บทที่ 1831 ยอมรับ

เมื่อคำพูดนี้ถูกเอ่ยออกมา คนที่หลินลี่พามาด้วย ต่างก็จ้องมองพิจารณาฉีเติ่งเสียนขึ้นๆ ลงๆ สีหน้าของแต่ละคนแสดงความรู้สึกประหลาดใจอย่างเห็นได้ชัด

แน่นอนว่า รูปลักษณ์อ้วนขาว ดูเหมือนไม่เป็นอันตรายทั้งต่อคนและสัตว์ ทำให้พวกเขารู้สึกว่าคนคนนี้มันก็แค่นั้น ไม่น่าจะมีความสามารถถึงขั้นทำให้พวกเขาจะต้องเชื่อฟัง

แต่หลินลี่กลับพูดขึ้นว่า “พลังของเขาเหนือกว่าพี่ใหญ่ของพวกเรา หงเทียนตูเสียอีก”

“ฉันไม่เชื่อ!” ชายหัวโล้นร่างกำยำคนหนึ่งเอ่ยขึ้น

เฉียวชิวเมิ่งรู้ดีว่าคนเหล่านี้ล้วนเป็นผู้ที่มีชื่อเสียงจากการต่อสู้ในเจียงหู หากจะทำให้พวกเขาเชื่อฟังนั้น เพียงแค่หลินลี่ควบคุมยังไม่พอ ต้องมีบุคคลที่มีพลังเหนือกว่ามาคุมพวกเขา

และแน่นอนว่า ฉีเติ่งเสียนคือคนที่เหมาะสมที่สุด ด้วยพลังและบารมีของเขา เพียงพอที่จะกดดันเหล่าขุนศึกแห่งโลกใต้ดิน

ฉีเติ่งเสียนยิ้มและกล่าวว่า “คุณไม่เชื่อ ก็ลองดูไหม”

ชายหัวโล้นพูดว่า “ได้!”

ทันใดนั้น แสงเย็นวูบวาบพุ่งออกจากปากของเขา เป็นเข็มเงินที่พุ่งตรงไปยังลำคอของฉีเติ่งเสียนด้วยความรวดเร็ว

“เข็มดอกเหมยของเส้าหลิน? ชายหัวโล้นคนนี้ เกรงว่าจะเป็นพระภิกษุ!”

ฉีเติ่งเสียนคิดในใจ ในเสี้ยววินาทีที่แสงเงินสะท้อน เขาก็ยื่นมือขวาออกมา คว้าเข็มในอากาศเบาๆ ด้วยท่าทางที่ดูเหมือนเพียงลูบหางนกยูงอย่างอ่อนโยน

ทุกคนรู้สึกว่าเขาเพียงแค่ขยับมือเล็กน้อยแล้วก็หยุด แต่เข็มเหมยฮวานั้นก็ถูกเขาหยิบไว้ระหว่างนิ้วโป้งและนิ้วชี้

ชายหัวโล้นเห็นฉากนี้ก็รู้สึกตกใจในใจลึกๆ การลอบโจมตีของเขาครั้งนี้ รวดเร็วและไม่มีสัญญาณบอกล่วงหน้า กล่าวคำพูดพร้อมกับพ่นเข็มออกมา คนทั่วไปไม่มีทางหลบได้

ชายหัวโล้นกระเดาะปาก และพูดกับหลินลี่ว่า “พี่ลี่พูดถูก คนคนนี้มีฝีมืออยู่บ้างจริงๆ”

“แค่อยู่บ้างเท่านั้นหรือ?” ฉีเติ่งเสียนกล่าว

ในขณะนั้นเอง ผู้หญิงที่เพิ่งพูดเมื่อครู่ได้หายตัวไปเงียบๆ แต่ทันใดนั้นก็ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังของฉีเติ่งเสียน พร้อมกับแทงมีดสั้นสองเล่มออกไปยังข้างหลังกลางเอวของฉีเติ่งเสียนอย่างรวดเร็ว

การโจมตีครั้งนี้ก็เป็นการลอบทำร้ายเช่นกัน ทั้งเงียบและฉับไว ไม่ให้โอกาสป้องกันหรือโต้ตอบ

“ฮ่าฮ่าฮ่า! บุปผาใต้ใบของคุณใช้ได้ดีมาก!” ฉีเติ่งเสียนหมุนตัวอย่างรวดเร็ว หลบมีดสองเล่ม และพลิกตัวอย่างคล่องแคล่ว มือทั้งสองกดลง คว้าข้อมือหญิงสาวไว้

ก่อนที่หญิงสาวจะลงมืออีกครั้ง เขาก็ใช้แรงดึง มีดสองเล่มถูกแย่งไปอยู่ในมือของเขาในทันที

วิชาที่หญิงสาวฝึกคือฝ่ามือแปดทิศ ท่าที่ใช้เมื่อครู่คือ “บุปผาใต้ใบ” “บุปผาใต้ใบ” นี้ซึ่งเป็นท่าที่มีรูปแบบหลากหลาย แต่ที่อันตรายที่สุดคือซ่อนอาวุธไว้ในแขนเสื้อและปล่อยออกมาในจังหวะสำคัญ เพื่อโจมตีศัตรูอย่างร้ายแรง

“คนคนนี้มีฝีมือที่เก่งกาจ ปฏิกิริยารวดเร็วถึงเพียงนี้! แม้แต่พี่ใหญ่หงของพวกเรา หากถูกฉันลอบโจมตีแบบนี้ ก็ต้องลำบากป้องกัน แต่เขากลับแย่งมีดของฉันได้อย่างง่ายดาย” หญิงสาวพูดพร้อมบีบนวดข้อมือของตนที่เจ็บปวดด้วยความตกใจ

เมื่อชายหัวโล้นและหญิงสาวได้ลองหยั่งเชิงฝีมือของฉีเติ่งเสียน พวกเขาต่างก็ตกตะลึงในความสามารถของเขา ส่วนคนอื่นๆ ที่เหลือก็พอจะเดาออกถึงพลังของฉีเติ่งเสียนจากสิ่งที่ได้เห็น

ฉีเติ่งเสียนยังคงมีสีหน้าเรียบนิ่ง กล่าวอย่างไม่ใส่ใจว่า “ฉันเพียงแค่ลงมือเล็กน้อย ก็เกินกว่าที่พวกคุณจะจินตนาการได้แล้ว”

ปกติแล้วเขาไม่ได้ชอบทำตัวโอ้อวด แต่ต่อหน้ากลุ่มยอดฝีมือแห่งโลกใต้ดินเหล่านี้ จำเป็นต้องแสดงให้พวกเขาเห็น ไม่เช่นนั้นพวกเขาจะยอมรับได้อย่างไร?

“ฉันไม่เชื่อ! ฉันยังอยากลองอีกครั้ง!” ชายหัวโล้นพูดอย่างตื่นเต้น แล้วพุ่งตัวเข้ามาด้วยความรวดเร็ว พร้อมกับอ้าปากคำรามเป็นเสียงสิงโตคำราม