บทที่ 1944 ผอ.กรมจ้าวแห่งกรมตำรวจ

ซุนซิงเฉินก็ไม่คาดคิดเลยว่าท่าทีของกู่ฉงเฟิงจะเป็นไปอย่างไม่ใส่ใจถึงเพียงนี้ ถึงขนาดไม่สนใจชะตากรรมของลูกน้องตัวเองเลยแม้แต่น้อย

ซุนซิงเฉินหันไปยิ้มพูดกับฉีเติ่งเสียนว่า “ได้ยินแล้วใช่ไหม? เจ้านายของนายไม่คิดจะปกป้องนายเลยสักนิด งั้นฉันจะสั่งสอนแทนเขาเสียหน่อย เขาก็ไม่น่าจะว่าอะไรหรอก”

ฉีเติ่งเสียนมองซุนซิงเฉินด้วยสายตาเย็นชาและเหยียดหยาม กวาดตามองขึ้นลงอย่างไม่แยแส ราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่ง

ท่าทีเช่นนั้นทำให้ซุนซิงเฉินรู้สึกโมโหขึ้นมาอย่างไม่อาจห้ามได้ ในจังหวัดซีเทียน ทั้งจังหวัดนี้ ยังมีใครกล้าทำตัวเช่นนี้กับเขาอีกงั้นหรือ?

“คน ฉันจะพาตัวไปก่อน หากคุณมีปัญหา ก็ลองออกมือดูสิ” ฉีเติ่งเสียนเอ่ยเรียบๆ แล้วเดินไปคว้าตัวหยวนสงที่นอนอยู่กับพื้นขึ้นมา

แววตาของซุนซิงเฉินวาบขึ้นด้วยแสงเยียบเย็น เขาเอ่ยเสียงกร้าว “แกกำลังหาเรื่องตาย!”

บรรดาลูกน้องของเขาต่างก็พากันกรูกันเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง ล้อมฉีเติ่งเสียนไว้ตรงกลาง พร้อมจะลงมือสังหารชายหนุ่มจองหองผู้นี้ให้ตายคาที่ในทันทีที่ได้รับสัญญาณ

ผู้คนต่างเห็นพ้องกันว่าฉีเติ่งเสียนวันนี้คงถึงคราวอวสานแน่แล้ว ที่กล้าพูดเช่นนั้นกับซุนซิงเฉิน ก็ไม่ต่างจากการขุดหลุมฝังตัวเอง

แม้แต่หวงฮุ่ยฮุ่ยยังอดถอนหายใจพลางส่ายหัวไม่ได้ ดูท่าว่าเพื่อนของซ่งเจียอวี่คนนี้ คงเป็นเพียงพวกบ้าบิ่นไร้สมอง ไม่รู้จักสถานการณ์ คุณตัวกู่ฉงเฟิงยังเลือกถอย แต่เขากลับกล้าออกตัวแทน กลายเป็นเป้าชัดๆ ที่ซุนซิงเฉินจะยิงใส่จนตาย

แต่ซ่งเจียอวี่กลับดูมีแววตารอคอย ราวกับอยากรู้ว่างานนี้ตระกูลซุนจะถึงขั้นล่มจมหรือไม่......

ทว่าในจังหวะนั้นเอง ประตูด้านนอกกลับมีคนกลุ่มใหญ่เดินเข้ามา นำโดยชายในเครื่องแบบคนหนึ่ง บนบ่ามีเครื่องหมายดาวและรวงข้าวประดับแน่นหนา เป็นยศระดับสูง ดูเหมือนจะเป็นถึงระดับกรมใหญ่

โดยทั่วไป สถานีตำรวจคือหน่วยดูแลความสงบเรียบร้อยสูงสุดของแต่ละเมือง แต่เหนือกว่านั้น ยังมีกรมตำรวจแห่งจังหวัดอีกระดับ

และชายที่เดินเข้ามานี้ ก็คือผอ.กรมจ้าวแห่งกรมตำรวจจังหวัดของซีเทียนอย่างเป็นทางการ!

“นั่นมันผอ.กรมจ้าวนี่! ท่านผู้อำนวยการกรมตำรวจคนใหม่ของจังหวัดซีเทียนของเรา!”

“ไม่รู้ว่าเขามาทำไม? ตั้งแต่รับตำแหน่งมาก็ไม่ค่อยโผล่หน้าให้เห็นเลย นี่ถึงกับมาปรากฏตัวในงานวันนี้ เป็นมาช่วยออกหน้าให้คุณชายซุนหรือเปล่า?”

“ฉันว่าไม่น่าจะใช่นะ ตั้งแต่ผอ.กรมจ้าวขึ้นรับตำแหน่งก็ไม่ค่อยมีท่าทีดีๆ ต่อทางตระกูลซุนเลย”

แขกเหรื่อเมื่อเห็นว่าเป็นผู้บัญชาการตำรวจระดับจังหวัดคนใหม่ ต่างก็อึ้งไปถ้วนหน้า แล้วก็เริ่มหันไปกระซิบกระซาบกันด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ผอ.กรมจ้าวทำหน้าขรึมกล่าวเสียงเข้ม “นี่มันอะไรกัน? อยู่ท่ามกลางงานเลี้ยงอย่างนี้ ทำไมยังมีคนถือมีดดาบอยู่ในมือ นี่คิดจะทำอะไรผิดกฎหมายรึไง?!”

บรรดาลูกน้องของซุนซิงเฉินพากันสะดุ้งโหยง รีบซุกซ่อนดาบไว้แทบไม่ทัน

ฉีเติ่งเสียนก็หันไปมองเช่นกัน แล้วถึงกับชะงักเล็กน้อย คนผู้นั้นไม่ใช่ใครอื่น แต่คือจ้าวเทียนลู่ ผู้บัญชาการตำรวจเมืองจงไห่ที่เขาเคยรู้จัก! สองปีไม่เจอกัน ตอนนี้อีกฝ่ายกลายเป็น ผู้อำนวยการใหญ่ของจังหวัดซีเทียนเสียแล้วหรือ?

เมื่อครั้งยังอยู่ที่เมืองจงไห่ ฉีเติ่งเสียนกับจ้าวเทียนลู่ก็เคยไปมาหาสู่กัน และเคยมีความขัดแย้งกันอยู่บ้าง แต่ก็ไม่ใช่เรื่องรุนแรงอะไรนัก

ซุนซิงเฉินหัวเราะออกมา ก่อนจะกล่าวว่า “ผอ.กรมจ้าว ลมอะไรพัดท่านมาได้ล่ะ? ที่นี่ฉันกำลังจัดการเรื่องเล็กๆ อยู่นิดหน่อย เรื่องแค่นี้ ยังไม่ถึงขั้นต้องรบกวนให้ท่านลงมาด้วยซ้ำหรอก”

แต่จ้าวเทียนลู่กลับหน้าขรึม กล่าวเสียงเข้มว่า “เรื่องเล็ก? ถึงกับจะมีคนตายอยู่แล้ว ยังกล้าบอกฉันว่าเป็นเรื่องเล็กอีกหรือ?”

ทุกคนที่อยู่ในงานต่างพากันประหลาดใจ เมื่อเห็นท่าทีของจ้าวเทียนลู่ ก็พอจะเดาได้ว่า ผู้บัญชาการคนใหม่ของกรมตำรวจจังหวัดท่านนี้ ดูท่าจะไม่เป็นมิตรกับตระกูลซุนเท่าไรนัก

ในจังหวัดตงไห่หลายคนล้วนได้รับการสนับสนุนจากฟู่เฟิงหยุน ไม่ว่าจะเป็นหวงเหวินหลั่งหรือหยางหลิงกวง ซึ่งต่างก็เป็นบุคคลระดับบิ๊ก หยางหลิงกวงนั้นตอนนี้ไต่เต้าขึ้นไปถึงศูนย์กลางอำนาจของรัฐบาลแล้ว ส่วนหวงเหวินหลั่งก็ดำรงตำแหน่งผู้ว่าฯ เมืองใหญ่ระดับนานาชาติอย่างเซียงซาน

ส่วนจ้าวเทียนลู่เอง ก็เป็นหนึ่งในคนที่ฟู่เฟิงหยุนวางตัวเอาไว้ล่วงหน้า ส่งเข้ามาประจำจังหวัดซีเทียนโดยเฉพาะ เขารู้ดีว่าสำนักหลงเหมินนั้นไม่อาจให้เกิดความวุ่นวายได้ ดังนั้นจึงต้องมีการวางแผนล่วงหน้า อย่างน้อยก็เพื่อบ่อนทำลายอิทธิพลทางการเมืองของตระกูลซุนลงเสียส่วนหนึ่ง