ตอนที่ 26
บทที่ 26 คุกเข่า
October 21, 2026
“โอเค เหลือเวลาอีกสิบนาที!”
จางจื่อหลงเหลือบมองนาฬิกาของตัวเอง จากนั้นก็ลุกขึ้นยืนแล้วเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ประตูให้เข้ามา
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเข้ามาพร้อมไม้ยางในมืออย่างโกรธเคืองและใช้ไม้ยางแตะฝ่ามือเบา ๆ ให้เสียงที่คมชัดเป็นจังหวะ
จางจื่อหลงเหล่ตาและเยาะเย้ย แล้วพูดอย่างใจเย็นกับฉีเติ่งเสียน “คุณจะคุกเข่าลงด้วยตัวเองและยอมจำนน หรือคุณจะรอคำสั่งจากผม”
“ฉันบอกคุณแล้วว่าเด็กเหลือขอคนนี้แค่พยายามแสดงพลังของเขา เขาจะมีเบอร์โทรศัพท์ของนายกรัฐมนตรีหวงจริงๆ ได้ยังไง!”
“ผู้จัดการจางอย่าปล่อยให้เจ้าเด็กสารเลวคนนี้มาใช้ธุรกิจของเราเป็นเครื่องมือในการอวดโอ้นะครับ เราต้องทำให้เขาจ่าย ไม่เช่นนั้นหมาและแมวทุกตัวจะกล้าก่อปัญหาในอนาคต”
“ใช่ จะใช้เขาเป็นแบบอย่างในการสร้างปัญหาที่ธนาคารของเราในอนาคต!”
จางจื่อหลงยิ้มให้ฉีเติ่งเสียนแล้วพูดว่า “คุณได้ยินแล้วใช่ไหม? ฉันจะให้เวลาคุณคิดสามวินาที”
ฉีเติ่งเสียนไม่ได้พูดอะไรสักคำ ได้แต่ยืนขึ้นอย่างเงียบ ๆ
ดวงตาของจางจื่อหลงเปลี่ยนเป็นเย็นชา และเขาก็ตะโกนบอกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย “ให้ฉันจัดการเอง!”
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหลายคนกำลังจะรีบใช้ไม้ยางพุ่งเข้ามา แต่ในช่วงเวลาวิกฤตินี้ ก็มีเสียงคำรามดังมาจากด้านนอกประตู
“มาดูกันว่าใครจะกล้า!”
เมื่อพนักงานที่อยู่รอบๆ ได้ยินเสียง พวกเขาก็รีบหันหน้าไปมองและเห็นซุนซิงจังเดินจากข้างนอกเข้ามาด้วยใบหน้าที่มืดมน
“ผู้อำนวยการซุน ท่านมาแล้ว มีเด็กเหลือขอมาก่อปัญหาที่นี่ และผู้จัดการจางก็กำลังจัดการกับเขา…..”
“ผู้อำนวยการซุนมาถูกเวลาพอดีเลย ผู้จัดการจางกำลังสร้างอำนาจของเขาเพื่อพวกเรา ท่านน่าจะให้รางวัลที่ดีแก่เขา!”
จางจื่อหลงโบกมือให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเพื่อหยุดพวกเขา จากนั้นยืนขึ้นและโค้งคำนับซุนซิงจังแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “หัวหน้าครับ ท่านมาแล้ว!”
ใบหน้าของซุนซิงจังมืดมน และพูดอย่างเย็นชา “เกิดอะไรขึ้น?!”
“เจ้าเด็กสารเลวคนนี้มาที่ธนาคารเพื่ออวดโอ้ และตอนนี้ผู้อำนวยการซุนอยู่ที่นี่จริงๆ ฉันดูว่าเขาจะจบลงอย่างไร!”
“เขาแสร้งทำต่อหน้าผู้อำนวยการซุน ฉันก็อยากจะรู้ว่าเขาจะทำต่อไปได้ยังไง!”
จางจื่อหลงยื่นบุหรี่ให้ซุนซิงจังแล้วพูดด้วยรอยยิ้ม “หัวหน้าครับ เฉียวกรุ๊ปส่งชายหนุ่มมาจากไหนก็ไม่รู้มาที่นี่ เขายืนกรานที่จะปล่อยเงินกู้ให้ผม และทุบตีผู้ช่วยของผมด้วย จะให้ผมอยู่เฉยๆเหรอครับท่าน?”
“เด็กคนนี้แสร้งทำเป็นเรียกนายกรัฐมนตรีหวง ทำท่าเหมือนเขาเป็นเจ้านายแห่งสวรรค์และเป็นลูกชายคนที่สอง เขาทำได้ดีจริงๆ”
“ฉันไม่รู้ว่าคนจนคนนี้มาจากไหน เขาช่างไร้สาระเหลือเกิน มันไร้สาระมาก!”
“หัวหน้าครับท่านอย่าได้อารมณ์เสียไปเลย ผมจะจัดการกับเด็กสารเลวคนนี้ทันที และแจ้งให้เขาทราบถึงผลที่ตามมาจากการละเมิดธนาคารจงไห่ของเรา”
ขณะที่เขาพูด เขาก็ชี้ไปที่ฉีเติ่งเสียนที่กำลังเอนตัวอยู่
ซุนซิงจังหันกลับมาและเห็นฉีเติ่งเสียน บุหรี่ในมือของเขาก็สั่นเล็กน้อยและใบหน้าของเขาก็มืดลงในทันที
“ผู้อำนวยซุน คุณภาพพนักงานของคุณดีนะ ภรรยาของผมมาหาเขาเป็นประจำเพื่อหารือเรื่องธุรกิจและแก้ไขปัญหา ไม่รู้ว่าเขาซื้อชุดสาวใช้มาจากที่ไหน และยืนกรานให้ภรรยาของผมสวมชุดนี้เพื่อคุยกับเขา!” ฉีเติ่งเสียนเห็นซุนซิงจังมองตัวเองก็อดไม่ได้ที่จะพูดด้วยรอยยิ้ม
“ให้ตายเถอะ! ผมเป็นผู้จัดการของธนาคารจงไห่ดังนั้นผมควรลงโทษคุณ คุณมีข้อโต้แย้งอะไรไหม?!”
“มีอะไรผิดปกติเหรอถ้าให้ภรรยาของคุณมาคุยกับผมในชุดสาวใช้? ผมยินดีที่จะให้โอกาสคุณเพราะผมคิดถึงบริษัทยักษ์ใหญ่ของคุณ!”
“อย่าว่าแต่การใส่ชุดสาวใช้เลย แม้ภรรยาคุณจะเปลือยเปล่าและหัวเขียวมาคุยกับผม คุณก็ยังต้องทน!”
เห็นได้ชัดว่าจางจื่อหลงเป็นคนสนิทของซุนซิงจัง แม้แต่ต่อหน้าเขาก็พูดอย่างไร้ยางอายและหยิ่งผยองมาก
“ผู้จัดการจางพูดจาพาลมาก เขากล้าพูดแบบนั้นต่อหน้าผู้อำนวยการซุนเหรอเนี้ย!”
“ไร้สาระ ผู้จัดการจางเป็นคนสนิทของผู้อำนวยการซุน และเขามีลูกค้ารายใหญ่มากมาย ดังนั้นจึงเป็นเรื่องปกติที่จะโอหัง”
“คงจะดีไม่น้อยถ้าในอนาคตฉันสามารถอยู่สูงเท่ากับผู้จัดการจาง น่าอิจฉาจริงๆ…..”
ฉีเติ่งเสียนยิ้มและพุ่งออกไปราวกับสายฟ้า ตบไปที่ปากของจางจื่อหลงเข้าจังๆ