บทที่ 1793 ราชาเด็ก

เมื่อมองเห็นอิเลียน่าจินวาสะดุดตาอย่างมาก ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะชื่นชมเธออยู่ในใจ ก่อนจะส่งข้อความไปหาเฉินหยูชวนให้มาว่ายน้ำผ่อนคลายด้วยกัน

แม้ว่าจะได้เห็นรูปของเธออยู่บ้าง แต่การไม่ได้เจอเจ้าตัวจริงก็ทำให้เขารู้สึกคิดถึงอยู่เหมือนกัน

แต่ดูเหมือนเฉินหยูจะยุ่งจริง ๆ หรือไม่ก็คงขี้เกียจตอบ เพราะข้อความของเขาไม่ได้รับการตอบกลับ

“อากาศที่หนานหยางร้อนเกินไป ถ้าไม่มีน้ำแข็งหน่อยคงอยู่ไม่ไหว” อิเลียน่าจินวา พูดขณะนั่งอยู่บนเก้าอี้ เธอควักน้ำแข็งสองก้อนจากถังน้ำแข็งใส่ปากแล้วเคี้ยวเสียงดัง

ฉีเติ่งเสียน มองเธอแล้วรู้สึกว่าเธอทำแบบนี้โดยเจตนา เขาไอเบา ๆ สองครั้งก่อนพูดว่า : “น้ำแข็งเขาใช้กันแบบนี้เหรอ?”

อิเลียน่าจินวา หัวเราะพลางพูดว่า: “งั้นนายมาสอนฉันหน่อยสิว่าจะใช้ยังไง”

ฉีเติ่งเสียน กลอกตาอย่างเหนื่อยใจ คิดในใจว่าเธอคงกล้าพูดแบบนี้แค่ในที่สาธารณะ ถ้าเป็นที่ส่วนตัวคงไม่กล้าขนาดนี้

สายตาของเขาเหลือบไปเห็นเด็ก ๆ ที่โบสถ์รับเลี้ยงกำลังเล่นไล่จับกันอยู่ริมทะเล จิ่วเฮิงใส่กางเกงขาสั้นตัวใหญ่ สวมแว่นกันแดด และทำผมทรงหวีเสยเดินตามเด็ก ๆ อย่างสบายใจ

บอกเลยว่า หุ่นของจิ่วเฮิงกับกล้ามแน่น ๆ และส่วนสูงเกือบสองเมตร เรียกความสนใจได้ไม่น้อย

“ไอ้นี่มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง? แถมพาเด็ก ๆ มาด้วย” ฉีเติ่งเสียน อดแปลกใจไม่ได้ ก่อนจะเดินเข้าไปหา

จิ่วเฮิงเห็นฉีเติ่งเสียนเดินเข้ามา จึงพูดว่า :“เฮ้ ไอ้ผู้ชายเจ้าชู้เย้ปู้กุย! เมื่อคืนไปไหนมาล่ะ? ไม่กลัว คุณเฉียว เป็นห่วงหรือไง?”

ฉีเติ่งเสียน แค่นเสียงในลำคอ :“คุณมาทำอะไรที่นี่?”

จิ่วเฮิง พยักหน้าไปทางเด็ก ๆ แล้วพูดว่า :“โบสถ์พาเด็ก ๆ มาพักผ่อน ฉันถูกบังคับให้มาเป็นบอดี้การ์ดน่ะ”

ฉีเติ่งเสียน ถามอย่างสงสัย :“ใครกล้าบังคับคุณ?”

จิ่วเฮิง หัวเราะเยาะ: “หัวหน้าทีมของนายไงล่ะ! บอกว่าโบสถ์ไม่เลี้ยงคนว่างงาน ฉันเลยต้องทำอะไรสักอย่าง ไม่งั้นจะเก็บค่าอาหารฉัน”

ฉีเติ่งเสียน หัวเราะออกมา ไม่คิดว่าเฉียวชิวเมิ่งจะมีมุมแบบนี้ ดูไปแล้วเธอก็เหมือนนายทุนจอมเขี้ยวอยู่เหมือนกัน

จิ่วเฮิง ยิ้มโชว์ฟันพลางพูดว่า : “นายว่าผู้มีฝีมือสูงจากประเทศกล้วยๆ อยู่ไหนนะ? ใช้กระบองยาวใช่ไหม? ฉันจะไปลองดูกับเขาสักหน่อย ว่ากระบองประเทศกล้วยๆ หรือกระบองพระของฉันจะแน่กว่ากัน”

ทันใดนั้น เด็กสองคนวิ่งเข้ามาคว้าแขนจิ่วเฮิง ทั้งสองข้างแล้วโหนแขนเขาเหมือนเป็นชิงช้า

“หัวหน้าจิ่วเฮิง เล่นกับพวกเราหน่อยสิ!”

เด็ก ๆ พากันเรียกให้จิ่วเฮิงเล่นด้วย ดูเหมือนพวกเขาจะสนิทสนมกับเขามากทีเดียว

จิ่วเฮิง ยิ้มอย่างภาคภูมิใจก่อนพูดว่า : “ถ้าจะให้หัวหน้าทีมอย่างฉันเล่นกับพวกนาย มันก็พอเป็นไปได้ แต่ก่อนอื่น บอกฉันหน่อยสิว่าที่ข้าพูดถึง ‘พระอัครสังฆราช’ ที่ตรึกตรองตัวเองวันละสามครั้ง มีอะไรบ้าง?”

เด็ก ๆ ตอบพร้อมกันว่า : “คิดผิด คิดสงสัย และคิดถึงสาว ๆ!”

สีหน้าของฉีเติ่งเสียนมืดดำลงทันที เขายิ้มแสยะแล้วพูดว่า :“สารเลว คุณสอนเด็ก ๆ แบบนี้ได้ยังไง? คุณใส่ร้ายผมเกินไปแล้ว!”

จิ่วเฮิง หัวเราะพลางตอบว่า : “นี่ฉันกำลังสอนความรู้พื้นฐานนะ จะได้ไม่มีเด็กคนไหนโตขึ้นไปเอาอย่างนายกลายเป็นผู้ชายเจ้าชู้ นั่นมันไม่ดี! อามิตาภะ ทุกอย่างที่ฉันทำก็เพื่อให้ความศรัทธาใน พระเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์ บริสุทธิ์ยิ่งขึ้นเท่านั้นเอง!”