บทที่ 1815 ปืนเร็ว ฉันเร็ว

หลังจากที่เฉินหยูเข้ามาพบกับจั่วเอ่อร์เก๋อ ใบหน้าของจั่วเอ่อร์เก๋อก็เต็มไปด้วยรอยยิ้มเสแสร้ง พร้อมพูดต้อนรับอย่างไม่ขาดปากว่า “ยินดีต้อนรับ” หรือ “เป็นเกียรติอย่างยิ่ง” อะไรทำนองนั้น

ส่วนเฉินหยูก็เข้าใจดีว่าคนยิ้มมาใครเล่าจะกล้าตบหน้า จึงพาฉีเติ่งเสียนเข้าไปในห้องทำงานของจั่วเอ่อร์เก๋อทันที จากนั้นกล่าวว่า “ช่วงนี้ดูเหมือนแร่ธาตุของบริษัทเหมืองแร่หยวนหางจะเพิ่มขึ้นไม่น้อยนะ ดูท่าทางนายคงไปเจอขุมทรัพย์ดี ๆ อีกแล้วสินะ ถึงได้พบสายแร่ดีขนาดนี้”

จั่วเอ่อร์เก๋อหัวเราะดังลั่นก่อนตอบว่า “ทั้งหมดนี้ต้องขอบคุณคุณเฉินที่มองการณ์ไกลในวันนั้น ยอมปล่อยกู้ให้ผม ถ้าไม่มีคุณ วันนั้นก็คงไม่มีผมในวันนี้!”

เฉินหยูตอบกลับทันที “นายก็รู้ดีอยู่แล้วว่าวันนั้นฉันเป็นคนสุดท้ายที่ตัดสินใจอนุมัติเงินกู้ให้นาย แต่ตอนนี้เงินกู้ก้อนนั้นก็ถึงเวลาที่ต้องคืนแล้ว ไม่คิดว่าควรจะเอาเงินมาคืนฉันหรือไง?”

จั่วเอ่อร์เก๋อทำหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาทันที ก่อนพูดว่า “อ๊ะ! คุณเฉินที่อยู่ในใจผมนั้นเป็นดั่งนางฟ้า จะมาพูดถึงเรื่องเงินทองแบบนี้มันไม่ธรรมดาเลยนะครับ”

เฉินหยูได้ฟังก็หัวเราะเยาะออกมาทันที มองหน้าจั่วเอ่อร์เก๋ออย่างเย็นชาและตอบกลับ “ถ้าฉันไม่พูดเรื่องเงินกับนาย แล้วจะให้ฉันมาพูดเรื่องความรักหรือไง?”

จั่วเอ่อร์เก๋อก็ตอบกลับด้วยท่าทีจริงจัง “ถ้าคุณเฉินยินดี ผมก็ไม่ปฏิเสธนะครับ!”

ฉีเติ่งเสียนที่ยืนฟังอยู่ข้าง ๆ ถึงกับอึ้ง ท่าทางของจั่วเอ่อร์เก๋อดูคุ้น ๆ หูจัง ?

ทำให้เขาอดคิดไม่ได้ว่า “แปลกแฮะ รู้สึกเหมือนเคยได้ยินคำพูดแบบนี้มาก่อน แต่คงไม่ใช่เหมือนฉันแน่ ๆ เพราะฉันน่ะเป็นคนที่รักศักดิ์ศรีและน่านับถือ ไม่หน้าด้านแบบเขาหรอก”

เฉินหยูที่ไม่คาดคิดว่าคนอย่างจั่วเอ่อร์เก๋อจะกล้าพูดจาล้อเล่นกับตัวเองแบบนี้ ใบหน้าของเธอก็พลันเปลี่ยนเป็นเย็นชา พร้อมพูดด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว“จั่วเอ่อร์เก๋อ ฉันว่าชีวิตนายอยู่มานานเกินไปแล้วหรือเปล่า?”

จั่วเอ่อร์เก๋อรีบตอบกลับทันที “คุณเฉินล้อเล่นน่า ผมยังไม่อยากตายนะครับ ถ้าผมตายไปแล้ว คงไม่มีโอกาสได้เจอสาวสวยแบบคุณเฉินในนรกอีกแน่ ๆ”

ฉีเติ่งเสียนได้ฟังก็พยักหน้าอย่างลับ ๆ พร้อมคิดว่าคำพูดนี้มีสติปัญญาหลักแหลมมาก สมควรเอาไปจดลงสมุดโน้ตไว้ใช้ในอนาคต ถ้าสาวคนไหนด่าบอกให้เขาไปตาย เขาก็จะตอบกลับแบบนี้

ส่วนเฉินหยูกลับหัวเราะด้วยความโกรธ พลางพูดว่า“ดูท่าทางนายคงไม่คิดจะคืนเงินใช่ไหม?”

จั่วเอ่อร์เก๋อหัวเราะแล้วตอบอย่างไม่เกรงใจ “เงินที่หามาได้ด้วยความสามารถของตัวเอง จะให้คืนทำไมกันล่ะ?”

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกว่าคำพูดนี้คุ้นหูอย่างมาก จากนั้นก็คิดขึ้นมาได้ว่า "โอ้ นี่มันคำพูดที่จ้าวมั่นเอ๋อร์เคยพูดตอนอยู่ที่โมตูไม่ใช่เหรอ?"

ฉีเติ่งเสียนที่เดาได้ว่าจั่วเอ่อร์เก๋อตั้งใจจะตุกติกไม่คืนเงิน ก็พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นว่า “นายรู้ไหม? คนที่เคยพูดแบบนี้กับฉัน ตอนนี้ก็ใกล้จะหมดลมไปแล้ว”

จั่วเอ่อร์เก๋อหัวเราะเยาะ พลางมองฉีเติ่งเสียนที่ดูเหมือนคนอ้วนขาวไร้พิษสง ก่อนพูดอย่างไม่สนใจว่า “แกเป็นลิงป่าจากไหนกัน? กล้าพูดกับฉันแบบนี้ ? คุณเฉินน่ะ ฉันไม่กล้าหาเรื่องหรอก แต่แกนี่สิ จะเอาศพไปถมหลุมเหมืองยังได้เลย เชื่อไหม?”

ฉีเติ่งเสียนชอบปลอมตัวเป็นคนขาวอ้วนแบบนี้ เพราะทั้งง่าย และดูไม่มีพิษภัย ซึ่งเหมาะกับบุคลิกของเขาในฐานะ "พระอัครสังฆราช" ผู้ถ่อมตัวและอ่อนโยน

เฉินหยูมองจั่วเอ่อร์เก๋ออย่างเย็นชา ก่อนพูดว่า“จั่วเอ่อร์เก๋อ นี่นายคิดจะเบี้ยวฉันจริง ๆ ใช่ไหม? เงินก้อนนี้ นายไม่คิดจะคืน?”

จั่วเอ่อร์เก๋อตอบกลับทันที “คุณเฉินพูดเล่นหรือเปล่า? คุณเฉินเย่บอกฉันไว้ว่าฉันไม่ต้องคืนเงินก้อนนี้ คุณจะกลับคำแบบนี้ไม่ใช่เท่ากับตบหน้าตระกูลเฉินเหรอ? ตระกูลเฉินที่ยิ่งใหญ่ขนาดนั้น จะทำตัวขี้โกงแบบนี้ได้ยังไง?”

ฉีเติ่งเสียนหันไปพูดกับเฉินหยูว่า “ทำไมไม่ฆ่าหมอนี่แล้วโยนให้ปลาฉลามกินล่ะ? จากนั้นก็ยึดกิจการของมันให้หมดสิ”

เฉินหยูหัวเราะแล้วตอบ “ฟังดูเข้าท่านะ!”

เมื่อได้ยินเช่นนั้น จั่วเอ่อร์เก๋อสีหน้าเปลี่ยนไปทันที ก่อนพูดด้วยน้ำเสียงเยือกเย็นว่า “หยุดขู่ฉันได้แล้ว ตอนนี้ฉันเป็นแขกคนสำคัญของพลเอกเชสเตอร์ ถ้าพวกแกแตะต้องฉันล่ะก็ เรือรบของประเทศมี่จะบุกมาจอดที่ท่าเรือหนานหยางเลย! พอถึงตอนนั้น พวกแกจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน?”

ฉีเติ่งเสียนมองจั่วเอ่อร์เก๋อด้วยสายตาเย้ยหยัน ก่อนตอบกลับ “ประเทศมี่จะให้ความสำคัญกับไอ้บ้านนอกอย่างนายเนี่ยนะ?”

จั่วเอ่อร์เก๋อโมโหทันที ตะคอกกลับไปว่า “บ้านนอก? ไอ้เด็กนี่กล้าพูดแบบนี้เหรอ? แกตายแน่! วันนี้คุณเฉินอาจจะกลับไปได้อย่างปลอดภัย แต่แกต้องตาย!”

ฉีเติ่งเสียนไม่ได้ตอบอะไร เขาตวัดฝ่ามือฟาดเข้าหน้าจั่วเอ่อร์เก๋อเต็มแรงพร้อมด่า“หัวเราะบ้าอะไรของแก!”