บทที่ 215 ซ่อนตัวสักพัก

มีดในมือของฉีเติ่งเสียนงอ สุดท้ายเขาต้องปัดป้องมีดแมเชเต้จำนวนมากในเวลาเดียวกันและประกายไฟทุกครั้งที่กระทบกัน

นอกจากนี้เขายังประคองกอดหยางกวนกวนไว้ในอ้อมแขน ถือมีดแทงไปตลอดทาง เพื่อประหยัดแรง เขาจึงเลือกวิธีการแทงแทนการฟัน

ปลายมีดแทงอย่างแม่นยำ ดวงตาของคนหนึ่งเบิกกกว้างขึ้น จากนั้นก็ล้มลงทันที

ก่อนที่พวกเขาจะรู้สึกตัว พวกอันธพาลก็ล้มลงทีละคน คนที่เหลือมองฉีเติ่งเสียนที่เป็นเหมือนเทพแห่งนักฆ่า พวกเขาทั้งหมดตัวสั่นและไม่กล้าก้าวไปข้างหน้าเลย

ฉีเติ่งเสียนมองพวกเขาด้วยความดูถูกราวกับราชา โยนมีดเปื้อนเลือดลงแล้วเดินไปที่ท้ายซอยกับหยางกวนกวน

คนที่เหลือมองหน้ากันและไม่กล้าก้าวไปไหน

นี่มันเกินความเป็นจริงไปมาก คนราวๆ ยี่สิบถึงสามสิบคนปิดล้อมฉีเติ่งเสียนในซอยเล็กๆ ด้วยมีดครบมือสามารถฟันแทงเขาจนตายได้ แต่ในทางกลับกันฝั่งพวกเขากับสูญเสียคนและพ่ายแพ้เอง

“กลับกันเถอะ คนขี้กลัวตัวน้อย!” ฉีเติ่งเสียนพูดเสียงนิ่งๆ

“อ่า? ฉัน... ฉันยังมีชีวิตอยู่ใช่ไหม!” หยางกวนกวนสะดุ้ง ยืนตัวตรง และพูดด้วยความกลัวที่ยังคงอยู่

ฉีเติ่งเสียนหายใจเข้า เขาไม่ได้พบกับการต่อสู้ระยะประชิดแบบนี้มานานมากแล้ว เขามีสมาธิ เหมือนกับเขาได้รับการผ่อนคลายแล้ว แต่เพียงแค่รู้สึกเหนื่อยมาก

หยางกวนกวนยกมือขึ้นละเห็นว่ามือเต็มไปด้วยเลือด เธอกรีดร้องด้วยความตกใจ: “ฉัน ฉัน ฉัน... ฉันได้รับบาดเจ็บนี่!”

ฉีเติ่งเสียนส่ายหัวทันทีก่อนจะพูดว่า “นั่นเป็นเลือดของฉัน!”

หยางกวนกวนตกตะลึงและตระหนักว่าตัวเองไม่ได้รับบาดเจ็บ เมื่อเห็นบาดแผลที่เป็นรอยมีดบนหลังของฉีเติ่งเสียน ร่างกายก็สั่นเทา จู่ๆน้ำตาก็ไหลออกมา

“รีบกลับบ้านเถอะ” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างอดทน

หยางกวนกวนไม่กล้าพูดอะไรอีกต่อไปและพูดว่า “ฉันจะช่วยทำแผลเอง”

เธอพาฉีเติ่งเสียนกลับไปที่อพาร์ตเมนต์ที่เธอเช่า อพาร์ทเมนท์ไม่ใหญ่นัก แต่ได้รับการตกแต่งอย่างอบอุ่น เหมาะสำหรับการอยู่คนเดียว

“ฉันจะไปเอากล่องยา คุณนั่งรอสักครู่” หยางกวนกวนดูงุนงงเล็กน้อย

ฉีเติ่งเสียนนั่งสบาย ๆ บนโซฟา ทันทีที่เขานั่งลง เขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาเอื้อมมือไปใต้ก้นและหยิบจีสตริงออกมา

หยางกวนกวนบังเอิญเดินออกมาพร้อมกล่องยาในอ้อมแขน เมื่อเห็นสิ่งที่ฉีเติ่งเสียนถืออยู่ ใบหน้าก็แดงก่ำทันทีและรีบวิ่งเข้าไปคว้ามันเอาไว้

“โทษที ฉันอยู่คนเดียว เลยไม่ค่อยได้ทำความสะอาด” หยางกวนกวน พูดด้วยใบหน้าแดง แล้วยัดมันเข้าไปในกระเป๋า

“ทรงนี้ล้าสมัยแล้ว หาทรงอะไรใหม่ๆ บ้างเถอะ” ฉีเติ่งเสียนกล่าวอย่างสงบ

ใบหน้าของหยางกวนกวนก็ยิ่งแดงขึ้น ก่อนจะพูดว่า “ถอดเสื้อผ้าออก แล้วฉันจะใส่ยาให้”

ฉีเติ่งเสียนไม่เกรงใจและถอดเสื้อของเขาออก เผยให้เห็นรูปร่างที่มีกล้ามเนื้อที่อัดแน่นอยู่

เขาดูผอมเพรียวเมื่อสวมเสื้อผ้า แต่เมื่อเขาถอดเสื้อผ้าออก ลายนูนสูงของกล้ามเนื้อก็ไม่สามารถปกปิดได้อีกต่อไป

หลังจากที่หยางกวนกวนเห็นรูปร่างที่สมบูรณ์แบบนี้ ก็อดไม่ได้ที่จะประหลาดใจ

เธอหยิบแอลกอฮอล์ออกมาเพื่อช่วยฉีเติ่งเสียนทำแผลทำความสะอาดอย่างตั้งใจในระหว่างการล้างแผลฉีเติ่งเสียนไม่ได้ส่งเสียงใด ๆ เลย ราวกับว่าเขาคุ้นเคยกับความเจ็บปวดประเภทนี้มาก

เมื่อนึกถึงเหตุการณ์ในซอยเมื่อสักครู่นี้ หยางกวนกวนรู้สึกว่ามันน่าตื่นเต้นและอันตรายเกินไป หากไม่ระวังชีวิตนี้คงตายได้ง่ายๆ

“มันไม่เจ็บเหรอ?” หยางกวนกวนถามอย่างระมัดระวัง

“ลองไหม?” ฉีเติ่งเสียนถามด้วยรอยยิ้มครึ่งๆ

หยางกวนกวนหดตัวคอด้วยความกลัวและพูดว่า “เมื่อกี้มันอันตรายมาก โชคดีที่คุณอยู่ที่นี่ ขอบคุณที่ไม่ทิ้งฉันไว้ข้างหลัง”

พูดอย่างสบายๆ: “เธอเป็นลูกน้องของฉัน ฉันจะทิ้งเธอได้ยังไง?”

หยางกวนกวนรู้สึกซาบซึ้งใจมากก่อนจะพูดว่า “ฉันเคยเข้าใจคุณผิดมาก่อน มันไม่ควรเลยจริงๆ ทั้งๆที่คุณก็เป็นคนดี”

ฉีเติ่งเสียนไม่สนใจ กระตุ้นให้หยางกวนกวนเร่งทำแผลให้เขา

“ฉันเจอคนมากมายที่บอกว่าพวกเขาจะปกป้องฉัน แต่หลังจากที่พวกเขาพบว่าคนที่รังแกฉันมาจากตระกูลหยางพวกเขาต่างก็ผิดสัญญา” หยางกวนกวนกระซิบและเช็ดเลือดที่หลังของฉีเติ่งเสียนอย่างระมัดระวังด้วยสำลีพันก้าน