกือบโดนจิ่วเฮิงจับไหล่เหวี่ยงปลิวออกไป

เขาไม่กล้าประมาทอีกต่อไป ตั้งท่าอย่างระมัดระวัง ใช้ทักษะการต่อสู้แบบอิสระสู้กับจิ่วเฮิง

จิ่วเฮิงตั้งใจลองเชิง จึงใช้วิชาระฆังทองคุ้มกายรับหมัดของร็อบเบนด้วยท้อง แต่ผลคือหมัดนี้แทบจะทำให้ตับของเขาแตกจนล้มลง เขารู้สึกหัวหมุนไปหมด

ร็อบเบนไม่ได้ฉวยโอกาสไล่ซ้ำ แต่พูดขึ้นว่า: "นายเก่งมากแล้ว ที่สู้กับฉันได้ขนาดนี้"

จิ่วเฮิงกัดฟันพูดว่า: "มาอีก!"

แต่แล้วเขาก็รู้สึกว่าตับของตัวเองเจ็บเกินไป แถมยังมึนหัวอย่างหนัก เลยต้องทรุดตัวนั่งลงกับพื้น

ฉีเติ่งเสียนมองภาพนี้แล้วหัวเราะออกมา รู้สึกว่าหลวงพี่ตัวใหญ่คนนี้สมควรโดนแล้ว

ถ้าต้องต่อสู้กันถึงตาย ร็อบเบนคงไม่ใช่คู่ต่อสู้ของจิ่วเฮิง แต่ที่จิ่วเฮิงพลาดก็เพราะเล่นพิเรนทร์ ใช้ร่างกายตัวเองทดสอบพลังหมัดของอีกฝ่าย

หมัดนี้ทำให้เขาเกือบตับแตก จนหมดสภาพที่จะสู้ต่อ

ร็อบเบนพูดขึ้นอย่างเรียบๆ ว่า: "หัวหน้ากลุ่มอัศวินแห่งแสงที่นายเลือกมาก็ไม่เลว อย่างน้อยก็สู้กับฉันได้ขนาดนี้ ถือว่ายอดเยี่ยมแล้ว"

ฉีเติ่งเสียนหัวเราะตาม: "ฮ่าๆ ฉันก็คิดเหมือนกันนะ ที่เขาสู้กับนายได้พอฟัดพอเหวี่ยงก็ถือว่าไม่เลวเลย"