ตอนที่ 294
บทที่ 294 กล้ำกลืนฝืนทน
October 21, 2026
“ใครคือเฉียวชิวเมิ่ง?!”
ชายวัยกลางคนเดินเข้ามา ถามด้วยสีหน้าดุร้าย
เฉียวกั๋วเทาอดไม่ได้ที่จะตกใจ รู้จักชายวัยกลางคนคนนี้ เขาเป็นนักธุรกิจของเมืองหลวง เป็นบอสใหญ่ที่มีทรัพย์สินเป็นร้อยล้าน ชื่อหลงจงฉวน
“ประธานหลง ลมอะไรพัดท่านมาถึงที่นี่?มาหาลูกสาวผมมีเรื่องอะไรไหม!”เฉียวกั๋วเทาพูดถามด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“เฉียวชิวเมิ่งเป็นลูกสาวนาย?ให้เธอไสหัวออกมาทันที!”หลงจงฉวนพูดอย่างไม่เกรงใจ
เฉียวชิวเมิ่งเดินออกมาแล้ว ขมวดคิ้ว และพูดถาม“ประธานหลง คุณมาหาฉันมีเรื่องอะไรเหรอ?ฉันล่วงเกินอะไรคุณแล้ว?”
เธอไม่เคยได้พบกับหลงจงฉวน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าฝ่ายตรงข้ามมาหาตัวเองด้วยความโกรธแบบนี้เพราะอะไร
พั่งซิ่วอวิ๋นก็ฝืนยิ้ม และพูด“ประธานหลง พวกเราตระกูลเฉียวไม่ได้ล่วงเกินอะไรคุณเถอะ?”
เผชิญหน้ากับหลงจงฉวนที่มีภูมิหลังของเมืองหลวง เขามีฐานะเป็นบอสหมื่นล้าน พวกเขาไม่กล้าจะล่วงเกิน
หลงกรุ๊ปสามารถบดขยี้เฉียวกรุ๊ปให้พังทลายได้ทุกเวลา ดังนั้น ต่อให้ฝ่ายตรงข้ามจะไม่มีมารยาทยังไงก็ต้องอดทนไว้
“ไม่ได้ล่วงเกินฉัน?เฉียวชิวเมิ่ง เธอลองคิดดูดีๆ!”หลงจงฉวนพูดพลางยิ้ม
“ฉันไม่ได้ล่วงเกินประธานหลงจริงๆ จนกระทั่งพูดให้ร้ายประธานหลง พวกเราสองคนก็เพิ่งจะพบกันวันนี้เป็นครั้งแรก!”เฉียวชิวเมิ่งฝืนยิ้มพลางพูด เผชิญหน้ากับการพูดจาร้ายกาจของหลงจงฉวน ทำได้เพียงแค่อดทน
หลงจงฉวนสายตาเย็นชา และพูด “วันนี้เธอกับฉู่ปิงอยู่ในการประชุมลงทุนเกิดเรื่องอะไรขึ้น ตัวเองไม่รู้ชัดเจนเหรอ?”
เฉียวชิวเมิ่งชะงักไปเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเรื่องนี้เกี่ยวอะไรกับตัวเอง
เฉียวกั๋วเทาที่อยู่ด้านข้างก็รีบพูด“ชิวเมิ่ง เธอบอกมา ว่าเธอทำอะไร?”
เฉียวชิวเมิ่งก็พูด“ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย พวกเราขึ้นบนเวทีไปกล่าวสุนทรพจน์ตามคำเชิญของผู้จัดงาน…”
“เพียงแต่ สุดท้ายม่านบนเพดานก็พังลงมา”
“ฉันหลบออกมา แต่ว่า คุณฉู่ปิงไม่ได้หลบ”
หลงจงฉวนพยักหน้า ยิ้มเย็นชาและพูด“ถ้าอย่างนั้น ตอนนี้เธอยังกล้าพูดคำโง่ๆว่าไม่ได้ล่วงเกินฉันอีกเหรอ?!”
เฉียวชิวเมิ่งก็มึนงง พูดด้วยความแปลกใจ“ฉัน…ฉันไม่ได้ทำอะไรเลย ฉันจะไปล่วงเกินคุณได้ยังไง?”
หลงจงฉวนก็พูด“ฉู่ปิงเป็นลูกบุญธรรมของฉัน เธอคิดว่าเธอล่วงเกินฉันไหม?”
เฉียวชิวเมิ่งก็พูด“ม่านพังลงมาเองฉันไม่ได้ทำ…และ ตอนนั้นฉันก็ไม่ได้มองคุณฉู่ปิง ก็รีบหลบออกมาแล้ว”
เฉียวกั๋วเทาที่อยู่ด้านข้างก็ผ่อนคลายลง ดูเหมือนว่า เรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเฉียวชิวเมิ่ง
พั่งซิ่วอวิ๋นก็คิดแบบนี้เหมือนกัน คิดว่าหลงจงฉวนเข้าใจเรื่องนี้ผิด ตอนนี้พูดกระจ่างแจ้งแล้ว ก็ไม่ควรจะมีเรื่องอะไรแล้ว
เพียงแต่ หลงจงฉวนกลับหัวเราะ และพูด“ม่านพังลงมา ทำไมเธอไม่ผลักฉู่ปิงออกล่ะ?ทำไมถึงหลบคนเดียว?!”
เฉียวชิวเมิ่งฝืนยิ้มและพูด“สัญชาตญาณของการเอาตัวรอดของคน ฉันหลบออกมาก็เป็นเรื่องปกติเถอะ?”
หลงจงฉวนยิ้มและพูด“เธอผู้หญิงเลว มีสิทธิ์อะไรมาหลบ!?”
“ทำไมคนที่ได้รับบาดเจ็บคือฉู่ปิง?เพราะว่าเธอไม่ได้ผลักหล่อนออกไปทันเวลา!”
“ถ้าหากเธอผลักเขาออกไป เขาจะถูกม่านทุบจนได้รับบาดเจ็บไหม?”
เฉียวชิวเมิ่งถูกความคิดนี้ของหลงจงฉวนทำให้รู้สึกมึนงง แต่ฝ่ายตรงข้ามเป็นคนมีอำนาจ ตัวเองไม่สามารถล่วงเกิน ทำได้เพียงกล้ำกลืนฝืนทน
เฉียวกั๋วเทาที่นั่งอยู่ด้านข้างก็รีบพูด“ประธานหลง ตำหนิเฉียวชิวเมิ่งไม่ได้!นั่งเป็นความรับผิดชอบของผู้จัดงาน ไม่ใช่ความรับผิดชอบของเธอ”
“เป็นความรับผิดชอบของเธอ ถ้าหากเธอผลักฉู่ปิงออกไปได้ทันเวลา ก็ไม่เกิดเรื่องแล้ว?！”
“ตอนนั้นฉันแค่ไม่อยากถูกทุบจนรีบหลบออกไป ไม่ได้คิดถึงเรื่องอื่น”เฉียวชิวเมิ่งพูดตอบ
“อยากให้ถูกทุบ?”
“เหอะ เธอคนต่ำช้า จะเปรียบเทียบกับลูกสาวบุญทำสุดที่รักของฉันได้เหรอ?”