บทที่ 1875 ไท่เก๊กอันไร้เทียมทาน

การเคลื่อนไหวนี้ของจ้าวถูหลง รวดเร็วจนเกินกว่าที่สายตาของคนทั่วไปจะมองเห็นได้!

แม้แต่ สายตาของอวี้เสี่ยวหลงก็ไม่อาจมองตามการโจมตีนี้ได้ทัน แต่ในชั่วพริบตานั้น เธอรู้สึกถึงอันตรายรุนแรงจนหัวใจบีบรัดแน่น สัญชาตญาณทำให้เธอโค้งแผ่นหลังเล็กน้อยและบิดเอวเบา ๆ หลบเลี่ยงหมัดพิฆาตที่พุ่งตรงมายังกลางอกของเธอ!

ฉีเติ่งเสียนจ้องเขม็ง ราวกับสายฟ้าแลบในดวงตา “หมอนี่ไม่ใช่จ้าวถูหลงแน่นอน! ฉันมั่นใจ!”

จิ่วเฮิงอดไม่ได้ที่จะถาม “แล้วมันเป็นใครกัน? ยอดฝีมือในโลกนี้มีไม่กี่คน หรือมันจะเป็นพระจากตำหนักปู้หลุน? หรือจะเป็นยอดฝีมือลึกลับจากสมาคมหง?”

ในขณะนี้อวี้เสี่ยวหลงได้ถอยห่างออกมาแล้ว นัยน์ตาของเธอเต็มไปด้วยความระแวงและความตกตะลึง

เธอเอ่ยเสียงต่ำ “แกไม่ใช่จ้าวถูหลง แกเป็นใครกันแน่?”

จ้าวถูหลงสายตาเย็นชา กล่าวอย่างเรียบเฉย “ไม่คิดเลยว่าเธอจะหลบพ้น ดูเหมือนจะมีฝีมืออยู่บ้าง…… แต่คงมีแค่นี้แหละ!”

ในชั่วขณะนั้นอวี้เสี่ยวหลงรู้สึกถึงแรงกดดันทางจิตใจและภัยคุกคามต่อชีวิตที่รุนแรงที่สุดในชีวิต เพียงแค่หนึ่งกระบวนท่าเดียว เธอก็สัมผัสได้ถึงช่องว่างมหาศาลระหว่างตัวเธอกับศัตรูตรงหน้า!

ความกดดันนี้ทำให้จิตใจของเธอถึงกับสั่นไหว เธอหัวเราะเยาะตัวเองเบา ๆ แม้เธอจะคิดว่าจิตใจของตนเองถูกฝึกฝนจนแข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้า แต่เมื่อเจอกับแรงกดดันระดับนี้ ก็ยังเผยให้เห็นรอยร้าวอยู่ดี แต่ทว่า เธอไม่ได้กระวนกระวาย การได้พบจุดอ่อนของตนเอง ถือเป็นเรื่องดี จะใช้โอกาสนี้ฝึกจิตใจให้แข็งแกร่งขึ้น และก้าวไปให้ถึงขอบเขตแห่งเทพเซียน!

“ใจลิง (จิต) คิดฟุ้งซ่าน ต้องผูกให้มั่น” หลังจากความลังเลชั่วขณะอวี้เสี่ยวหลงก็เข้าสู่สภาวะจิตที่ลึกล้ำ ราวกับสามารถควบคุมจิตใจของตนเองได้อย่างสมบูรณ์

เธอระลึกถึง “สงครามและสันติภาพ” ประโยคที่ฉีเติ่งเสียนเคยเขียนไว้บนกระดาษ จากนั้นเมื่อพิจารณากับสถานการณ์ตรงหน้า เธอรู้สึกว่าหลักการของมวยไท่เก๊กได้ถูกเปิดเผยขึ้นในใจของเธออีกระดับหนึ่ง

แต่ก่อนที่เธอจะได้ครุ่นคิด จ้าวถูหลงได้ขยับตัวอีกครั้ง ก้าวเดินของเขาเหมือนพระพุทธเจ้าเสด็จลงมายังโลกมนุษย์ ทุกย่างก้าวมีดอกบัวเบ่งบานใต้ฝ่าเท้า!

ทักษะแบบนี้ หมัดมวยแบบนี้ ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ธรรมดาจะมีได้!

ใบหน้าของฉีเติ่งเสียนเต็มไปด้วยความเคร่งเครียด เขารู้ดีว่าอวี้เสี่ยวหลงกำลังเผชิญหน้ากับศัตรูแบบนี้ มีอันตรายแล้ว อันตรายถึงขีดสุด! แต่ทว่า อวี้เสี่ยวหลงไม่คิดจะยอมแพ้ตั้งแต่ต้น และยังคงเลือกที่จะสู้ต่อไป เขาก็เลือกที่จะเคารพการตัดสินใจของเธอ

เสวี่ยเอ้าเสวี่ยเป็นคนที่หยิ่งทะนง แต่อวี้เสี่ยวหลงคือคนที่มีศักดิ์ศรีอยู่ในกระดูก

จ้าวถูหลงพุ่งมาถึงตัวอวี้เสี่ยวหลงในพริบตา นี่คือระยะโจมตีที่มีประสิทธิภาพของเขา เห็นเพียงว่าเขายกมือขึ้น แขนราวกับด้ามหอกสั่นสะท้าน หมัดราวกับหัวหอก ทะลวงพุ่งไปยังหน้าอกของอวี้เสี่ยวหลงในเสี้ยววินาที!

ดวงตาของอวี้เสี่ยวหลงเปล่งประกายขึ้นมา เธอใช้มือซ้ายพุ่งออกไปข้างหน้า ราวกับท่าจับหางนกกระจอก ตามด้วยมือขวาตามมาติดๆ คว้าจากล่างขึ้นบน ภายในเสี้ยววินาที มือทั้งสองของเธอก็จับเข้ากับหมัดของจ้าวถูหลงได้แล้ว

หมัดของจ้าวถูหลงนั้นเร็วราวสายฟ้า ตาเปล่าแทบจับไม่ทัน แต่กลับถูกอวี้เสี่ยวหลงใช้เทคนิคอันลึกล้ำคว้าไว้ได้!

ไม่เพียงเท่านั้น มือทั้งสองของอวี้เสี่ยวหลงยังออกแรงฉีกกระชากไปซ้ายขวา ราวกับเครื่องบดเนื้อกำลังหมุน ใช้ท่าศิลปะต่อสู้แบ่งเส้นเอ็นคลาดกระดูก ตั้งใจจะบิดแขนของจ้าวถูหลงให้ขาดออกมา

ทว่าจ้าวถูหลงเองก็มีฝีมือสูงเยี่ยมเช่นกัน ในเสี้ยววินาทีที่อวี้เสี่ยวหลงออกแรง แขนของเขากลับผ่อนแรงลงเล็กน้อย ก่อนจะหมุนบิดทันที ภายในชั่วพริบตา เส้นเลือดบนแขนล่างของเขากลับปูดโปนขึ้นมา คล้ายอสรพิษสีเขียวตัวใหญ่พันกันไปมา แสดงให้เห็นถึงพละกำลังอันน่าสะพรึงกลัว!

เสียงดังป๊าบ มือของอวี้เสี่ยวหลงถูกสะบัดออกไปพร้อมกัน!

ทันทีที่สะบัดมือของอวี้เสี่ยวหลงออกไปจ้าวถูหลงก็ใช้ท่าไม้ตาย พุ่งตรงไปยังลำคอของอีกฝ่าย

แม้จะถูกสะบัดมือออกไป แต่อวี้เสี่ยวหลงยังคงยืนหยัดมั่นดังเขาไท่ซานด้วยท่าขี่ม้า กระดูกสันหลังสั่นสะท้าน ราวกับมังกรศักดิ์สิทธิ์ คราวนี้ มังกรกับม้าหลอมรวมกัน แขนทั้งสองแผ่กางออก ผลักตรงไปที่จ้าวถูหลง!

แม้ท่าผลักจะดูเป็นการปะทะตรงๆ แต่แท้จริงแล้วแฝงไปด้วยพลังอันแยบยล พอสัมผัสกันอวี้เสี่ยวหลงก็อาศัยแรงผลักตัวเองดีดถอยหลังไป ดึงระยะห่างจากจ้าวถูหลงออกไปทันที