บทที่ 1774 หนานหยางในปัจจุบัน

เฉียวชิวเมิ่งให้ผู้ใต้บัญชาออกไปก่อน จากนั้นจึงพาฉีเติ่งเสียนไปหาที่พักเก็บสัมภาระ

หลังจากการอำลาครั้งสุดท้ายที่จิงเต่าพวกเขาทั้งสองไม่ได้พบกันเป็นเวลานานแล้ว เจอกันในครั้งนี้ กลับรู้สึกไม่คุ้นเคยเล็กน้อย

ท้ายที่สุดแล้ว ไม่ได้พูดคุยกันมากเกินไปในทุกวัน แม้ว่าจะมีความห่วงใยในใจ แต่การอยู่ห่างไกลเกินไปก็ยังทำให้ผู้คนรู้สึกแปลกแยก

ฉีเติ่งเสียนกล่าวว่า: "เรื่องที่คุณนำกองทัพราตรีนิรันดร์เดินทางมายังเผิงไหล เพื่อช่วยฉันปกป้องธรรม ฉันก็รู้ทุกอย่างแล้ว นี่ต้องขอบคุณคุณมาก ทำให้คุณลำบากขนาดนี้”

เฉียวชิวเมิ่งกล่าวว่า "ที่ไหนกัน ฉันก็ควรจะช่วยคุณแบบเดียวกับที่คุณเคยช่วยฉันมาก่อน"

“การต่อสู้ระหว่างคุณกับคลาร์กนั้นสุดยอดมากเลย อกสั่นขวัญหายไปเลย ทำเอาฉันกังวลมาก กลัวว่าจะเกิดสิ่งที่ไม่คาดคิด”

“โชคดีที่ในที่สุดคุณก็ชนะ ไม่ทำใหทุกคนผิดหวัง ให้คนทั้งโลกเห็นจิตวิญญาณของประชาชนของเมืองหัวกั๋วของเรา”

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าแล้วกล่าวว่า : "ต่อ"

เฉียวชิวเมิ่งถามว่า "อะไรต่อ"

ฉีเติ่งเสียนกล่าวว่า "ชมฉันต่อไปสิ ฉันชอบฟังมาก!"

เฉียวชิวเมิ่งกลอกตาอย่างช่วยไม่ได้และช่วยฉีเติ่งเสียนจัดห้องให้เรียบร้อย เพื่อที่เขาจะได้อยู่ที่นี่อย่างสบายในภายหลัง

ฉีเติ่งเสียนนั่งเงียบๆ และดูเธอยุ่งกับงาน

“คุณยังคุ้นเคยกับชีวิตในหนานหยางอยู่ไหม? คุณเคยเสียใจกับการใช้ชีวิตแบบนี้บ้างไหม?” ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะถาม

“ฉันต้องทำให้ความปรารถนาสุดท้ายของอาจารย์เป็นจริง และฉันคิดว่าแบบนี้ดีมาก เต็มอิ่มมาก สิ่งที่ทำก็ยิ่งใหญ่ ไม่มีอะไรต้องเสียใจ!” เฉียวชิวเมิ่งพูดโดยไม่หันมอง

เมื่อเทียบกับการเป็นกบในกะลาเมื่อก่อน กางปีกบินทะยานยังดีกว่า แม้จะบอบช้ำไปทั้งตัวก็ไม่เป็นไร

หลังจากคุ้นเคยกับสิ่งมหัศจรรย์ของโลกนี้แล้ว ใครอยากติดอยู่ที่ก้นบ่อบ้าง?

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้า ต้องบอกว่าหลังจาดเฉียวชิวเมิ่งสืบทอดจากฉู่อู๋เต้าแล้ว ยังคงดูแลกองทัพราตรีนิรันดร์อย่างดี

มหาวิหารอวตารแห่งนี้ยังทำหน้าที่ดูแลทุกอย่าง ทำให้โบสถ์เป็นระเบียบเรียบร้อยและน่าอยู่ ดึงดูดลูกศิษย์ได้มากมาย สิ่งนี้ช่วยฉีเติ่งเสียนไว้มากมายจริงๆ

“ช่วงนี้สถานการณ์เป็งไง?” ฉีเติ่งเสียนถาม

“มีปัญหามากมายภายในตระกูลเฉิน และมีความไม่ลงรอยกันมากมาย และผู้คนจากประเทศมี่ต่างก็ชักชวนขุนศึกจากทุกทิศทุกทางอย่างบ้าคลั่ง โดยรวมแล้วมันน่าวุ่นวายมาก” หลังจากจัดเตียงแล้ว เฉียวชิวเมิ่งปรบมือและตอบ

“โอ้... พวกเขาต่างเกี้ยวพาราสีกับสหพันธ์ศิลปะการต่อสู้แห่งชาติหนานหยางหวังว่าองค์กรนี้จะทำงานเพื่อพวกเขาได้”

“ทว่า เนื่องจากสมาคมศิลปะการต่อสู้แห่งชาติหนานหยางให้ความสำคัญกับเรื่องนี้มาก จึงทำให้ราคาขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติและมีเงื่อนไขที่ไร้สาระ มันทำเงินได้มากมายจากการเข้าหาทางนั้นทีทางนี้ที”

สำหรับสถานการณ์ของหนานหยาง เฉียวชิวเมิ่งถือว่ารู้รายละเอียดได้เป็นอย่างดี ฉีเติ่งเสียนตั้งใจฟังสิ่งที่เธอพูด แต่ก็มีความคิดอยู่ในใจ

“สาเหตุที่ไม่เกิดความวุ่นวายครั้งใหญ่ ก็เพราะตระกูลเฉินควบคุมอำนาจทางการทหารและการเมืองอย่างมั่นคง ไม่เช่นนั้นคงเกิดสงครามขึ้นทุกหนทุกแห่งไปแล้ว” เฉียวชิวเมิ่งกล่าว

หลังจากที่ทุกอย่างเรียบร้อย เฉียวชิวเมิ่งมองไปรอบๆ ห้องด้วยความพึงพอใจและพยักหน้าซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ยังไงซะคุณเพิ่งมาถึงหนานหยาง คุณอยากพักผ่อนก่อนไหม?” เฉียวเฉียวเหมิงถามด้วยความกังวล

“ไม่จำเป็น ทำไมไม่พาฉันไปเดินเล่นที่เมืองกาดาดู” ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยรอยยิ้ม

“แน่นอน” เฉียวชิวเมิงเห็นด้วยทันที

ทั้งสองคนขับรถออกจากมหาวิหารตรงไปยังเมืองกาดา