บทที่ 28 คนบ้านนอก

หลี่อวิ๋นหว่าน ถามฉีเติ่งเสียนออกไปด้วยท่าทีจริงจัง ซึ่งทำให้ฉีเติ่งเสียนคิดว่าเฉียวชิวเมิ่งกำลังเผชิญเรื่องวุ่นวายใจอยู่จริงๆ

“ไม่มีอะไรจริงๆ ฉันแค่อยากคุยกับนาย ไม่ได้เหรอ?” หลีอวิ๋นหว่านถาม

“น่าเบื่อจริงๆ” ฉีเติ่งเสียนหยุดคิดสักพัก แล้วสถบออกมาสี่คำ

หลี่อวิ๋นหว่านโกรธทันที เธอเป็นผู้หญิงที่ถือได้สวยมากคนหนึ่ง การที่เธอเริ่มชวนไปออกเดทก่อน จะไม่ไว้หน้าเธอขนาดนั้นเลยเหรอ?

หลี่อวิ๋นหว่าน สูงประมาณ หนึ่งร้อยเจ็ดสิบเซนติเมตร แม้ว่าจะพูดไม่ได้ว่าเธอเป็นสาวงามอย่างในบทกลอนโบราณที่เขียนบรรยายไว้ แต่เธอก็มั่นใจว่าเธอก็เป็นสาวสวยที่มีทั้งนิสัยและรูปลักษณ์ที่ดีแน่นอน การแสดงออกห่ามๆ ของผู้ชายอย่างฉีเติ่งเสียนทำให้เธอดูน่ารังเกียจ!

ฉีเติ่งเสียนพูดจบก็เตรียมตัวจากไปทันที หลี่อวิ๋นหว่านก็เริ่มวิตกกังวลทันที

“เฮ้ นายหมายความว่ายังไง นายดูถูกฉันใช่ไหม?” หลี่อวิ๋นหว่านคว้าตัวเขาแล้วผลักเขาเข้าไปในรถ

“ฉันยุ่งอยู่” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างเย็นชา

“ฉันจะคุยกับนายเกี่ยวกับจังเซ่าเจี๋ย!” หลี่อวิ๋นหว่านพูดอย่างไม่สุภาพนัก

ฉีเติ่งเสียนขมวดคิ้ว แต่ยังคงปล่อยให้ หลี่อวิ๋นหว่านลากเขาไปในรถ จากนั้นเธอก็ขับรถตรงไปที่บาร์เหล้าแห่งหนึ่ง

บาร์เหล้าแห่งนี้แห่งนี้ไม่ใหญ่มากแต่อยู่บนถนนย่านคนมีสตางค์ สามารถซื้อเครื่องดื่มได้ทุกชนิดในร้าน

หลังจากหาที่นั่งและนั่งลงแล้ว หลี่อวิ๋นหว่านก็สั่งไวน์ต่างประเทศสองสามขวด แล้วพูดอย่างสบายๆ ว่า: “นายได้จัดการเรื่องเงินกู้ของเฉียวกรุ๊ปหรือเปล่า?”

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าเล็กน้อยแต่ไม่ได้พูดอะไรออกมา

หลี่อวิ๋นหว่านขมวดคิ้วและพูดว่า “นายทำความดีโดยไม่ออกชื่อเหรอ? นายเป็นคนโง่หรือเปล่า?”

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างสบายๆ: “ลุงเฉียวใจดีกับฉันมาก ฉันช่วยครอบครัวเฉียวและชิวเมิ่งเป็นสิ่งเล็กๆ น้อยๆ ซึ่งไม่มีอะไรแอบแฝง”

หลี่อวิ๋นหว่าน ยิ้ม ชี้ไปที่จมูกของฉีเติ่งสียน แล้วพูดว่า “ฉันคิดว่านายและเมิ่งเมิ่งถูกกำหนดมาให้ไม่มีความเกี่ยวข้องกัน สิ่งที่นายทำเทียบเท่ากับการผลักเธอเข้าไปในอ้อมแขนของจังเซ่าเจี๋ย!”

“โชคชะตาสามารถมารวมกันและแยกจากกันเหมือนน้ำได้ ไม่มีอะไรต้องกังวลว่าจะมีโชคชะตาหรือไม่ก็ตาม” ความคิดของเติ่งเสียนยังคงเฉยชา เขารินไวน์หนึ่งแก้วแล้วจิบช้าๆ

หลี่อวิ๋นหว่านมั่นใจมากว่าฉีเติ่งเสียนเป็นคนตรงไปตรงมา เธอส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้และพูดว่า "เครดิตที่นายทำทั้งหมดในการช่วยให้ เฉียวกรุ๊ปได้รับเงินกู้มันกลายเป็นของจังเซ่าเจี๋ย”

“วันนี้เมิ่งเมิ่งโทรหาจังเซ่าเจี๋ยโทรไปขอบคุณ”

“ถ้ายังทำแบบนี้ต่อไป ฉันคิดว่าหัวของนายเน่าแน่นอน!”

เมื่อฉีเติ่งเสียนได้ยินแบบนี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้ว สิ่งดี ๆ ที่เขาทำมันไปเชื่อมโยงกับจังเซ่าเจี๋ยได้อย่างไร มันมีเรื่องไร้สาระแบบนี้ได้ยังไง?

ไม่สำคัญว่าเขาจะช่วยเหลือครอบครัวเฉียวอย่างเงียบๆ หรือไม่ แต่ถ้ามีคนอื่นแอบอ้างรับหน้าไป ก็ทำให้รู้สึกขยะแขยงเล็กน้อย

ฉีเติ่งเสียนอารมณ์ไม่ดีทันที หากอยู่ที่เรือนจำ เขาก็สามารถจับนักโทษเกเรสักสองคนออกมาเพื่อขจัดความรู้สึกไม่ดีให้เขาได้

แต่ตอนนี้ไม่มีที่ไหนที่จะระบายไฟที่กำลังปะทุนี้ได้

“ฉันบอกเรื่องนี้กับเมิ่งเมิ่งว่านายอาจจะเป็นคนทำเรื่องนี้ แต่เธอไม่เชื่อ นายช่วยฉันหลีกเลี่ยงฟ้องร้องของจังกรุ๊ป ฉันไม่สามารถตอบแทนนาย มันน่าเสียดายจริงๆ” หลี่อวิ๋นหว่านกางมือออก ยกแก้วขึ้นและดื่มกับฉีเติ่เงสียน

เมื่อเธอพูดแบบนี้เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกว่ามีความผิดและรู้สึกผิดเล็กน้อย

ในเวลานี้ หลงย่าหนานที่กำลังดื่มอยู่บนชั้นสอง มองเห็นร่างที่คุ้นเคยในที่นั่งชั้นล่าง จึงอดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้วเล็กน้อย

“ไม่ได้คาดหวังว่าผู้ชายคนนี้จะเป็นคนดีขนาดนั้น แต่ยังมาทำตัวเป็นคนสารเลวที่นี่อีก?” หลงย่าหนานเยาะเย้ยด้วยความดูถูกอย่างมาก

สวีอ้าเสวี่ยซึ่งนั่งอยู่ตรงข้ามกับหลงย่าหนานถามว่า: “เป็นอะไร?”

หลงย่าหนานชี้ไปที่ฉีเติ่งเสียนซึ่งนั่งอยู่ชั้นล่างแล้วพูดว่า “เธอเห็นไหม นั่นคืออดีตคู่หมั้นของคุณหนู,ฉีเติ่งเสียน”

สวีเอ้าเสวี่ยลืมตาขึ้นและมองไปโดยพูดว่า “เขาก็แค่ฉีเติ่งเสียน? ฉันคิดว่าเขาไม่มีอะไรพิเศษ เขาไม่คู่ควรกับเสี่ยวหลงด้วยซ้ำ”

หลงย่าหนานส่ายหัว ฉีเติ่งเสียนไม่มีความสามารถ เขามีนิสัยที่ไม่ดี ไม่สนใจที่จะคุยกับเกี่ยวกับเขาอีกต่อไป

ฉีเติ่งเสียน ไม่รู้ว่ามีคนสังเกตเห็นเขาที่ชั้นบน เขาจึงนั่งรับแก้วดื่มกับหลี่อวิ๋นหว่านและเอ่ยขอบคุณอย่างจริงใจ