บทที่ 1923 โอบกอดอารยธรรม​​​​​​​​​​​​​​​​

ฉีเติ่งเสียนเป็นคนที่ถือว่าการได้ของฟรีเป็นคุณธรรมมาโดยตลอด จะให้เขาเป็นฝ่ายควักกระเป๋าเลี้ยงคนอื่นก่อนน่ะเหรอ ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ

แต่เพื่อปลอบใจสวีเอ้าเสวี่ยให้สบายใจ ครั้งนี้เขาก็เหมือนกับไก่ขี้เหนียวที่ยอมเด็ดขนตัวเองเลยทีเดียว

เมื่อทั้งสองเดินออกมาจากศาลากลาง พวกเขาก็พบกับนายพลวิลเลียม เชสเตอร์ ซึ่งมีนายทหารจากประเทศมี่ติดตามอยู่หลายคน

เมื่อนายพลวิลเลียม เชสเตอร์เห็นสวีเอ้าเสวี่ย สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไป และพูดว่า: "คุณหนูมิลลิเซนต์ คุณช่างหลอกผมได้เก่ง วนเวียนไปมา แล้วก็เล่นเกมย่ำอยู่กับที่กับผมอย่างนั้นหรือ?"

สวีเอ้าเสวี่ยตอบนิ่งๆ : "ท่านนายพลเชสเตอร์ นี่ไม่ใช่สิ่งที่ฉันต้องการ สุดท้ายแล้วก็เป็นเพราะฝีมือฉันสู้คนอื่นไม่ได้"

นายพลวิลเลียม เชสเตอร์พูดว่า: "แต่การที่คุณตัดสินใจเช่นนี้ในนาทีสุดท้าย มันเป็นการละเมิดหลักการของสัญญาอย่างชัดเจน"

สวีเอ้าเสวี่ยพูดว่า: "ฉันกับสัตว์ที่ไร้จริยธรรมซึ่งผลักดันการสังหารหมู่ครั้งใหญ่ ย่อมเข้ากันไม่ได้อย่างแน่นอน และยิ่งไปกว่านั้น การสังหารหมู่นี้ยังมุ่งเป้าไปที่สหายร่วมชาติชาวจีนของเรา"

สวีเอ้าเสวี่ยเป็นคนที่มีหลักการ มิฉะนั้นเธอคงไม่เลือกทำเช่นนี้

เธอรู้ว่านั่นคือชีวิตคนนับแสน ชีวิตมนุษย์นั้นมีค่ายิ่งกว่าสิ่งใด ยิ่งเมื่อต้องเกี่ยวข้องกับผู้คนถึงหนึ่งแสนคน!

หนี้เลือดเช่นนี้ หนี้บาปเช่นนี้ เธอแบกไม่ไหว และไม่กล้าที่จะแบก มโนธรรมของเธอจะถูกทรมานและประณาม แต่คนตระกูลจ้าวดูเหมือนจะไม่มีมโนธรรม ในสายตาของพวกเขามีเพียงอำนาจเท่านั้น

"ท่านนายพลเชสเตอร์ หากพูดถึงหลักการของสัญญา ผมต้องถามท่านว่า รัฐบาลประเทศมี่บอกว่าจะสนับสนุนรัฐบาลชั่วคราวที่คุณเฉินหยูช่วยจัดตั้งขึ้น แล้วทำไมท่านจึงกลับคำอย่างกะทันหันล่ะ?" ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างเรียบๆ

"ผมไม่ได้กลับคำ ผมยังคงสนับสนุนรัฐบาลชั่วคราวนี้อยู่" นายพลวิลเลียม เชสเตอร์ยิ้มและพูดว่า "ถ้าผมไม่สนับสนุนจริงๆ ผมเพียงแค่ต้องประกาศออกไป แล้วหนานหยางก็จะเกิดความวุ่นวายขึ้นในทันที"

สถานการณ์ในหนานหยางที่ยังพอรักษาความมั่นคงได้ในขณะนี้ เป็นเพราะขีปนาวุธสองลูกของสวีเอ้าเสวี่ย ลูกแรกทำลายรัฐบาลที่ไม่ทำหน้าที่โดยตรง และอีกลูกกำจัดคาปูซานหัวหน้านาซี และในช่วงเวลาเหมาะเจาะ ชาวประเทศมี่ก็ออกมายืนหยัดสนับสนุนรัฐบาลชั่วคราวที่เฉินหยูจัดตั้งขึ้น

สิ่งนี้ทำให้รัฐบาลชั่วคราวมีสถานะที่ชอบธรรม และกองเรือของกองทัพเรือประเทศมี่อันทรงพลังก็เป็นการข่มขวัญที่น่ากลัว

นายพลวิลเลียม เชสเตอร์ไม่คาดคิดว่าสวีเอ้าเสวี่ยจะทรยศตระกูลจ้าวในนาทีสุดท้าย และสิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจมากกว่านั้นคือ อำนาจทั้งหมดของเธอถูกคนสนิทสองคนยึดไปในชั่วพริบตา

ผู้หญิงที่ชื่อจ้าวซือชิงคนนั้น ช่างน่ากลัวจริงๆ

"หนานหยางที่วุ่นวาย ไม่เป็นประโยชน์ต่อผลประโยชน์ของประเทศมี่ หนานหยางที่มั่นคงและสามารถนำผลประโยชน์มาสู่ประเทศมี่ต่างหาก ที่เป็นหนานหยางที่ทุกคนต้องการ" ฉีเติ่งเสียนยิ้มและพูด

"ดังนั้น เมื่อรัฐบาลชั่วคราวกลายเป็นรัฐบาลใหม่ ผมหวังว่ากองเรือของท่านนายพลเชสเตอร์จะออกไปจากน่านน้ำนอกนั้น"

"นั่นจะช่วยให้ประเทศของท่านประหยัดค่าใช้จ่ายทางทหาร และจะทำให้หนานหยางพัฒนาต่อไปได้อย่างปลอดภัยและราบรื่น"

นายพลวิลเลียม เชสเตอร์ได้ยินแล้วก็ยิ้มและพูดว่า: "นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมจะตัดสินใจได้!"

ฉีเติ่งเสียนไม่ได้พูดอะไรมากไปกว่านั้น ความขัดแย้งหลังจากนี้ก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาอยากจะยุ่งเกี่ยว

การที่เฉินหยูได้ถือครองอำนาจในครั้งนี้ แม้จะแบ่งทรัพยากรส่วนหนึ่งให้กับประเทศมี่ แต่ทรัพยากรที่เมืองหัวกั๋วจะได้รับก็มากกว่าแต่ก่อนมาก และชาวประเทศมี่ที่นำโดยนายพลวิลเลียม เชสเตอร์ ก็ยังได้ชื่อเสียงที่ดีในสังคมนานาชาติจากความวุ่นวายในหนานหยางครั้งนี้

ดูเหมือนจะเป็นสถานการณ์ที่ต่างฝ่ายต่างได้ประโยชน์ แต่หลังจากนี้ แน่นอนว่ายังต้องมีทั้งการช่วงชิงอย่างเปิดเผย การขัดแย้งอย่างลับ ๆ รวมถึงการประนีประนอมบางอย่างตามมาอีกแน่

หลังจากพูดคุยกันสองสามประโยค นายพลวิลเลียม เชสเตอร์ก็หันหลังจากไป ผลลัพธ์ครั้งนี้ไม่ใช่สิ่งที่เขาต้องการ แต่เป็นสิ่งที่เขายอมรับได้

เหตุผลที่เลือกทำตัวโลเลอยู่ข้างไหนก็ได้ ก็เป็นเพราะผลประโยชน์ แต่ในเมื่อผลประโยชน์นั้นไม่สามารถขยายต่อไปได้ การปล่อยให้ทุกอย่างคงสภาพเดิมไว้ชั่วคราวก็ถือว่ายอมรับได้

ฉีเติ่งเสียนถามว่า: "ตระกูลจ้าวคุยเงื่อนไขอะไรกับนายพลวิลเลียม เชสเตอร์ ถึงทำให้เขาเปลี่ยนจุดยืน?"