บทที่ 1850 วางแผนล่อเป้า

ฉีปู้อวี่ช่างเป็นมืออาชีพจริง ๆ หลังจากขึ้นเป็นเจ้าสำนักของศาสนาอาบา เขายังออกแบบรูปปั้นของเทพอสูรด้วยตัวเองอีกด้วย

ดูจากท่าทางแล้ว เห็นได้ชัดว่าเขาต้องการให้เป่ยบูฉีตั้งบูชารูปปั้นนี้ไว้ที่บ้าน ซึ่งจะทำให้เป่ยบูฉีหลุดพ้นจากการเกี่ยวข้องกับศาสนาอาบาได้ยากยิ่งขึ้น

ฉีเติ่งเสียนเบะปาก พลางคิดว่ากลวิธีดูดเงินของฉีปู้อวี่นั้นเหนือชั้นกว่าตัวเขาเสียอีก เล่ห์เหลี่ยมแพรวพราวไม่มีที่สิ้นสุด ไม่น่าแปลกใจเลยที่ตอนนั้นถึงสามารถถอนเงินสดออกจากตระกูลซุนได้ถึงสองพันล้าน

เมื่อหันกลับมามองตัวเอง เขากลับกินแต่เกี๊ยวกับแตงโมสุกก็ไม่มีอะไรเลย ช่างเรียบง่ายเกินไปจริงๆ!

หลังจากฉีปู้อวี่สวมเสื้อคลุมแล้ว เขาก็ให้สวีเอ้าเสวี่ยจัดเฮลิคอปเตอร์ให้ จากนั้นก็ออกไปทันที ทหารที่อยู่หน้าประตูยังไม่สลายตัว แต่ถูกเลวีรองของเร็กจับกุมไว้หมด

ในเมื่อเร็กตายไปแล้ว เลวีย่อมอยากก้าวขึ้นเป็นผู้นำ ควบคุมกองทัพ และกลายเป็นนายพลคนใหม่

ขณะเดียวกัน คนของสวีเอ้าเสวี่ยก็เริ่มทำความสะอาดรอยเลือดและความสกปรกที่นี่แล้ว แต่ลูกน้องของเธอต่างก็รู้สึกหวาดหวั่น สภาพศพเหล่านั้นมันสยดสยองเกินไปจนไม่มีใครกล้ามองตรงๆ

"ตระกูลจ้าวกับคาปูซานกำลังวางแผนอะไรกันอยู่ เธอมีเบาะแสอะไรไหม?" ฉีเติ่งเสียนยิ้มถามสวีเอ้าเสวี่ย

"ไม่มี" สวีเอ้าเสวี่ยตอบ "แต่เมื่อวาน คาปูซานถึงกับคิดจะตัดขาดกับเฉินหยูเลยนะ... แต่ก็นับว่าเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล เพราะตอนนี้เฉินหยูมีปัญหากับตระกูลเฉิน ส่วนคนของตระกูลเฉินก็ไปสนิทกับตระกูลจ้าว คาปูซานร่วมมือกับตระกูลจ้าว แล้วตัดขาดเฉินหยู ก็ไม่ได้แปลว่าเขาจะตัดขาดกับตระกูลเฉินไปด้วย"

เธอเองก็รู้สึกว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานไม่ใช่เรื่องธรรมดา คาปูซานถึงกับอยากฉีกหน้ากับเฉินหยูเพื่อหวงอิงโดยเฉพาะ!

ถ้าไม่ใช่เพราะคนจากประเทศมี่เข้ามาแทรกกลางตอนท้าย เรื่องอาจจะบานปลายกว่าที่เป็นอยู่มาก

แต่ฉีเติ่งเสียนกลับส่ายหัวแล้วพูดว่า "เฉินหยูยังถืออำนาจบางส่วนของตระกูลเฉินอยู่ ไม่ได้จัดการง่ายๆ หรอก คาปูซานต้องมีแผนอะไรแน่ๆ เพียงแต่ว่าสุดท้ายเขาถูกคนของประเทศมี่แทรกแซงไปก่อน"

สวีเอ้าเสวี่ยพูดเสียงเย็นชา "ก็ต้องดูว่าเราจะเค้นปากเจ้าจ้าวเซ่อได้ไหม หวังว่ากระดูกมันจะไม่แข็งเกินกว่าที่เราคิด"

ฉีเติ่งเสียนยิ้มแล้วถามสวีเอ้าเสวี่ย "เธอมีอะไรอยากพูดกับฉันไหม?"

"ไม่มี!" สวีเอ้าเสวี่ยตอบกลับทันที

ฉีเติ่งเสียนพูดขึ้นมา "แต่ฉันคิดถึงเธอ"

สวีเอ้าเสวี่ยแค่นยิ้มเย็นชา

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย ก่อนจะพูดว่า "ดูเหมือนเธอจะไม่มีอะไรจะพูดจริงๆ ถ้าไม่มีธุระอะไรแล้ว ฉันกลับก่อนล่ะ"

สวีเอ้าเสวี่ยชะงักไปเล็กน้อย แล้วหรี่ตาลงพลางหัวเราะ "คราวนี้เปลี่ยนแผนแล้วเหรอ คิดจะใช้แผนทำเป็นถอยเพื่อให้ได้มา หรือไง?"

ฉีเติ่งเสียนตอบกลับอย่างเรียบง่าย "เปล่า แค่รู้สึกว่าความรักมันจืดจางลงได้ก็เท่านั้นเอง"

สวีเอ้าเสวี่ยทำหน้าเหมือนตัวเองเพิ่งโดนอะไรน่าขยะแขยงเข้าไป

ฉีเติ่งเสียนโบกมือพลางพูดว่า "ไว้เจอกันนะ ดูแลตัวเองด้วยล่ะ ตระกูลจ้าวรู้แล้วว่าเธอทรยศ พวกมันคงไม่ปล่อยเธอเหมือนแต่ก่อนอีกต่อไปแน่"

พูดจบ เขาก็เปิดประตูแล้วเตรียมเดินจากไป

สวีเอ้าเสวี่ยรู้สึกแปลกใจ หมอนี่ไม่ได้แกล้งทำ แต่คิดจะไปจริงๆ

"ฉันนับถึงสาม ไอ้บ้านี่ต้องโผล่กลับมา แล้วตะโกนว่า surprise, motherfucker!"

นางกอดอกแล้วหัวเราะ แต่พอนับถึงสามในใจจริงๆ กลับพบว่าฉีเติ่งเสียนเดินจากไปแล้ว ไม่มีท่าทีจะย้อนกลับมาเลย