บทที่ 1946 ชี้กวางเป็นม้า

จ้าวเทียนลู่แทบจะอาเจียนเอาทุกอย่างที่กินเข้าไปในวันนี้ออกมาจนหมด ส่วนฉีเติ่งเสียนยังพอทนได้บ้าง เพราะสภาพจิตใจแข็งแกร่งกว่า

แต่ก็ยังอดรู้สึกคลื่นไส้ไม่ได้

จ้าวเทียนลู่อาเจียนจนหน้าซีดเผือด พอฝืนลุกขึ้นได้ก็เช็ดปาก แล้วทุบโต๊ะดังปังด้วยความโกรธ เดินเข้าไปตวาดใส่พนักงานเสิร์ฟที่เพิ่งยกอาหารเข้ามาพอดี ให้รีบไปตามเจ้าของร้านมาโดยด่วน

“เรื่องวันนี้ต้องมีคนรับผิดชอบ! แม่งเอ๊ย เอาเนื้อหนูมายัดใส่ปากฉันได้ยังไง!” จ้าวเทียนลู่พูดด้วยสีหน้าอึมครึม

ขณะเดียวกันเขาก็รู้สึกอับอายอยู่ไม่น้อย ก็เขาอุตส่าห์เชิญฉีเติ่งเสียนมากินข้าวดีๆ สักมื้อ ดันเจอเรื่องแบบนี้เข้าจนได้

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าเห็นด้วย พลางพูดว่า “ต้องเคลียร์กันให้ชัดเจน ของแบบนี้ถ้ากินแล้วมีคนตายขึ้นมา ใครจะรับผิดชอบ? พ่อค้าพวกนี้ มันเลวเกินไปแล้ว!”

แต่จ้าวเทียนลู่กลับพูดว่า “ไม่ใช่แค่พ่อค้าเลว แต่มันเป็นปัญหาที่ต้นตอ บทลงโทษพวกสัตว์นรกพวกนี้เบาเกินไป! ถ้าเป็นที่อื่น เจอเรื่องแบบนี้เข้าไป ปรับกันจนเจ๊งทั้งร้าน ไม่ต้องฝันว่าจะได้ทำธุรกิจแบบนี้อีกไปทั้งชีวิต!”

ฉีเติ่งเสียนหัวเราะเบาๆ แล้วพูดว่า “งั้นผอ.กรมจ้าวก็คงต้องเลื่อนขั้นขึ้นไปอีกหน่อยแล้วล่ะ วันหน้าอาจจะจัดให้ลูกหลานกินข้าวเฉพาะในโรงอาหารพิเศษ ไร้จีเอ็มโอ ไร้น้ำมันทอดซ้ำอะไรพวกนั้นเลยนะ”

จ้าวเทียนลู่ยังคงเช็ดปากไม่หยุด ถ่มน้ำลายออกมาตลอดเวลา พอไม่นานนัก พนักงานก็พาเจ้าของร้านเข้ามา

หญิงเจ้าของร้านเป็นสาววัยกลางคนที่ยังดูมีเสน่ห์จัดว่าเป็นคนสวยคนหนึ่ง พอเดินเข้ามาก็ยิ้มหวานฉ่ำพลางกล่าวว่า “สองท่านแขกวีไอพีเป็นอะไรกันหรือคะ? ไม่พอใจกับอาหารเหรอ?”

จ้าวเทียนลู่ชี้ไปที่จานอาหารที่ยังมีซากหัวหนูอยู่ แล้วตะคอกถาม “มาดูสิ นี่มันตัวอะไร?!”

หญิงเจ้าของร้านมองดูแล้วนิ่งไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นเจ้าเล่ห์ แล้วพูดอย่างหน้าตาเฉย “ก็แค่คอเป็ดไม่ใช่เหรอคะ? เมนูที่พวกคุณสั่งคือเป็ดย่างจานใหญ่นี่นา!”

ฉีเติ่งเสียนได้ยินเข้าก็ถึงกับหัวเราะพรืด แล้วพูดอย่างประชดประชัน “เธอไม่ใช่คุณจ้าวเกา และเราก็ไม่ใช่หูไห่ เลิกชี้กวางเป็นม้าสักทีได้ไหม?”

หญิงเจ้าของร้านส่ายหน้า “คุณพูดอะไร ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ! ฉันว่านะ คุณสองคนตั้งใจจะมาหาเรื่องมากกว่า อยากหาเรื่องเรียกค่าเสียหายจากร้านใช่ไหม?”

จ้าวเทียนลู่โกรธจัด ตบโต๊ะดังปัง “ถ้าวันนี้ไม่เคลียร์ให้ชัดเจนล่ะก็! ทำธุรกิจร้านอาหารแต่เอาของแบบนี้มายัดใส่จานคนกิน แล้วยังจะมาทำตัวเป็นพวกไม่รับผิดชอบอีกเรอะ?!”

หญิงเจ้าของร้านแหวกลับเสียงแข็ง “ฉันต้องเคลียร์อะไร? ฉันต่างหากที่โดนกลั่นแกล้ง! พวกคุณตั้งใจหาเรื่อง! เห็นว่าฉันเป็นผู้หญิงเลยคิดว่าไล่ง่ายใช่ไหม?!”

ตอนเธอพูดคำเหล่านี้ สีหน้าท่าทางดูมั่นอกมั่นใจ เหมือนเป็นฝ่ายเสียหายเองเสียอย่างนั้น จนดูราวกับว่าฉีเติ่งเสียนกับจ้าวเทียนลู่เป็นคนผิดที่ตั้งใจมาก่อกวน

สีหน้าฉีเติ่งเสียนเริ่มเย็นลงทันที เอ่ยเสียงต่ำ “โทรหาหน่วยงานกำกับดูแล ให้พวกเขามาจัดการเรื่องนี้!”

หญิงเจ้าของร้านหน้าตาสวยยังคงทำท่าเหมือนไม่กลัวอะไรเลย ยักไหล่แล้วกล่าวอย่างไม่สะทกสะท้านว่า “จะโทรก็โทรไปเลยสิ ฉันเป็นคนทำตรงไปตรงมา ไม่กลัวเงาตัวเองจะเอียงหรอก! พวกคุณกินแค่คอเป็ดแท้ๆ ยังจะมาบอกว่าเป็นเนื้อหนูอีก ช่างไร้สาระสิ้นดี!”

จ้าวเทียนลู่หน้าดำคร่ำเครียด หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดหมายเลขหน่วยงานกำกับดูแลทันที โดยไม่ยอมเปิดเผยตัวตน

สายตาของหญิงเจ้าของร้านแวบหนึ่งไปด้วยความเย้ยหยัน เธอกล่าวเสียงดัง “พวกคุณใส่ร้ายฉัน แล้วก็ยังกล้าโทรแจ้งอีกเรอะ? เรื่องนี้ฉันจะไม่ยอมให้จบง่ายๆ แน่! ถ้าไม่จ่ายค่าชดเชยชื่อเสียงให้ฉันสักล้าน ฉันจะฟ้องพวกคุณให้ถึงที่สุด!”

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกว่าเรื่องราวเริ่มจะฮาขึ้นทุกที เขาส่ายหน้าเบาๆ ที่คนบนโลกออนไลน์เรียกตัวเองว่า “เซียนน้อย” ส่วนมากก็คงประเภทนี้แหละมั้ง?

“ยังจะมาแบล็กเมล์เราด้วยเหรอ?” ฉีเติ่งเสียนแยกเขี้ยวยิ้มเย็น เสียงเริ่มติดเคืองขึ้นมาเล็กน้อย

ด้านจ้าวเทียนลู่ก็แทบจะถลึงตาใส่ หน้าเหมือนจะกัดใครสักคนเข้าให้ เขาเป็นถึงคนใหญ่คนโตในกรมตำรวจของจังหวัดซีเทียน แต่กลับถูกเล่นแง่ถูกยัดของแย่ๆ ใส่ปาก แถมยังโดนขู่เรียกเงินอีก จะให้กลืนไม่พูดอะไรได้ยังไง?

ไม่นานนัก เจ้าหน้าที่จากหน่วยกำกับดูแลก็มาถึง และดูเหมือนเรื่องนี้จะได้รับความสนใจเป็นพิเศษ เพราะคนที่มานำทีมคือเจ้าหน้าที่ระดับสูง

“เกิดอะไรขึ้นครับ? เราได้รับแจ้งว่าทางร้านอาหารใช้เนื้อหนูแอบอ้างเป็นเนื้อเป็ด?” หัวหน้าหน่วยผู้หนึ่งแซ่ฮั่ว เดินเข้ามาด้วยสีหน้าจริงจัง เอ่ยถามเสียงเข้ม