บทที่ 1912 ผู้มีอุดมการณ์เดียวกัน

บางคนเผชิญหน้ากับคำวิจารณ์นับพันด้วยสายตาแข็งกร้าว แต่ยินดีโค้งคำนับเพื่อเป็นวัวรับใช้

ถึงแม้ว่าฉีเติ่งเสียนจะไม่อยากเป็นวัวรับใช้ แต่ก็สามารถเป็นวัวเหล็กที่ขยันขันแข็งและมุ่งมั่นได้

เขาขยันขันแข็งและละเอียดรอบคอบช่วยเฉินหยูไล่ยุง สภาพอากาศที่หนานหยางร้อนจัด มียุงตลอดทั้งปี

เอิ่ม ปลานี้อร่อยจริงๆ โดยเฉพาะปลาที่หมักด้วยไวน์แดงจนรสชาติเข้าเนื้อ

ฉีเติ่งเสียนในที่สุดก็กลายเป็นพระอัครสังฆราช คนอย่างนี้ได้ละทิ้งรสนิยมต่ำๆ และมุ่งหวังความสุขทางจิตใจมากกว่า

ไม่เพียงแต่ในช่วงเวลานี้พระอัครสังฆราชรู้สึกว่าความสุขทางจิตใจนั้นยิ่งใหญ่กว่าความสุขทางกายเป็นอย่างมาก

ใบหน้าของเฉินหยูนั้นที่ดูเขินอายและหวาดกลัว พร้อมกับมีน้ำตาซ่อนอยู่ที่ในตา ทำให้คนเห็นแล้วรู้สึกหลงใหลอย่างมากที่สุด

“ขอบคุณคุณเฉินที่เลี้ยงไวน์ชั้นดี ผมชอบมาก” ฉีเติ่งเสียนพูดเอ่ยถึงบทสรุปในค่ำคืนนี้

เฉินหยูมองเขาด้วยความเขินอาย แล้วรู้สึกอับอายภายในเวลาเดียวกัน มีความรู้สึกเหนื่อยล้าราวกับกระดูกทั่วร่างถูกถอดและประกอบใหม่ แต่ประสบการณ์เมื่อครู่นั้นกลับทำให้เธอรู้สึกแปลกประหลาดและมีรสชาติที่ลึกลับไม่อาจอธิบายได้

“ปลาก็อร่อยมากเช่นกัน！”ฉีเติ่งเสียนพูดเสริม

“ปลาทอดหอมๆ จะกินไหม？” เฉินหยูพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

“สามปีได้กำไรเต็มๆ ถึงแม้ต้องตายก็ไม่เสียดายของ” ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยสีหน้าท่าทางที่จริงจัง

เฉินหยูโกรธจัด ไม่เพียงเหยียดขาเตะไปขาอย่างแรง แต่กลับถูกจับข้อเท้า แล้วดึงอย่างแรงจนร่างเธอหงายหลังอีกครั้ง แล้วก็ถูกกดไว้เช่นเดิม

ปลาตายแล้วกลับตัวไม่ได้ แต่เฉินหยูเห็นได้ชัดเจนว่าทำได้

เธอพลิกตัวกลับมาและกลายเป็นฝ่ายได้เปรียบ อาจเป็นเพราะครั้งก่อนตอนล้อเล่นกับเป่ยบูฉี เธอพูดว่าอยากอยู่ด้านบน วันนี้เลยได้ทำตามสัญญานั้น

เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากอาบน้ำออกมา เฉินหยูกลายเป็นความงดงามสูงสุด ดวงตาที่เต็มไปด้วยชีวิตชีวาดูเหมือนจะขาดความมีชีวิตชีวาไปเล็กน้อย แต่ถูกเติมเต็มด้วยเสน่ห์แบบใหม่ที่เรียกว่าความเย้ายวน แก้มขาวเนียนละเอียดมีสีแดงระเรื่อที่ไม่ต้องแต่งหน้าก็เห็นได้ชัด

ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะรู้สึกภูมิใจตัวเอง การดึงเทพธิดาลงจากแท่นบูชานั้น ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นความสำเร็จที่ยิ่งใหญ่ที่สุด

ในศาสนาศักดิ์สิทธิ์จะมีเทพเจ้าเพียงองค์เดียวคือพระเจ้าผู้ยิ่งใหญ่ ดังนั้นฉีเติ่งเสียนในฐานะพระอัครสังฆราชจึงไม่อนุญาตให้มีเทพธิดาอยู่ เขาไม่ได้ต้องการร่างกายของเฉินหยูเทพธิดาคนนั้นหรอก เพียงแค่เพื่อปฏิบัติตามเส้นทางของพระเจ้าผู้ศักดิ์สิทธิ์เท่านั้น

ผู้หญิงคนอื่นอาจจะเขินอายเพราะเรื่องนี้ แต่เฉินหยูกลับไม่เป็นแบบนั้น แม้เมื่อวานยังไม่พร้อมทางใจ แต่พอคิดทบทวนก็ดูเหมือนเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล

หลังจากได้เห็นชายหนุ่มผู้กล้าหาญอย่างฉีเติ่งเสียนแล้ว คนอื่นๆ ก็คงยากที่จะดึงดูดใจเธอได้ ในใจของเธอยังคงถูกความกล้าหาญและความน่ากลัวที่สามารถฆ่าคนได้ในระยะไกลของฉีเติ่งเสียนสะเทือนไป

เธอกำลังจะพูดไร้สาระอยู่ดีๆ ก็ได้ยินเสียงกริ่งประตูดังขึ้นมาจากด้านข้างนอก

เมื่อเฉินหยูมองไปยังผู้ที่มาเยี่ยมบ้านเป็นน้องชายของเธอชื่อว่าเฉินเลี่ย

“พี่สาว ทำไมมือถือพี่ถึงปิดเครื่อง？ โทรหาแล้วก็ติ่ดต่อไม่ได้” เฉินเลี่ยพูดด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย

“โอ้ แบตหมด ลืมชาร์จแบจไปแล้ว” เฉินหยูตอบด้วยน้ำเสียงสงบนิ่ง

ความจริงแล้วคือฉีเติ่งเสียนมีไหวพริบที่สูงมาก เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องไม่ดี จึงได้ปิดโทรศัพท์มือถือของทั้งสองคนเอาไว้โดยตรง

เมื่อเฉินหลี่ยมองเห็นฉีเติ่งเสียนอยู่ในบ้านก็ตกใจ เขาไม่เพียงตกใจ แล้วพูดตะกุกตะกักว่า “ไอ้เวร ไอ่ฉี แก แก แกมาทำไมที่นี่？！”