ตอนที่ 318
บทที่ 318 ขมขื่นและเกลียดชัง
October 21, 2026
“ขอบคุณมากนะคะที่มาอยู่อวยพรวันเกิดให้กับฉัน!”
หยางกวนกวนเป่าเทียน เมื่อไฟเปิดขึ้นเธอจึงพูดขอบคุณฉีเติ่งเสียนอย่างจริงใจ
ฉีเติ่งเสียนได้สติกลับมา ก็อดยิ้มไม่ได้ แล้วพูดว่า : “ไม่เป็นไร ฉันก็มีความสุขเหมือนกัน”
หยางกวนกวนอดถามไม่ได้ : “คุณกำลังมีปัญหาอะไรอยู่หรือเปล่า? เล่าให้ฉันฟังได้นะ เรื่องของฉันคุณก็คอยรับฟังอยู่ตลอด”
ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างใจเย็น: “ก็ไม่ได้มีเรื่องอะไรหรอก มันเป็นเพียงความขุ่นเคืองที่เกิดจากความรักที่เรียกได้ว่าเป็นบ้าน”
หยางกวนกวนตกใจ : “เรื่องนี้เกี่ยวข้องกับการที่คุณถูกไล่ออกจากตระกูลฉีแห่งเมืองหลวงหรือเปล่า?”
แววตาของฉีเติ่งเสียนดูลึกล้ำ เขารู้สึกว่าถ้าเล่าให้หยางกวนกวนฟังก็คงไม่เป็นอะไร เพราะทั้งสองต่างก็ประสบพบเจอเหตุการณ์คล้ายๆกัน เพียงแต่ฉีเติ่งเสียนนั้นไม่เคยเสียใจกับความผิดพลาดของตัวเอง
“แม่ของฉันมาจากตระกูลที่เป็นมหาอํานาจยิ่งใหญ่ ซึ่งมีพลังอำนาจมากจนชนิดที่เธอคิดไม่ถึง”
“ส่วนพ่อของฉันก็เป็นลูกชายคนโตของตระกูลฉีแห่งเมืองหลวง.…..”
“เพียงแต่ พ่อของฉันเป็นโรคที่รักษาไม่หายตั้งแต่ยังเด็ก ทำให้กล่องเสียงมีปัญหาเขาจึงพูดไม่ได้”
“บังเอิญในช่วงเวลานั้น มีนักบวชลัทธิเต๋าผู้เฒ่าคนหนึ่งเดินผ่านหน้าประตูตระกูลฉี ดังนั้นเขาจึงบอกพ่อของฉันถึงสิ่งที่เรียกว่าโชคชะตา”
“พ่อของฉันเปลี่ยนชื่อเป็นฉีปู้อวี่ตั้งแต่วันนั้น”
ฉีเติ่งเสียนพลางเล่าเรื่องไปด้วยแล้วก็กินเค้กไปด้วย เขาเล่าถึงภูมิหลังในอดีตอย่างไม่หยุด
หยางกวนกวนรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย จึงพูดว่า: “ดังนั้น ตระกูลมหาอำนาจจึงไม่ยอมรับลูกเขยที่เป็นใบ้อย่างนั้นเหรอ?”
ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าและพูดว่า: “สำหรับพวกเขาแล้ว พวกเขาคิดว่าการได้ลูกเขยที่เป็นใบ้นั้นมันถือเป็นเรื่องที่น่าอัปยศอดสูอย่างหนึ่ง”
หยางกวนกวนตกตะลึงและรู้สึกนึกไม่ถึงเล็กน้อย เธอขมวดคิ้วและพูดว่า: “แต่พ่อของคุณเป็นถึงลูกชายคนโตของตระกูลฉีแห่งเมืองหลวงเลยนะ ทั่วประเทศจีนมีตระกูลใหญ่หลายตระกูลที่สามารถยืนเคียงข้างตระกูลฉีได้?!”
ฉีเติ่งเสียนไม่ได้อธิบายปัญหาเหล่านี้ แต่พูดต่อว่า: “พ่อและแม่ของฉันมาเจอกันเพราะความบังเอิญบางอย่าง จากนั้นพวกเขาก็ตกหลุมรักและให้กําเนิดฉันขึ้นมา”
“อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้ตระกูลมหาอำนาจยิ่งใหญ่ก็ไม่สามารถยอมรับมันได้”
“ดังนั้นพวกเขาจึงส่งคนออกไปเพื่อบังคับและจับกุมแม่ของฉันและพยายามจะฆ่าฉันด้วยซ้ำ”
“โชคดีที่เกิดมาในฐานะของตระกูลฉี ในเวลานั้นมีบุคคลสำคัญของประเทศได้พูดขอไว้ พวกเขาจึงไว้ชีวิตฉัน”
เมื่อเล่าถึงตอนนี้ เขาก็ยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ เพราะสิ่งเหล่านี้เกิดขึ้นนั้นมันเกิดขึ้นในช่วงที่เขายังเป็นเด็กแบเบาะ เขารู้เรื่องราวทั้งหมดนี้จากพ่อของเขา
“จนกระทั่งวันหนึ่งในอีกไม่กี่ปีต่อมา ฉันถูกลักพาตัว และคนที่ลักพาตัวฉันไปก็คือคนที่ตระกูลมหาอำนาจนั้นสั่งการมา”
“ว่ากันว่ามีหลายฝ่ายต่างพูดประนีประนอม และคิดว่ามันคุ้มค่าที่จะแลกเปลี่ยนชีวิตสุนัขอย่างฉันเพื่อความสงบสุขในอนาคต”
“แต่พ่อฉันไม่เห็นด้วย ก็เพราะฉันเป็นลูกชายของเขา…...”
หยางกวนกวนคิดเพียงว่าเรื่องนี้น่าสนใจมากและถามอย่างคาดหวังว่า: “แล้วยังไงต่อ?”
ฉีเติ่งเสียนยิ้มสบายๆ และพูดว่า: “อย่างไรต่อเหรอ? จากนั้นพ่อของฉันก็เริ่มฆ่าคนไง ฆ่าทุกคนที่มาขวางทาง”
“เขาเริ่มจากการฆ่าคนในตระกูลฉี และฆ่าทุกคนที่มาขวางเขาด้วยมีดและปืน”
“ในที่สุด เขาก็ไล่ตามนายน้อยของครอบครัวใหญ่ที่แอบหลอกหลอนไปที่ประตูรัฐสภาและทุบหัวผู้ชายคนนั้นเข้าที่หน้าอกของเขาต่อหน้าคนใหญ่คนโตนับไม่ถ้วน”
“เธอรู้ไหมว่าภาพนั้นเป็นอย่างไง? มันเป็นหมัดที่ต่อยจากส่วนบนของสมอง แล้วทุบกระดูกสันหลังทั้งหมด และศีรษะก็หดตัวลงที่หน้าอก”
จู่ๆ หยางกวนกวนก็รู้สึกกลัวจนขนลุก เธอไม่กล้านึกเลยว่ามันเป็นภาพแบบไหน มันน่ากลัวเกินไป!
“ในที่สุด ฉันก็ได้รับการช่วยเหลือจากพ่อของฉัน และผู้สมรู้ร่วมคิดเรื่องนี้ก็ถูกพ่อของฉันฆ่าตายด้วยเช่นกัน ด้วยเหตุนี้พ่อของฉันจึงได้ก่อหายนะครั้งยิ่งใหญ่ขึ้นมา”