บทที่ 310 ฉันต้องการทั้งหมด

เมื่อเห็นแบบนี้ แม้แต่หยางกวงกวนที่ไม่เคยมาก่อนก็เข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้น

เพราะในยุโรป เรื่องแบบนี้เปิดกว้างมากและมีช่องสำหรับผู้ใหญ่ที่เปิดฉายในตอนดึกด้วย

“คุณฉี คุณต้องใส่ใจกับผลกระทบที่ตาม เพราะนี่คือบริษัท” หยางกวนกวน พูดด้วยความไม่พอใจ

“ฮ่าฮ่า เลขาตัวน้อยสั่งสอนเจ้านายอีกแล้ว!” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างไม่พอใจ แต่ยอมวางขาลงจากโต๊ะ

เขาคิดว่าหยางกวนกวนก็แค่บ่นเกี่ยวกับท่านั่งที่น่าเกลียดของเขา จึงไม่ได้คิดอะไรมาก

หยางกวนกวน รอจนกระทั่งฉีเติ่งเสียนเซ็นต์เอกสารเสร็จ จึงพูดอย่างเย็นชา หยิบเอกสารแล้วจากไป โดยไม่ลืมที่จะสาปแช่ง: “โรคจิต!”

“โรคจิต” นี้ทำให้ ฉีเติ่งเสียนงุนงง เขายังไม่ได้ทำอะไรเลยนิ? แววตาเขายังคงใสซื่อ

ทำไมเลขาตัวน้อยถึงได้หน้าแดงเขินอาย แถมเธอยังดุเจ้านายแบบนี้? ดูเหมือนว่าจะถึงเวลาที่ต้องโจมตีเธออย่างหนักแล้ว!

“อวิ๋นหว่านค่อนข้างวุ่นวายตอนอยู่กับเขาในห้องทำงาน......แต่เธอไม่ใช่คนเปิดเผยขนาดนั้น!” หยางกวนกวนคิด “ต้องเป็นฉีเติ่งเสียน ไอ้โรคจิตที่บังคับให้เธอทำแบบนั้น คนเลว!”

หยางกวนกวนบ่นด้วยความกังวล และในขณะเดียวกันก็มีอารมณ์ขุนมัวและอธิบายไม่ถูก ซึ่งทำให้ไม่สดใส จึงไม่มีสมาธิทำงานตลอดทั้งวัน

ฉีเติ่งเสียนกำลังนั่งอยู่ในห้องทำงาน ทันใดนั้น เขารู้สึกชาที่หนังศีรษะ เขาลุกขึ้นจากเก้าอี้สำนักงานทันที ส่ายหัว ก่อนจะไปซ่อนตัวอยู่ใต้โต๊ะ

“ตอนนี้ฉันตกเป็นเป้าของปืนไรเฟิลซุ่มยิงใช่ไหมเนี่ย?”

“ดูเหมือนว่ามีคนเริ่มกังวลจริงๆ ว่าเซี่ยงกรุ๊ปจะนำปัญหามาสู่สวีกรุ๊ป”

“จะฆ่าฉันซึ่งเป็นแหล่งที่มาของอำนาจของเซี่ยงกรุ๊ปก่อนเลยงั้นหรือ?”

ฉีเติ่งเสียนที่ซุกตัวอยู่ใต้โต๊ะ แต่ในใจไม่มีแววความความกังวล เพราะเขาคาดการณ์ไว้แล้วว่าวันนี้จะมาถึง

เมื่อผู้ที่ฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ถึงระดับสูง พวกเขาจะรู้สึกถึงแรงกระตุ้นอย่างฉับพลันเป็นครั้งคราว สามารถคาดการณ์อันตรายได้ เหมือนที่จั๊กจั่นรับรู้ก่อนที่ลมฤดูใบไม้ร่วงจะพัดผ่าน

อาการชาที่หนังศีรษะและตัวสั่นไปทั่วทั้งตัว เป็นสัญญาณของภัยอันตรายที่กำลังมาเยือน เห็นได้ชัดว่าอาจเป็นเป้าหมายของปืนไรเฟิลซุ่มยิง

“ดูเหมือนว่าเซี่ยงตงฉิงจะประสบปัญหาเช่นกัน เธอต้องระวังให้มากขึ้นในช่วงนี้” ฉีเติ่งเสียนคิดกับตัวเอง

หลังจากรอประมาณครึ่งนาที ความรู้สึกอันตรายก็ค่อยๆหายไป และฉีเติ่งเสียนก็ลุกออกจากใต้โต๊ะ

จากนั้นเขาก็เดินไปที่ปิดหน้าต่าง และปิดม่านเพื่อไม่ให้ถูกจับและเอาเปรียบเขาอีก

สวีกรุ๊ปไม่ได้นำโดยสวีเอ้าเสวี่ยเท่านั้น แต่ยังรวมถึงเงินทุนจากหลงเหมินกรุ๊ป แม้แต่ตระกูลอี้ในเมืองหลวงและกองทุนที่ลงทุนกับกองกำลัง จุดประสงค์ของพวกเขาคือการแบ่งชิ้นเค้กส่วนของเซี่ยงกรุ๊ป

ตอนนี้ เมื่อเห็นว่าเค้กชิ้นใหญ่นี้มีแนวโน้มที่จะกลายเป็นมีด จึงชัดเจนว่านักลงทุนบางรายได้รับสัญญาณเตือน และพวกเขากำลังเตรียมที่จะทำให้สิ่งต่าง ๆ ให้ปลอดภัยยิ่งขึ้น

ฉีเติ่งเสียนไปทำงานช่วงกลางวันเป็นเวลาสามวันติดต่อกันและไปโรงพยาบาลเพื่อติดตามอาการเฉียวชิวเมิ่งในตอนกลางคืน

ทำอะไรไม่ได้ หากเขาอยากจะขี้เกียจบ้าง แต่ถ้าหากเขาไม่ตรงเวลา อารมณ์ของเฉียวชิวเมิ่งก็จะแปรปรวน

เฉียวกั๋วเทาจะโทรหาทันทีและขอร้อง ฉีเติ่งเสียนให้มาโรงพยาบาล ฉีเติ่งเสียนจึงทำได้แค่เพียงอดทนเท่านั้น

“คุณสามี หมอบอกว่าอีกสองวันฉันจะออกจากโรงพยาบาลได้แล้ว!” เฉียวชิวเมิ่งพูดอย่างมีความสุข “จากนี้ไป ฉันจะรอคุณที่บ้านทุกวัน และทำอาหารอร่อยๆ ให้คุณหลังจากที่คุณกลับจากทำงาน”

ฉีเติ่งเสียนรู้สึกว่าหัวของเขากำลังจะระเบิด เมื่อหลี่อวิ๋นหว่านตกลงกับแม่ของเธอเรียบร้อย เธอจะกลับมาอาศัยอยู่ที่นั่นอย่างแน่นอน

หากเฉียวชิวเมิ่งกับหลี่อวิ๋นหว่านปะทะกัน นั่นจะเป็นสนามชูร่าขั้นสุดยอดหรือเปล่า? ยิ่งไปกว่านั้นอาจจะทำให้เกิดการกระตุ้นที่ไม่ดีต่อเฉียวชิวเมิ่ง

“ไม่ ไม่ ผมคิดว่าผู้หญิงยุคใหม่ไม่ควรเป็นแค่แม่บ้าน!”

“ทุกคนมีเสน่ห์ในตัวเอง มีอาชีพ อุดมคติ มีหลักเกณฑ์เป็นของตัวเอง มีภูเขา แม่น้ำและทะเลอยู่ในใจ แทนที่จะถูกจำกัดอยู่เพียงเรื่องครัวและความรักเท่านั้น”