บทที่ 1940 ลูกค้าอกตัญญู

วัฒนธรรมของประเทศหัวกั๋วนั้นล้ำลึกและกว้างใหญ่มาแต่โบราณ อย่างเช่นคำว่า “ลักขโมยกิน” นั่นเอง

ฉีปู้อวี่หลังจากที่ถูกฉีเติ่งเสียนพูดเปิดเผยออกมา หน้าตาก็เขินอายขึ้นมาเล็กน้อย เขาเพิ่งกินอย่างเสียดายจริงๆ สมองแกะหนึ่งลูก เนื้อวัวย่างหนึ่งกิโล เนื้อแกะย่างหนึ่งกิโล และไต่แกะสองเสียบ พร้อมด้วยเหล้าข้าวโพดเขียวขวดเล็ก

ต้องยอมรับว่าเนื้อวัวและเนื้อแกะที่นี่รสชาติดีมาก น่าจะไม่ได้ฉีดน้ำมาก กลิ่นเนื้อเข้มข้นและหอม หลังจากย่างแล้วโรยเครื่องเทศ ภายนอกกรอบภายในนุ่ม กัดลงไปทีน้ำมันไหลออกมา ขณะเดียวกันก็รู้สึกถึงความอร่อยสดใหม่ของเนื้อด้านใน

หลังจากกินเสร็จ พิงเก้าอี้ จุดซิการ์มวนหนึ่ง สูบอย่างเอร่อยสิบกว่านาที ช่างเป็นชีวิตของเทพเจ้าจริงๆ

เมื่อเห็นฉีปู้อวี่รู้สึกเขินอายจากคำพูดของตน หน้าตาของฉีเติ่งเสียนก็มืดลงทันที พูดว่า: “ดีแล้ว เจ้าไปขโมยกินจริงๆ ข้าต้องไปบอกแม่!”

ฉีปู้อวี่ขมวดคิ้ว รีบใช้ท่าทางตอบ: “ข้าแค่ออกไปกินอาหารเย็นหน่อยเท่านั้น จำเป็นต้องไปบอกเธอหรือ?!”

ตอนนี้เขาตกใจแล้ว ความเร็วในการทำภาษามือนั้นเร็วเท่ากับความเร็วในการเสกคาถาของคาคาชิเลย หากสาวรวยเห็นฉากนี้ คงจะดีใจมาก และโยนเช็คใส่เขาทันที

“ดีเลย คุณกินอาหารจานด่วนไม่พอใจ ยังอยากจองข้ามคืนอีกใช่ไหม?!” ฉีเติ่งเสียนโกรธมาก ไม่คิดว่าฉีปู้อวี่จะเป็นคนใบ้แกงค์ที่หกแบบนี้

ฉีปู้อวี่ก็เริ่มได้ยินความผิดปกติในคำพูด หน้าตาเศร้าหมองลง ถามว่า: “คุณหมายความว่าอะไร? ฉันแค่ออกไปกินสมองแกะและเนื้อย่าง เจ้าคิดไปทางไหน?!”

ฉีเติ่งเสียนตะลึงทันที เขาสูดจมูก แอบได้กลิ่นย่างปิ้งจากตัวฉีปู้อวี่

เอาล่ะ ฉีปู้อวี่ออกไป “ขโมยกิน” จริงๆ ไม่ใช่ไป “ขโมยกิน”

ฉีเติ่งเสียนไอหนึ่งครั้ง พูดว่า: “ผมหมายความว่า การกระทำเช่นนี้เป็นการดูหมิ่นฝีมือการทำอาหารของแม่ สามีคนหนึ่ง สิ่งที่ควรคิดถึงที่สุดคือรสชาติของภรรยา”

ฉีปู้อวี่ตอบว่า: “เด็กคนหนึ่ง สิ่งที่ควรคิดถึงที่สุดก็คือรสชาติของแม่เช่นกัน หันหลังแล้วข้าจะให้เธอทำไส้ใหญ่ แล้วบรรจุสูญญากาศส่งให้เจ้า ข้าจะดูแลให้เจ้ากินทีละคำจนหมด”

หน้าตาของฉีเติ่งเสียนเขียวไปหมด แต่ฉีปู้อวี่กลับยิ้มที่ปากแต่ไม่ถึงใจ พร้อมกับม้วนแขนเสื้อขึ้น

“มีอะไรก็พูดกันดีๆ สุภาพบุรุษใช้ปากไม่ใช้มือ!” ฉีเติ่งเสียนรีบถอยหลังสองก้าว

แต่ฉีปู้อวี่ไม่ฟัง เท้าขยับ ก็เข้าใกล้ ลงมือทันที ท่าทางนั้นมีกลิ่นอายของความแค้นส่วนตัว ดูเหมือนจะมุ่งหมายฆ่าคน

สิบกว่านาทีต่อมา พ่อลูกทั้งคู่หอบอย่างหนัก พิงเข่าหายใจ ไม่มีใครเอาใครได้

ฉีเติ่งเสียนยิ้มแก้ม พูดว่า: “เลิกเล่นกันเถอะ นี่เป็นที่สูง ต่อสู้ดุเดือดแบบนี้ ง่ายต่อการเกิดอาการไม่เหมาะสมกับที่สูง เดี๋ยวตายไปแล้วไม่ดี”

ทั้งสองเป็นผู้เชี่ยวชาญศิลปะการต่อสู้ระดับเทพ การใช้ออกซิเจนไม่เหมือนคนทั่วไป หลังจากการต่อสู้รอบนี้ ทั้งคู่รู้สึกเหมือนถุงลมปอดจะระเบิด

ฉีปู้อวี่อยากจะตีลูกไม่กตัญญูคนนี้ให้ตาย แต่เด็กนี้ตอนนี้เก่งมาก ตนจัดการไม่ได้แล้ว ทำให้เขาคิดถึงตอนลูกไม่กตัญญูยังเล็ก สามารถแขวนขึ้นมาตีได้ตลอดเวลา

“ผมแอบบุกเข้าไปในพระราชวังปู้หลุน แต่ข้างในเฝ้ายามเข้มงวด ยังคงถูกคนค้นพบ” ฉีปู้อวี่ทำท่าทางด้วยมือ ไม่มีใจจะเล่นกับลูกไม่กตัญญูอีกต่อไป

“ผมว่าเจ้าช่างกล้าหาญมาก เพิ่งพูดไปว่าไม่ควรดูถูกพระราชวังปู้หลุน เจ้าก็แอบบุกเข้าไป ในพระราชวังปู้หลุน อย่างน้อยก็มีผู้เชี่ยวชาญชั้นยอดสองคนที่หักทำลายความว่างเปล่า เห็นพระเจ้าไม่เสียหาย หนึ่งคือพระปัญจเจิ้น อีกคนคือลูกศิษย์ของเขา อาจารย์เจียยาง”

“หากถูกทั้งสองคนนี้ค้นพบพร้อมกัน ถูกล้อมหน้าหลัง เจ้ามีสิบชีวิตก็ต้องตายในนั้น”

“คุณคงไม่คิดว่าตนเองขโมยบ้านของคริสตจักร แล้วคิดว่าไร้เทียมทานใต้ฟ้า ไม่มีใครจัดการได้หรือ?”

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกประหลาดใจ แล้วยิ้มแก้ม คิดว่าการกระทำของฉีปู้อวี่นั้นกล้าหาญถึงขีดสุด ดุร้ายกว่าตนเอง

แต่นี่ก็เข้ากับนิสัยของฉีปู้อวี่ เหมือนครั้งที่แล้วไปหาจ้าวซวนหมิงต่อสู้ตัวต่อตัว รู้ว่าฝ่ายตรงข้ามได้สัมผัสความลับของวัชระกายแล้ว แต่ก็ยังคงต้องไป