บทที่ 1781 การปรากฏตัวอันเจิดจ้าของพระพุทธ

แฮชฟังแล้วก็พยักหน้าอย่างตื่นเต้น แน่นอนว่าเขาอยากเรียนรู้วิชาที่แข็งแกร่ง เพื่อที่จะมีความสามารถในการปกป้องครอบครัวและเพื่อนๆของเขาได้

เขาเติบโตมาในสลัมของหนานหยาง ได้เห็นความโหดร้ายของโลกมากมาย แม้จะอายุแค่สิบห้าหรือสิบหกปี แต่ในความเป็นจริงเขากลับเป็นคนที่มีความคิดเป็นผู้ใหญ่มาก

"แต่อาจารย์ครับ ช่วยอย่าเรียกผมว่าแฮชเผ็ดไส้แตกได้ไหมครับ ผมชื่อแฮชเฉย ๆ" เด็กหนุ่มพูดด้วยน้ำเสียงไม่สบายใจนัก

เฉียวชิวเมิ่งที่อยู่ข้างๆเกือบจะหัวเราะออกมา ฉีเติ่งเสียนคนนี้มีนิสัยชอบตั้งฉายาให้คนอื่น เธอคิดว่าแฮชคงจะสลัดฉายานี้ไม่พ้นไปตลอดชีวิต

ฉีเติ่งเสียนตบไหล่แฮชแล้วพูดว่า "เข้าใจแล้ว แฮชเผ็ดไส้แตก ต่อไปนี้นายก็เรียกฉันว่าอาจารย์ก็พอ"

แม้แฮชจะเป็นคนหนานหยาง แต่ที่หนานหยางมีคนจีนเยอะ เขาจึงรู้ธรรมเนียมของชาวจีนดีว่าการไหว้ครูต้องคุกเข่ากราบหัวชนพื้น

แม้ฉีเติ่งเสียนจะยังเรียกเขาว่าแฮชเผ็ดไส้แตกต่อไป แต่เขาก็คุกเข่าลงทันที แล้วกราบฉีเติ่งเสียนพร้อมกล่าวว่า "อาจารย์ครับ อาจารย์ครับ อาจารย์ครับ!"

เด็กหนุ่มกราบอย่างจริงใจจนเกิดเสียงดัง "ปัง ปัง ปัง" ทำให้ฉีเติ่งเสียนยิ้มออกมาอย่างพอใจเล็กน้อย

เด็กที่จริงใจย่อมเป็นที่รักใคร่เสมอ

"ดีมาก แฮชเผ็ดไส้แตก พรุ่งนี้เช้าฉันจะเริ่มสอนวิทยายุทธ์ให้นาย" ฉีเติ่งเสียนกล่าว

"ขอบคุณครับอาจารย์!" แฮชลุกขึ้นจากพื้น รู้สึกเหมือนชีวิตของเขาเริ่มมีความหวังขึ้นมาแล้ว

ฉีเติ่งเสียนถามว่า "ท่าที่นายใช้ล้มลูกน้องของพี่มีดในวันนี้ นายไปเรียนมาจากไหน?"

แฮชตอบว่า "ผมเห็นจากในหนังครับ อีกอย่าง ผมชอบดูการแข่งขัน UFC พอมีเวลาว่างผมก็ซ้อมมั่วๆเองบ้าง ไม่คิดเหมือนกันว่ามันจะได้ใช้จริง"

ฉีเติ่งเสียนฟังแล้วรู้สึกพอใจมาก เขาหันไปยิ้มให้เฉียวชิวเมิ่งพร้อมพูดว่า "เห็นไหม นี่แหละที่เรียกว่าพรสวรรค์!"

แฮชได้ยินฉีเติ่งเสียนชมเชยตัวเองแบบนั้น ก็รู้สึกภูมิใจทันทีจนยืดอกขึ้นมา

"แฮชเผ็ดไส้แตก ต่อไปเธอก็ตั้งใจเรียนวิทยายุทธ์กับอาจารย์ของนายดีๆ เขาเป็นคนที่เก่งมาก ถ้านายเรียนได้สักครึ่งหนึ่งของเขา ก็พอจะครองโลกได้แล้ว" เฉียวชิวเมิ่งเองก็ชอบเด็กหนุ่มหัวไวคนนี้เช่นกัน เขายิ้มแล้วพูดปลอบใจเขา

มุมปากของแฮชกระตุกเล็กน้อย เขาไม่คิดว่าแม้แต่เฉียวชิวเมิ่งก็เรียกเขาว่าแฮชเผ็ดไส้แตกเหมือนกัน...

แม้แต่อันซิงหลิวก็ยังพูดขึ้นว่า "แฮชเผ็ดไส้แตก คุณหลี่เป็นคนที่เก่งมากนะ ต่อไปนี้นายต้องตั้งใจเรียนรู้ให้ดี"

แฮชถึงกับอยากตาย เขาถูกตั้งฉายาที่ฟังดูแย่มาก และตอนนี้ทุกคนก็ดันเรียกเขาด้วยฉายานี้อีก

ไม่นานนัก เด็กสาวน้อยชื่อลี่หย่าก็ถูกบาทหลวงพามา บาทหลวงคนนี้เคยเป็นหมอมาก่อน มีประสบการณ์มากมาย

"ลี่หย่าขาดสารอาหารมานานและยังมีโรคบางอย่างอยู่ ผมตรวจดูหมดแล้ว และสั่งยาไว้แล้ว แค่กินยาตามเวลาและเสริมอาหารทุกวันก็พอ ไม่ต้องกังวลครับ" บาทหลวงพูด

"ดีมาก!" แฮชเห็นน้องสาวแล้วก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า "แฮชเผ็ดไส้แตก นายทำได้ดีมาก คนคนหนึ่งไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์เลวร้ายแค่ไหน ก็ต้องพยายามปกป้องครอบครัวของตัวเอง นี่คือคุณธรรมที่สูงส่ง เธอต้องรักษาไว้ให้ดี"

แฮชพยักหน้าและพูดว่า "ต่อไปผมจะใช้ชีวิตของตัวเองเพื่อปกป้องน้องสาว!"

เฉียวชิวเมิ่งพูดกับบาทหลวงว่า "คุณพาพวกเขาไปหาอะไรกินและพักผ่อนเถอะค่ะ"

"ได้ครับ คุณเฉียว" บาทหลวงพยักหน้าตอบรับและพาเด็กทั้งสองออกไป