บทที่ 1759 ผู้บรรลุธรรม

สีหน้าของพระปัญจเจิ้นพลันเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย เขาไม่เข้าใจว่าคำพูดของนักพรตเฒ่าหมายถึงอะไร

แต่เขาก็รับรู้ได้ว่าบนตัวของนักพรตเฒ่ามีความรู้สึกผิดหวังและเหงาหงอยแฝงอยู่

นั่นคือความรู้สึกของผู้มีฝีมือสูงที่ต้องอยู่ในความโดดเดี่ยว

นักพรตเฒ่าเอ่ยขึ้นว่า “ฉันมีเพื่อนคนหนึ่ง เขาเคยพูดว่าการที่หาใครต่อกรไม่ได้มันช่างเหงาเหลือเกิน...”

“ในที่สุด ฉันก็เข้าใจถึงความรู้สึกของเขา”

“วันนี้ ฉันนึกว่าคุณจะทำให้ฉันรู้สึกตื่นเต้นได้...”

“แต่สุดท้าย ฉันก็ยังคงโดดเดี่ยวอยู่ดี!”

เมื่อพูดจบ นักพรตเฒ่าก็ใช้มือซ้ายจับร่ายคาถา มือขวายกดาบขึ้น ดวงตาของเขาจ้องมองไปยังพระตรงหน้า

ในขณะนั้นพระปัญจเจิ้น รู้สึกเหมือนมีไฟฟ้าแล่นผ่านหนังศีรษะ และในใจของเขาก็มีความรู้สึกถึงอันตรายอย่างสุดขีด!

นักพรตเฒ่าพูดว่า “กระบวนท่านี้ได้มาจากศาสตร์แห่งอี้ ในอดีตครั้งที่ต่อสู้กับเพื่อนฉัน ฉันพ่ายแพ้ แต่ผ่านมาหลายปี กระบวนท่านี้ถูกฉันหล่อหลอมจนถึงขั้นที่ไม่สามารถพัฒนาได้อีก”

หลังจากพูดจบ นักพรตเฒ่าก็เริ่มขยับมือ ดอกดาบหนึ่งปรากฏขึ้นแล้วกระจายเป็นประกายวับวาว จนทำให้ผู้คนสับสนตาลาย

"แด่พลังแห่งฟ้า สรรพสิ่งเริ่มต้นจากนี้ ครอบครองสวรรค์......!"

เมื่อกระบวนท่าดาบนี้ปรากฏ เสียงฟ้าร้องเหมือนดังมาจากด้านหลังศีรษะของนักพรตเฒ่า

ร่างกายของนักพรตเฒ่า ดูเหมือนจะหลอมรวมพลังจิตและจิตวิญญาณทั้งหมดของเขาให้กลายเป็นควันหนาทึบ พุ่งทะยานขึ้นไปบนท้องฟ้า

ดวงตาของพระปัญจเจิ้นหดแคบลงอย่างรวดเร็ว ความรู้สึกอันตรายที่รุนแรงนี้ทำให้เขาขนลุกซู่ทั่วร่าง เขาไม่ได้สัมผัสถึงความรู้สึกแบบนี้มานานหลายปีแล้ว!

ในชั่วขณะนั้น พระปัญจเจิ้นรู้สึกราวกับตัวเองถูกดูดเข้าไปในความว่างเปล่าของจักรวาล พร้อมกับที่แสงดาบส่องประกายแวบผ่านร่างไป เหมือนเขากำลังเผชิญกับ

"หนทางใหญ่ทั้งสามพัน เสมือนวันแรกที่ฟ้าดินเปิดออก"

ทันใดนั้น หน้าอกข้างขวาของเขาก็ระเบิดเป็นดอกไม้โลหิต ความเย็นยะเยือกแทรกซึมลึกเข้าสู่กระดูก ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังตกอยู่ในขุมนรกน้ำแข็ง

ร่างกายของพระปัญจเจิ้นถอยหลังไปโดยไม่รู้ตัว หลังจากถอยไปไม่กี่ก้าว เขาก็รู้สึกอ่อนแรงจนแทบทรงตัวไม่อยู่ ต้องใช้พลังทั้งหมดปิดกั้นเส้นเลือดเพื่อหยุดการไหลของเลือด

นักพรตเฒ่าไม่ได้ใช้โอกาสนี้เพื่อสังหารพระปัญจเจิ้น แต่กลับค่อยๆเก็บดาบลงในฝัก พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงหม่นหมองว่า “คุณก็ยังคงไม่สามารถต้านรับได้อยู่ดี”

ใบหน้าของพระปัญจเจิ้นซีดเผือด ขณะที่เขายกมือกุมหน้าอกเอาไว้ เขาพูดอย่างแผ่วเบาว่า “บนโลกนี้ จะมีดาบที่รวดเร็วถึงเพียงนี้ได้อย่างไร?!”

นักพรตเฒ่าตอบอย่างเรียบเฉยว่า “เร็วหรือ? ก็ไม่เท่าไหร่นัก ตอนฉันยังหนุ่ม มันเร็วกว่านี้เสียอีก”

เมื่อเจียยางเห็นว่าผลแพ้ชนะในสนามนี้ได้ตัดสินลงแล้ว เขาก็ไม่มีความตั้งใจจะสู้กับ จ้าวหงซิ่วต่ออีก จึงกระโดดออกจากวงต่อสู้ไป และจ้าวหงซิ่วก็ไม่ได้ไล่ตามเขาเช่นกัน

เธอมาเพื่อขัดขวางผู้ที่คิดจะเล่นงานฉีเติ่งเสียน เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดผลกระทบต่อเขาก่อนศึกใหญ่ แต่ไม่ได้ต้องการฆ่าพวกเขาโดยเฉพาะ

เมื่อพระปัญจเจิ้นพ่ายแพ้แก่นักพรตเฒ่า เจียยางก็ไม่เป็นภัยอันตรายอีกต่อไป

นักพรตเฒ่ากล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบว่า “กลับไปเถิด คุณไม่ควรออกจากตำหนักปู้หลุน”

พระปัญจเจิ้นพยักหน้าอย่างยอมรับ ก่อนถอนหายใจยาวแล้วพูดว่า “ฉันมาครั้งนี้ เพียงเพราะอยากจะเผชิญหน้ากับคุณ แต่ไม่คิดเลยว่าฝึกฝนมาหลายปี กลับต้องพ่ายแพ้ ดูเหมือนว่าคุณนั้นช่างโดดเดี่ยวอย่างแท้จริง”

นักพรตเฒ่าเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยมองท้องฟ้า ก่อนกล่าวว่า “ตั้งแต่เพื่อนเก่าของฉันจากไป ฉันก็รู้สึกโดดเดี่ยวมาตลอด... หากเขาร่วมฝึกเต๋ากับฉัน ไม่ต้องทุ่มเททั้งกายใจให้กับภารกิจของชาติ บางทีเขาคงยังมีชีวิตอยู่ในตอนนี้”

พระปัญจเจิ้นไม่รู้ว่าเพื่อนเก่าที่นักพรตเฒ่าพูดถึงคือใคร แต่คนที่ทำให้เขาคิดถึงได้ถึงเพียงนี้ ย่อมต้องเป็นบุคคลที่ยอดเยี่ยมและน่าสนใจอย่างยิ่ง

พระปัญจเจิ้นหันไปพูดกับเจียยางด้วยน้ำเสียงเจือความผิดหวังว่า“กลับกันเถอะ เราไม่ควรจากตำหนักปู้หลุนมาเลย”

แม้ว่าชื่อของเขาจะมีคำว่าผู้มาถึงแล้วแฝงอยู่ แต่เห็นได้ชัดว่าเขายังไม่ถึงการตรัสรู้ หรือระดับจิตวิญญาณของอย่างแท้จริง เพราะเขายังคงใส่ใจในผลแพ้ชนะของการต่อสู้นี้