บทที่ 1967 คนมีอารมณ์ร่วม

แม้จนถึงตอนนี้ หวงฮุ่ยฮุ่ยก็ยังรู้สึกอกสั่นขวัญแขวน เรื่องราวครั้งนี้มันใหญ่โตจนกระทั่งทำให้บรรดาผู้นำระดับจังหวัดต้องออกโรง แถมยังทำให้ถึงกับต้องมีนายพลจากกรมยุทธการลงมาด้วย

สิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นเรื่องกลับตาลปัตรคือ ฝ่ายที่เสียหายกลับกลายเป็นลี่รุ่ยหงกับจั๋วปู้ฝาน ส่วนฉีเติ่งเสียนที่ซัดพวกนั้นจนเละกลับไม่มีปัญหาอะไรเลยแม้แต่นิด

ทำให้หวงฮุ่ยฮุ่ยอดคิดไม่ได้ว่า ที่ผ่านมาตนคงดูคนผิดจริงๆ คนที่สามารถทำให้คุณหนูตระกูลซ่งอย่างซ่งเจียอวี่ใส่ใจขนาดนี้ จะเป็นแค่ลูกน้องของกู่ฉงเฟิงง่ายๆ ได้ยังไง?

ฉีเติ่งเสียนกับพรรคพวกกลับไปที่ฐานพร้อมนายพลเว่ยขณะที่ลี่รุ่ยหงถูกคุมขังทันที เขาร้องตะโกนโวยวายลั่น แต่ก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย

เมื่อครู่ยังวางท่าเป็นเจ้าพ่ออยู่เลย ตอนนี้กลับดูน่าสมเพชเหมือนนักโทษหนีหัวซุกหัวซุน ความแตกต่างอย่างแรงนี้ทำให้คนรู้สึกตลกขบขันไม่น้อย

ฉีเติ่งเสียนกับซ่งเจียอวี่เข้าไปในห้องทำงานของนายพลเว่ย เล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟังแบบมีแต่งสีเติมกลิ่นนิดหน่อย นายพลเว่ยก็จดบันทึกไว้และส่งรายงานเรื่องนี้ขึ้นไปให้ผู้นำระดับเมืองหลวง

“วันนี้ต้องขอบคุณนายพลเว่ยมากจริงๆ” ฉีเติ่งเสียนยกมือคารวะเล็กน้อย เป็นการแสดงความขอบคุณในแบบของพวกนักเลงในยุทธจักร

นายพลเว่ยกลับยืนตรงโค้งคำนับเขาอย่างจริงจัง สีหน้าหนักแน่น “ผมต่างหากที่ต้องขอบคุณคุณฉี ที่ลุกขึ้นมาปกป้องความยุติธรรมในเวลาที่ไม่มีใครกล้าเอ่ยปาก และที่กล้าชกต่อยในเวลาที่ทุกคนเลือกจะประนีประนอมกับความชั่ว”

คำพูดนั้นทำให้สีหน้าของฉีเติ่งเสียนเปลี่ยนไปเป็นจริงจังทันที เขานิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนตอบกลับ “นั่นก็แค่เรื่องที่ผมควรทำให้เพื่อน”

นายพลเว่ยพูดต่อ “แต่เรื่องแบบนี้ สำหรับพวกเรา มันเป็นเรื่องที่จำไปทั้งชีวิต มีคนมากมายที่เหมือนผม เคารพคุณมาก”

ฉีเติ่งเสียนหัวเราะลั่น “ดี ไว้มีโอกาสมานั่งดื่มกันสักมื้อ นั่งพูดคุยกัน ด่าพวกสารเลวพวกนั้นให้เต็มที่”

นายพลเว่ยพูดว่า “ผมว่าผมเป็นโรคบุคลิกแยกไปแล้วมั้ง บางที ได้ดื่มระบายออกบ้างก็ดีเหมือนกัน”

คนที่มีใจรักความยุติธรรมอย่างพวกเขา ในสภาพแวดล้อมแบบนี้ มักจะมีความขัดแย้งในใจ ต้องพูดในสิ่งที่ไม่อยากพูด ต้องประจบคนที่เกลียด จนรู้สึกอยากอาเจียน

ก็เหมือนกับคำพูดที่ว่า สิ่งที่ฉีเติ่งเสียนเคยทำในอดีต แม้ดูเหมือนจะหุนหันพลันแล่น แต่กลับกลายเป็นการสะสมทรัพย์อันล้ำค่าชนิดหนึ่ง ซึ่งไม่อาจวัดเป็นเงินทองได้

กระทั่งบางคนที่ไม่เคยพบหน้าเขาเลย ยังให้ความเคารพ อยากรู้จัก อยากเป็นเพื่อนกับเขา

“ไหนๆ ก็จะดื่มแล้ว จะรอวันไหนอีกล่ะ” นายพลเว่ยยิ้ม แล้วสั่งผู้ช่วยของตน “ไปที่โรงอาหาร บอกให้เขาเตรียมกับแกล้มดีๆ แล้วเอาเหล้าดีของฉันออกมาด้วย”

ผู้ช่วยรีบรับคำและออกไปทันที ส่วนฉีเติ่งเสียนก็ไม่ถ่อมตัว เขาชอบของฟรีอยู่แล้ว ในเมื่อนายพลเว่ยจะเลี้ยง เขาก็ไม่มีเหตุผลอะไรจะต้องเกรงใจ

นายพลเว่ยมีชื่อเต็มว่าเว่ยหวายอี้ พอได้พูดคุยกันเพียงไม่นาน ฉีเติ่งเสียนก็รู้สึกได้เลยว่า คนคนนี้ชื่อก็บอกนิสัยจริงๆ เป็นคนที่มีความเป็นธรรมและมีน้ำใจ

ซ่งเจียอวี่ก็ไม่ได้แยกไปไหน ยังคงอยู่ข้างๆ คอยรินเหล้าให้สองหนุ่ม พร้อมกับรอดูความคืบหน้าในการจัดการเรื่องนี้ต่อไป

ฉีเติ่งเสียนกับเว่ยหวายอี้ชนแก้วกันสามรอบรวด “แม้เราจะเพิ่งเจอกันครั้งแรก แต่กลับคุยถูกคอดีจริงๆ สหายเว่ย นายเป็นคนดี”

เว่ยหวายอี้ยกแก้วขึ้น “ก็หวังว่าจะเป็นคนดีได้จริงๆ แล้วสุดท้ายจะได้เจอจุดจบที่ดีด้วย พี่ฉี ถ้านายมีเรื่องอะไรในจังหวัดซีเทียน มาหาฉันได้เลย ฉันจะช่วยทุกอย่างที่ช่วยได้”

ซ่งเจียอวี่คิดว่ามิตรภาพระหว่างผู้ชายนั้นช่างแปลกนัก เจอกันไม่นาน รู้จักกันก็ยังไม่ลึกซึ้ง แต่กลับสามารถคุยกันถูกคอ เพียงแค่ดื่มไปสามสี่จอก ก็เหมือนกลายเป็นสหายรู้ใจกันไปแล้ว

“เรื่องวันนี้ ก็เหมือนกับเป็นการกระทุ้งพวกมีอำนาจใหญ่น้อยในจังหวัดซีเทียนให้ตื่นจากฝันล่ะนะ หลังจากเรื่องนี้ไป คนในวงการคงไม่กล้ามาหาเรื่องนายง่ายๆ แล้วล่ะ” เว่ยหวายอี้กล่าวกับฉีเติ่งเสียนพร้อมรอยยิ้ม

“ช่วงนี้ฉันกำลังสืบเรื่องคดีค้ามนุษย์อยู่ อาจจะต้องขอให้พี่เว่ยช่วยเหลือบ้าง” ฉีเติ่งเสียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดออกมา