บทที่ 30 พี่จิ้ง

มีร่องรอยของการดูถูกในสายตาของฉีเติ่งเสียน

ไม่รู้ว่าเขาดูถูกความเย่อหยิ่งของหวังเป้าหรือดูถูกหลี่อวิ๋นหว่านและคุณชายอู๋ที่กระตือรือร้นที่จะเคลียร์ความสัมพันธ์ของพวกเขา

หลังจากที่หลี่อวิ๋นหว่านเห็นการแสดงออกของฉีเติ่งเสียน เธอก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกกังวลและพูดว่า “นายอย่าใจร้อน ต้องการให้ฉันโทรหาพ่อของฉันก่อนไหม...... ให้เขาคิดวิธีแก้ปัญหา!”

หวังเป้ายิ้มเยาะและพูดว่า: “ชื่อของเธอคือหลี่อวิ๋นหว่านใช่ไหม? โทรหาพ่อของเธอ? ด้วยทรัพย์สินของมู่จือกรุ๊ปของเธอ ฉันสามารถบดขยี้ครอบครัวของเธอให้ตายได้ในไม่กี่นาที!"

หลังจากที่หลี่อวิ๋นหว่านได้ยิน สีหน้าของเธอก็ชะงักทันที ปากของเธอก็ดูขมขึ้นมา

มู่จือกรุ๊ปและเฉียวกรุ๊ปเป็นหุ้นส่วนกันและทั้งสองมีความใกล้ชิดกันมาก คาดว่าทรัพย์สินของมู่จือกรุ๊ปไม่ได้สูงกว่าเฉียวกรุ๊ปมากนัก

หู่เหมินกรุ๊ปมีหลงเหมินเป็นผู้สนับสนุน และแม้แต่เซี่ยงกรุ๊ปซึ่งเป็นองค์กรชั้นนำในจงไห่ก็ยังถูกแทรกแซง แม้ว่ามีสิบบริษัทของมู่จือกรุ๊ปเอามาอยู่รวมกัน ก็ไม่สามารถเป็นคู่แข่งได้

“เรื่องวันนี้ ไม่ว่าจะโทรหาใครก็ไม่มีประโยชน์!”

“ทำตามที่ฉันบอก ให้เจ้าสารเลวนี่ลอดใต้หว่างขาของฉัน แล้วเธอก็อยู่ดูแลฉันคืนนี้”

"เป็นเกียรติของเธอเองที่ได้ให้บริการฉัน บางทีถ้าฉันมีความสุข ฉันอาจจะให้รางวัลมู่จือกรุ๊ปของเธอ ด้วยคำสั่งซื้อหรือการลงทุน แน่นอนว่าเธอจะมีความสุขแน่!"

“ทำไม ดูท่าทางเธอเหมือนคนไม่มีความสุขอย่างล่ะ? คิดว่าฉันหน้าตาไม่ดีเหรอ? ฉันไม่เก่งเท่าไอ้สารเลวคนนี้เหรอ?”

ความคิดของหวังเป้านั้นดูถูกเหยียดหยาม และเขายังเตรียมที่จะเชยคางของหลี่อวิ๋นหว่านด้วยมือของเขา ซึ่งทำให้หลี่อวิ๋นหว่านตกใจและก้าวถอยหลังไป

คุณชายอู๋ใบหน้าเต็มไปด้วยความอับอาย แต่เขาต้องกัดกระสุนแล้วพูดว่า “พี่เป้า ได้โปรดไว้หน้าฉันหน่อยเถอะ! ฉันไม่มีปัญหากับเจ้าเด็กเหลือขอตัวนี้ที่จะคลานไปมาหรือลอดใต้กางเกง แต่ปล่อยอวิ๋นหว่านไปได้ไหม?”

“ให้ตายเถอะ นายมีสิทธิ์พูดเหรอ?!” หวังเป้ารู้สึกหงุดหงิดและตบเข้าที่ปากคุณชายอู๋เต็มแรง

คุณชายอู๋ซึ่งมีความรู้สึกเหนือกว่าเมื่ออยู่ต่อหน้าฉีเติ่งเสียน หลังถูกตบอย่างแรงจนมุมปากของเขามีเลือดกลบปาก เขามึนไปแล้ว คำพูดสักคำยังไม่กล้าหลุดออกจากปากของเขา

“มีเรื่องอะไรกัน ทำไมรบกวนความสนุกของคนอื่นขนาดนี้?” มีเสียงดังขึ้นขัด พี่สาวจิ้งที่สวมชุดสีแดงทาลิปสติกสีแดงสดเดินมาพร้อมกับแก้วไวน์และตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น

หลังจากที่ทุกคนเห็นเธอพวกเขาก็อดไม่ได้ที่จะพยักหน้าและทักทาย ทุกคนสุภาพ ไม่เว้นแม้แต่พวกคนร่ำรวยมีบุคลิกที่กร่างเหิมเกริมก็ไม่กล้าที่จะอวดดี

หวังเป้ายิ้มและพูดว่า: “พี่จิ้ง ฉันรู้กฎของบาร์ของคุณ แต่ฉันไม่ใช่คนที่ต้องโดนตำหนิในเรื่องนี้ ไอ้เด็กเหลือขอคนนี้ที่ทำร้ายร่างกายฉันและผลักหัวของฉันเข้าไปในโถ !”

เมื่อทุกคนได้ยินสิ่งนี้ สีหน้าของพวกเขาก็เปลี่ยนไปอีกครั้ง

“ให้ตายเถอะ ไอ้สารเลวนี้กล้าจริงๆ เขาจะก่อปัญหาในบาร์ของพี่จิ้งไม่พอ แล้วเขาก็ยังกล้าดันหัวพี่เป้าเข้าไปในโถฉี่ด้วยเหรอ?！”

“พี่เป้าปล่อยเขาไปไม่ได้นะ พี่จิ้งก็ปล่อยเขาไปไม่ได้เหมือนกัน!”

“ฉันจำได้ว่ามีชายร่างใหญ่คนหนึ่งจากเจียนเย่ ครอบครัวมีทรัพย์สินนับหมื่นล้าน เขาจีบพี่จิ้งในที่บาร์...... วันรุ่งขึ้น มือและเท้าของเขาบิดเบี้ยว และครอบครัวของเขาก็ไม่กล้ามาเอาเรื่อง!”

“หึ ครั้งสุดท้ายที่ผู้พันแห่งกองทัพมังกรดำก่อปัญหาในบาร์ วันรุ่งขึ้น ผู้บังคับบัญชาของเขา ซึ่งเป็นนายพลที่มีดาวมังกรอยู่บนบ่า ดึงหูเขาให้เข้ามาขอโทษพี่จิ้งด้วยตนเอง!”

ผู้ชมบางคนที่เพิ่งเข้ามาดูไปที่ฉีเติ่งเสียนด้วยสายตาที่มองด้วยความยินดี ที่รู้สึกว่าเขาจะต้องตายอย่างแน่นอน

ก่อนอื่น เป็นเพราะเขาที่ลงมือฝ่าฝืนกฎของบาร์ของพี่จิ้งก่อน

ประการที่สอง คนที่เขาทุบตีคือหวังเป้าจากหู่เหมินกรุ๊ปและเขาดันหัวเข้าไปในโถฉี่อีกต่างหาก

วันนี้ถ้าเขาไม่ลอดใต้หว่างขาของหวังเป้าและให้หลี่อวิ๋นหว่านดูแลหวังเป้า เขาคงจะเดือดร้อนแน่!

หลังจากที่พี่จิ้งได้ยินสิ่งนี้ เธอก็หรี่ตาลง ดวงตาที่เร่าร้อนและมีเสน่ห์ของเธอก็จ้องไปที่ฉีเติ่งเสียนและพูดช้าๆ: “คุณเป็นคนเริ่มก่อนหรือเปล่า?”

“พูดอย่างตามตรง มันก็ใช่ แต่ว่าเขาคือคนที่หาเรื่องก่อน!” ฉีเติ่งเสียนคิดอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นพยักหน้า มองตามความเป็นจริงจากข้อเท็จจริง

“ฉันไม่สนใจความแค้นระหว่างพวกคุณ ฉันแค่สนใจว่าคุณเป็นฝ่ายเริ่มก่อนหรือเปล่า?”