บทที่ 302 ศิลาจารึกหินขนาดใหญ่

ใบหน้าของทุกคนเต็มไปด้วยรอยยิ้มขบขันที่รู้สึกว่าฉีเติ่งเสียนนั้นยั่วยุคนอย่างซูเจิ้งหยาง ก็แค่ส่องโคมไฟเข้าไปในท่อระบายน้ำพร้อมตะเกียงราวกับการแสวงหาความตาย!

ซูเจิ้งหยางยกมือขึ้นและใส่กุญแจมือนั้นเข้ากับมือของฉีเติ่งเสียนโดยตรง ขณะที่กุญแจมือกำลังจะรัด ทันใดนั้นเขาก็รีบกระชากออกทันที

ทันใดนั้นฉีเติ่งเสียนก็รีบเคลื่อนที่มือของเขาและกรชากกุญแจมือออก หลังจากนั้นเขาก็ยกมือซ้ายขึ้นและจับเข้าที่มือขวาของเขาแน่นมาก จากนั้นเขาก็ยกมือคว้าอีกด้านของกุญแจมือและใส่กุญแจมือนั้นเข้าที่มือซ้ายของซูเจิ้งหยางโดยตรง

ทั้งสองคนถูกใส่กุญแจมือเอาไว้แบบนี้

เมื่อเห็นฉากนี้หลงจงฉวนก็อดไม่ได้ที่จะตกตะลึง แค่เขารู้สึกว่าผู้ชายคนนี้กล้าหาญมาก จนคาดไม่ถึงว่าเขาจะกล้าทำเรื่องบ้าระห่ำขนาดนี้!

ลูกน้องใต้บังคับบัญชาของซูเจิ้งหยางต่างก็ตกตะลึงเช่นกัน นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาเห็นนักโทษทำแบบนี้

ซูเจิ้งหยางนั้นรู้สึกประหลาดใจมากยิ่งขึ้น เขาคาดไม่ถึงว่าทักษะการต่อสู้ของฉีเติ่งเสียนนั้นจะคล่องแคล่วปราดเปรียวขนาดนี้ และเขาก็สามารถใส่กุญแจมือเขาไว้ด้วยกัน

ไม่เพียงแต่การเคลื่อนไหวดังกล่าวที่ทำให้เขารู้สึกโง่ การกระทำแบบนี้ราวกับเป็นการท้าทายอำนาจของเขา!

“คุณกำลังมองหาความตายเหรอ?!” ซูเจิ้งหยางหรี่ตาของตัวเองลงมามอง ในสายตาของเขาแสดงเจตนาฆ่าออกมาอย่างชัดเจนแล้ว

เขาเป็นสารวัตรที่มีชื่อเสียงในเมืองจงไห่ เขาทรมานทำให้ผู้คนตายมาแล้วนับไม่ถ้วนและก็ไม่รู้ว่ามีกี่คนมาแล้ว

การกระทำของฉีเติ่งเสียนนั้น ทำให้เขารู้สึกโกรธและเขายังมีแม้กระทั่งความคิดที่จะกำจัดฉีเติ่งเสียนด้วยตัวเอง

“ไม่ ผมจะสอนบทเรียนให้กับคุณ ทำให้คุณรู้ว่าไม่ใช่ทุกคนที่สามารถถูกจับได้โดยไม่ได้ตั้งใจ!” ฉีเติ่งเสียนหรี่ตาของเขามองคือหรี่ตามองไปยังด้านซ้ายของเขา

ถ้าหากเป็นนักโทษในเรือนจำโยวตูเห็นสีหน้าของฉีเติ่งเสียน เกรงว่าเขาคงไม่ต้องพูดอะไรเลย แค่นี้ก็กลัวจนฉี่อึแทบจะราดออกมาแล้วและวิ่งหนีไปโดยไม่พูดอะไร

หลังจากซูเจิ้งหยางได้ยินแบบนี้ตกตะลึง จากนั้นก็หัวเราะออกมาอย่างเสียงดังและพูดว่า "จริงเหรอ?"

ลูกน้องของเขาจะขึ้นมาทันทีและหยิบกุญแจออกมาพร้อมที่จะปลดล็อกกุญแจมือ

ซูเจิ้งหยางโบกมือแล้วพูดว่า "ไม่จำเป็นหรอกที่จะให้ผมมาสั่งสอนบทเรียนแก่สุนัขที่ไม่รู้จักที่ตายเช่นนี้!"

หลังจากพูดจบซูเจิ้งหยางก็ยกขาขึ้นและเตะเข้าไปที่เป้าของฉีเติ่งเสีย เห็นได้ชัดว่าเป็นการฟาดเต๊ะที่รุนแรงมาก!

เฉียวกั๋วเทาที่อยู่ด้านข้างนั้นเขามีสีหน้าที่ซีดเผือดและหวาดกลัว นอกจากนี้เขายังรู้สึกว่าฉีเติ่งเสียนนั้นเป็นคนบ้าบิ่นเล็กไม่แม้แต่เหตุผลสักเล็กน้อยก็ไม่มี

ทันใดนั้นขาของซูเจิ้งหยางก็ถูกยกขึ้น ฝีเท้าของฉีเติ่งเสียนที่ลอยอยู่แถวข้างหลังเขาแล้ว เขาถูกสกัดกั้นในอากาศ แล้ว ใช้วิธีเหยียบขาของซูเจิ้งหยาง "แล้วหยุดที่ประตูตัด" เหยียบขาของฉีเติ่งเสียนแล้วล้มลงด้วยท่า "บล็อก"

“หืม สักครู่!” ซูเจิ้งหยางตะคอกอย่างเย็นชา แล้วยกมือขวาที่ใส่กุญแจมือขึ้นและกระชากมือขึ้นอย่างแรง พยายามทำลายสมดุลของร่างกายของฉีเติ่งเสียนด้วยการกระชากและการดึง

ซูเจิ้งหยางยังคงมีชื่อเสียงที่แข็งแกร่งในกรมตำรวจเมืองจงไห่ทั้งหมด ไม่อย่างนั้นเขาคงไม่ได้รับการเลื่อนตำแหน่งอย่างรวดเร็วขนาดนี้ ไม่ต้องพูดถึงว่าจะถูกมองว่าเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งหัวหน้าเจ้าหน้าที่ตำรวจคนต่อไป!

ซูเจิ้งหยางเป็นแชมป์การแข่งขันศิลปะการต่อสู้ติดต่อกันหลายครั้งในเมืองจงไห่และความสามารถในการต่อสู้ของเขาก็ม่มีใครเทียบได้ แม้ว่าตอนนี้ฉีเติ่งเสียนจะประหลาดใจ แต่เขาคิดว่ามันเป็นเพียงเพราะเขาประมาทและไม่หลบเลี่ยง อีกฝ่ายไม่ปฏิบัติตาม จริยธรรมการต่อสู้และดำเนินการลอบโจมตี .

ไม่เพียงแต่หลังจากที่ซูเจิ้งหยางจะโต้แย้งเรื่องนี้ เขาก็ตระหนักว่าเขาผิดและมันก็ค่อนข้างผิด

เขาดึงออกแรงมากจนข้อมือของเขาเจ็บ แต่ฉีเติ่งเสียนไม่ขยับเลย และไม่แม้แต่จะเขย่าแขนด้วยซ้ำ

“ถึงตาผมใช่ไหม” ฉีเติ่งเสียนยิ้มด้วยรอยยิ้มอันน่ากลัว

ตอนที่ซูเจิ้งหยางกำลังจะพูด เขาก็เห็นฉีติ่งเสียนนั้นตบเข้าใบหน้าที่บริเวณมุมปากแล้ว!

เขายกมือขึ้นและเอามือมากุมที่ศีรษะโดยไม่พูดอะไรสักคำเพื่อสกัดกั้นการตบ

ไม่เพียงแต่หน้าของเขาจะหันตามแรงตบกระแทกนี้ ทำให้เขารู้สึกราวกับว่าเขาถูกรถชนราวกับแขนของเขาเกือบหักและมีอาการปวดอย่างรุนแรงในกระดูก!