บทที่ 1981 โจรลอบทำร้าย

ฉีเติ่งเสียนก็ได้รับข้อมูลจากฉีปู้อวี่แล้วจึงรู้ว่าจ้าวหงหนีถูกจับโดยขบวนการค้ามนุษย์ซึ่งหนีไปแล้ว แม้แต่จิ่วเฮิงเองก็แฝงตัวเข้าไปในองค์กรนี้ได้แล้วเช่นกัน

เมื่อฉีเติ่งเสียนได้ยินก็ถึงกับตกใจ เพราะก่อนหน้านี้จิ่วเฮิงยังส่งข้อความมาบอกเขาว่ามาถึงแล้ว แต่ผลลัพธ์กลับกลายว่าไปปะปนกับพวกขบวนการค้ามนุษย์นี้ไปเสียแล้ว？

“ควรจะเจอกับจ้าวหงหนีบนรถไฟแล้ว หลังจากนั้นจ้าวหงหนีกับเขาก็คงบอกเเล่าเรื่องราวทั้งหมดให้ฟัง เขาถึงเกิดความสนใจ เลยตัดสินใจแฝงตัวเข้าไปแล้วปะ！” ฉีเติ่งเสียนคิดถึงเรื่องนี้ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกทั้งขำทั้งเศร้า

ฉีปู้อวี่พยักหน้ารู้สึกว่าส่วนใหญ่ก็น่าจะเป็นอย่างนี้จริงๆ

ฉีเติ่งเสียนถึงกับต้องยอมรับในความเก่งกาจของฉีปู้อวี่ เพราะเรื่องที่ทางตำรวจสอบสวนกันมานานแต่ยังไม่มีเบาะแส เขากลับสามารถแอบเข้าไปถึงรังใหญ่ของอีกฝ่ายได้แบบเงียบๆ

“ถ้าอย่างนั้นไจ้เย่กรุ๊ปเป็นยังไงบ้าง ข้าได้ยินมาว่าตอนที่ซื้อกิจการมีปัญหานิดหน่อย？”ฉีปู้อวี่ถามพลางทำท่าทางประกอบ

“ไม่เป็นไรหรอก พวกเขามาจัดการเรื่องราวที่ก่อขึ้นกลับเข้าที่เข้าทางพอดี ฉันไม่ต้องเสียเงินแม้แต่บาทเดียว”ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างภาคภูมิใจ

เมื่อฉีปู้อวี่ได้ฟังเรื่องทั้งหมดจบเล้ว ไม่เพียงพยักหน้าเบา ๆ จากนั้นก็หันไปมองว่าฉีเติ่งเสียนนั้นวางกำไลวงหนึ่งไว้ด้านข้าง จึงหยิบขึ้นมาดู

เขาครุ่นคิดและพิจารณาอย่างละเอียดจึงพบว่าเพชรที่ประดับอยู่บนกำไลนั้นมีความโดดเด่นไม่เหมือนใคร และงานนฝีมือที่ทำนั้นก็ทำประณีตมาก เพียงมองแค่แวบเดียวก็ทราบได้เลยว่าของชิ้นนี้มีมูลค่าไม่ธรรมดาอย่างแน่！

ฉีปู้อวี่จึงเก็บกำไลใส่กระเป๋าตัวเอง แต่ฉีเติ่งเสียนรีบร้องทักขึ้นว่า “เอ๊ะๆ ๆ จะทำอะไรนะ！”

ฉีปู้อวี่จึงพูดอย่างหน้าตาเฉยว่า “ใกล้จะถึงวันเกิดแม่แกแล้ว ฉันยังไม่รู้จะให้อะไรดี ของชิ้นนี้ให้ฉันไปเถอะน่า”

ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยความโกรธจัดว่า“ถ้าคุณต้องการจะให้ของขวัญ ก็ไปเตรียมให้เองสิ มาปล้นของผมแบบนี้มันใช่เรื่องไหม？ของชิ้นนี้ผมตั้งใจจะให้เซี่ยงตงฉิงต่างหาก！”

ฉีปู้อวี่ขมวดคิ้วเล็กน้อยและพูดว่า“ถึงอย่างไงนายก็ขโมยมาอยู่ดี ก็แค่ไปขโมยอีกชิ้นก็เท่านั้นเอง”

“เรื่องของนักวิชาการ จะไปเรียกว่าขโมยได้ยังไงกัน？”ฉีเติ่งเสียนพูดออกอย่างโกรธ

“เหอะ เหอะ เหอะ” ฉีปู้อวี่ไอกระแอ่มในลำคอพร้อมกับทำท่าทางหัวเราะออกมาอย่างเยือกเย็น และพลางทำท่าทางมือประกอบไปด้วย “เซี่ยงตงฉิงสวมใส่เครื่องประดับชิ้นนี้ไม่เหมาะหรอก ท่าทางของเธอยังไม่โตพอ ต้องให้แม่แกใส่ถึงจะเหมาะสม”

ฉีเติ่งเสียนกัดฟันและพูดว่า “ แต่ฉันรับปากเขาไปแล้วนะ”

ฉีปู้อวี่แสดงท่าทางและพูดว่า “ตำหนักปู้หลุนมีพระอาวุโสรูปหนึ่งเข้าใจพระไตรปิฎกดี เป็นที่เล่าลือว่ากันเป็นพระพุทธเจ้ามาจุติใหม่ เขามีลูกปัดทิเบตหลายเส้น ช่วงนี้เขากำลังจะออกเดินทาง เราหาจังหวะที่เหมาะเจาะไปดักทำร้าย เขา แล้วรูดเอาของมาให้หมด”

ฉีเติ่งเสียนได้ยินดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะตกใจเล็กน้อยและพูดว่า “แค่ลูกปัดจะมีค่าอะไรนักหนา！”

“แกนี่ช่างโง่จริงๆ ลูกปัดที่เขาพกติดตัวสองสามเส้นนั้นคือลูกปัดทิเบตเป็นสิ่งที่สือบทอดต่อกันมาหลายรุ่นของเหล่าพระอาจารย์ในตำหนักปู้หลุน พระอาจารย์เหล่านั้นปฏิบัติธรรมทุกวัน สนามพลังของพวกเขาแตกต่างจากคนธรรมดาอย่างสิ้นเชิง ลูกปัดเหล่านี้ได้รับอิทธิพลจากสนามพลังเหล่านั้น ผลลัพธ์จึงมีฤทธิ์ปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายและนำพาโชคลาภมาให้ ”

“แกอย่าไปคิดว่าลูกปัดทิเบตทำจากหินอาเกตจะไม่มีค่า ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมานี้ลูกปัดทิเบตบางเส้นขายได้ราคามากกว่าหนึ่งพันล้าน！”

“ลูกปัดที่พระอาวุโสรูปนั้นพกไว้นั้นสะสมพลังและประวัติศาสตร์ของตำหนักปู้หลุนเอาไว้ ถ้าเอาออกไปประมูลล่ะก็อย่างน้อยก็ต้องได้สักสามร้อยล้านถึงห้าร้อยล้านอย่างแน่นอน”

ฉีปู้อวี่เยาะเย้ยความไม่รู้ของฉีเติ่งเสียน แล้วให้ความรู้เบื้องต้นเกี่ยวกับคุณค่าของลูกปัดทิเบต ซึ่งทำให้เขาตกตะลึงอยู่หลายครั้ง

ในแก่นแท้ของศาสนาล้วนมีแนวคิดเรื่อง“การเปิดแสง”แท้ที่จริงแล้วก็คือการให้วัตถุศักดิ์สิทธิ์ดูดซับสนามพลังพิเศษ จนเกิดพลังลี้ลับบางอย่างขึ้น

เหล่าพระอาจารย์แห่งตำหนักปู้หลุนนั้นล้วนเป็นผู้ที่บรรลุธรรมขั้นสูงพลังและออร่าที่แผ่ออกมานั้นต่างจากคนธรรมดาราวฟ้ากับดิน ลูกปัดที่พวกท่านสวมใส่มานานหลายปีจึงเท่ากับได้รับการ “เปิดแสง”ไปโดยปริยายประสิทธิภาพย่อมเหนือกว่าของขลังทั่วไปหลายเท่า

“เดี๋ยวแกก็แค่ไปบอกเซี่ยงตงฉิงว่าเดี๋ยวจะหาของชิ้นที่ดีกว่านี้ให้ ส่วนกำไลนี่ข้าขอยึดไว้ก่อนจะเอาไปให้แม่แกละกัน！ เมื่อถึงเวลาฉีปู้อวี่ยิ้มกริ่ม “รอให้เราลงมือจัดการกับพระรูปนั้นเรียบร้อย ลูกประคำทั้งหมดก็เป็นของแก จะเอาไปให้ใครก็เรื่องของแกแล้วล่ะ!”

เขามีบรรยากาศของนักปราชญ์ที่สุภาพละเมียดละไม แต่สิ่งที่เขาวางแผนกลับเต็มไปด้วยความไร้มนุษยธรรม ใครจะไปนึกล่ะว่า ชายวัยกลางคนที่ดูเหมือนนักวิชาการคนหนึ่ง กลับทำเรื่องร้ายแรงยิ่งกว่าพวกโจรป่าเสียอีก?

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า “ผมไม่ใช่คนประเภทนั้น จะไปทุบหัวพระอาจารย์ มันก็ผิดศีลธรรมไม่มากก็น้อย”