บทที่ 1768 คลื่นลมหลังการตายของคลาร์ก

เจียงชิงเย่ว์ร้องไห้สะอึกสะอื้นมาตลอดทาง อารมณ์ของเธอหดหู่เป็นอย่างมาก

เมื่อเปรียบเทียบกับเซี่ยงตงฉิงและคนอื่นๆ เกาเม่ยนั้นไม่มีความสามารถที่โดดเด่นอะไรนัก ธุรกิจที่ใหญ่ที่สุดที่เธอเคยทำก็แค่การบริหารสตูดิโอนางแบบเท่านั้น ในวงการบันเทิงเธอก็ไม่ได้สร้างปรากฏการณ์อะไร นอกจากตั้งใจแสดงละครอย่างขยันขันแข็ง

ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังเป็นคนที่อ่อนไหวง่ายมาก

แต่ถึงอย่างนั้น ฉีเติ่งเสียนก็ยังชอบเธออยู่ดี

ความรู้สึกที่เกาเม่ยมีให้เป็นสิ่งที่จริงใจและบริสุทธิ์

หากเป็นคนทั่วไปที่ร้องไห้แบบนี้ ฉีเติ่งเสียนคงคิดว่ากำลังแกล้งทำ แต่สำหรับการร้องไห้ครั้งนี้ของเจียงชิงเย่ว์กลับทำให้เขารู้สึกหัวใจแทบสลาย

เพราะว่า เจียงชิงเย่ว์นั้นเคารพและชื่นชอบซุนกั๋วฉวินผู้เฒ่าคนนี้มากจริงๆ ในขณะเดียวกัน ซุนกั๋วฉวินก็ได้มอบความจริงใจให้กับหลานสาวบุญธรรมคนนี้เช่นกัน เขาชอบพูดคุยกับเธอ วางแผนอนาคตให้เธอ

ผู้เฒ่าผู้ใจดีแบบนี้ อยู่ดีๆก็จากไปเสียแล้ว เธอจะไม่โศกเศร้าเสียใจได้อย่างไร?

พระพุทธเจ้าตรัสว่ามีทุกข์ 8 ประการ และความเจ็บปวดที่สุดก็คือการเกิด แก่ เจ็บ ตาย

บางคนที่ชอบความโรแมนติกชอบพูดว่า ระยะทางที่ไกลที่สุดในโลกไม่ใช่ความเป็นและความตาย แต่คือการที่ฉันอยู่ตรงหน้าเธอ แต่เธอกลับไม่รู้ใจฉัน

ไร้สาระสิ้นดี...

ระยะทางที่ไกลที่สุดในโลกก็คือความเป็นและความตายนั่นแหละ หลุมศพเย็นชาหนึ่งหลุม กั้นเราให้แยกจากกันระหว่างสองโลก ไม่มีวันพบกันอีก

คนเราต้องเผชิญกับสิ่งเหล่านี้เพื่อที่จะเติบโต

ความเป็นและความตายคือหัวข้อปรัชญาที่ทุกศาสนาไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

เมื่อมาถึงสถานที่จัดพิธีศพ เจียงชิงเย่ว์อารมณ์ดีขึ้นเล็กน้อย ร้องไห้ไม่หนักเหมือนก่อนหน้า แต่เมื่อเข้าไปในตำหนักวิญญาณ เธอกลับอดไม่ได้ที่จะหลั่งน้ำตาอีกครั้ง

คนในตระกูลซุน รู้ว่าซุนกั๋วฉวินชื่นชอบเจียงชิงเย่ว์ หลานสาวบุญธรรมคนนี้มาก จึงพากันเข้ามาปลอบใจเธอ

ซุนเจี้ยนเฉินออกคำสั่งให้พวกนักข่าวอย่าถ่ายภาพมั่วๆ เพราะเจียงชิงเย่ว์เป็นบุคคลมีชื่อเสียง และมีนักข่าวบางคนที่ไร้จรรยาบรรณ ชอบเขียนเรื่องบิดเบือนเพื่อดึงดูดความสนใจ

“อย่าเสียใจไปเลย ปู่ของเธอจากไปอย่างสมเกียรติ แม้จะมีโอกาสอีกครั้ง เขาก็คงเลือกจากไปด้วยวิธีที่กล้าหาญเช่นนี้” ซุนชิงเสวียนยิ้มพลางพูดกับเจียงชิงเย่ว์

เจียงชิงเย่ว์รู้สึกว่ารอยยิ้มของเขานั้นอบอุ่นและเป็นมิตร จึงพยักหน้า หยุดน้ำตาแล้วพูดว่า “ค่ะ ฉันเข้าใจ ฉันจะส่งปู่เป็นครั้งสุดท้ายอย่างดีที่สุด”

ฉีเติ่งเสียนเคารพซุนกั๋วฉวินมาก จึงร่วมกับคนตระกูลซุนและแขกที่มาร่วมงานศพอยู่เฝ้ายามในคืนหนึ่ง

เช้าวันรุ่งขึ้น มีแขกอีกกลุ่มหนึ่งเดินทางมา เป็นพี่น้องเฉินหยูและเฉินชิง ที่มาจากหนานหยาง

สิ่งนี้ทำให้ฉีเติ่งเสียนแปลกใจเล็กน้อย ไม่คิดว่าบุคคลสำคัญอย่างพวกเขาจะกล้ามาเผิงไหลในช่วงเวลาที่อ่อนไหวแบบนี้

หลังจากมอบพวงหรีดและเงินช่วยงานเสร็จ ครอบครัวของตระกูลซุนก็กล่าวขอบคุณพวกเขา

เฉินหยูพูดคุยเล็กน้อยกับครอบครัวตระกูลซุน จากนั้นก็เดินมาหาฉีเติ่งเสียน

“คุณชนะคลาร์ก ฉันต้องแสดงความยินดีกับคุณ นี่ถือเป็นการต่อสู้ที่ทุกคนจับตามอง” เฉินหยูกล่าว

“อืม” ฉีเติ่งเสียนพยักหน้า “สถานการณ์ที่หนานหยางเปลี่ยนไปแล้วหรือ?”

เฉินหยูตอบว่า “ก่อนหน้านี้คลาร์กดูแลจัดการหลายเรื่องที่หนานหยาง เมื่อเขาตายไป ย่อมเกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ตามมา”

เพื่อไม่ให้รบกวนครอบครัวตระกูลซุน ทั้งสามคนจึงออกมาจากตำหนักวิญญาณ แล้วไปหาที่นั่งคุยกันข้างนอก

เฉินชิงถอนหายใจและกล่าวว่า “แม้ว่าศัตรูที่แข็งแกร่งอย่างคลาร์กจะตายไปแล้ว แต่สถานการณ์ในหนานหยาง ก็ยิ่งวุ่นวายมากขึ้น คนประเทศมี่เริ่มสนับสนุนกลุ่มนายพลในพื้นที่อย่างลับๆ เพียงแค่เมื่อวานนี้ พวกเขาก็พบปะกับกลุ่มนายพลหลายกลุ่ม และดูเหมือนว่าการเจรจาเป็นไปได้ด้วยดี”