บทที่ 36 แผนกรักษาความปลอดภัย

หลี่อวิ๋นหว่านมีเรื่องค้างคาใจมากมายที่อยากจะถามฉีเติ่งเสียนให้ชัดเจน แต่ฉีเติ่งเสียนไม่ยอมเปิดโอกาสให้เธอได้ถาม

เขาขับรถพาหลี่อวิ๋นหว่านออกจากวิลล่า พอถึงเขตเมืองเขาก็จอดทิ้งให้เธอลงข้างทางแล้วก็ขับไปต่อ

“ไม่เป็นสุภาพบุรุษเอาซะเลย นายทำตัวแบบนี้ เฉียวชิวเมิ่งชอบนายก็บ้าไปแล้ว!” หลี่อวิ๋นหว่านกัดฟันแน่น

ฉีเติ่งเสียนมุ่งตรงมาที่เซี่ยงกรุ๊ป จัดเรื่องเอกสารการสมัครงานให้เรียบร้อย

เซี่ยงตงฉิงไม่ได้มาต้อนรับเขาด้วยตัวเอง แต่ให้เลขาสาวสวยของเธอพาเขาไปที่แผนกรักษาความปลอดภัยเพื่อรายงานตัว

หัวหน้าแผนกรักษาความปลอดภัยเป็นชายในวัยสามสิบกว่า ชุดสูทของเขารีดอย่างเรียบร้อย ทรงผมสั้น เผยให้เห็นถึงความรู้สึกที่แข็งแกร่ง

“หัวหน้าซาง นี่คือรองหัวหน้าฝ่ายความปลอดภัยคนใหม่ชื่อฉีเติ่งเสียน คุณช่วยพาเขาไปทำความคุ้นเคยกับแผนกหน่อยนะคะ” เลขาตัวน้อยพูดอย่างสุภาพ

ซางจวินมีตำแหน่งระดับสูงในเซี่ยงกรุ๊ป เขามุ่งเน้นความสำคัญไปที่เซี่ยงตงฉิง เขารับผิดชอบงานรักษาความปลอดภัยทุกประเภทของบริษัท แม้แต่เซี่ยงตงฉิงจะเดินทางไปไหนเขาก็มักจะรับบทเป็นบอดี้การ์ดส่วนตัวอยู่เสมอ

เมื่อซางจวินเห็นว่าฉีเติ่งเสียนยังเด็กมาก เขาจึงมองฉีเติ่งเสียนอย่างดูถูกและพูดว่า : “รองหัวหน้าฉีมาทำความรู้จักกับเพื่อนร่วมงานกันหน่อย!”

เมื่อทุกคนเห็นรองหัวหน้าฝ่ายความปลอดภัยคนใหม่ ก็ลุกขึ้นตบมือต้อนรับอย่างไม่เต็มใจ

ซางจวินตะโกนว่า: “ไม่ได้กินข้าวมากันมาหรือไง ตบมือให้มันมีแรงหน่อยได้ไหม?”

ด้วยเสียงคํารามของเขา ทำให้พนักงานก็ส่งเสียงต้อนรับและปรบมือเสียงดังขึ้น

จากการกระทำนี้ ซางจวินก็หันไปมองฉีเติ่งเสียนอย่างภาคภูมิใจ เพราะเขาเชื่อว่าฉีเติ่งเสียนจะรับรู้ได้ว่าเขามีอำนาจมากแค่ไหนในแผนกนี้!

ฉีเติ่งเสียนไม่ได้สนใจอะไรอยู่แล้ว เขามาที่นี่เพื่อขายผ้าเอาหน้ารอดจากตระกูลเฉียว แค่มีตำแหน่งก็พอแล้ว

“ฉันไม่รู้ว่ารองหัวหน้าฉีจะเป็นญาติหรือเพื่อนฝ่ายไหนถึงได้เข้ามาทำงานในตำแหน่งรองหัวหน้าระดับสูงได้ขนาดนี้!” หลังจากพาฉีเติ่งเสียนเดินไปสำรวจรอบๆ ซางจวินก็พากลับไปที่ห้องทำงานและพูดขึ้นอย่างเบาๆ

“แผนกของเราสามารถเลี้ยงดูคนไร้ประโยชน์ได้ แต่ไม่สามารถเลี้ยงดูคนไร้ประโยชน์ที่ไม่เชื่อฟังได้!”

“ตั้งแต่นายก้าวเข้ามาในแผนกของฉัน นายต้องฟังฉันอย่างตรงไปตรงมา ทำตามทุกอย่างที่ฉันบอก ไม่มีข้อยกเว้นสำหรับนาย!”

ซางจวินเห็นว่าฉีเติ่งเสียนเป็นเพียงชายหนุ่ม เขาจึงพูดอย่างไม่เกรงใจ ในทํานองเดียวกันเขารู้สึกว่าเขาไม่จําเป็นต้องพูดอ้อมกับฉีเติ่งเสียน

ฉีเติ่งเสียนเหลือบมองซางจวินและพูดอย่างใจเย็นว่า : “หัวหน้าซางเป็นคนมีความสามารถ ผมมาที่นี่เพื่อหาข้าวกินไปวันๆ ไม่ต้องมาหวังอะไรกับผมมากหรอก”

“นายมันเด็กเหลือขอ คิดว่าตัวเองมีคุณสมบัติอะไรที่ทำให้ฉันต้องมุ่งเป้าไปที่นายเหรอ?” ซางจวินหัวเราะเยาะและใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยาม

“ฉันเกลียดที่สุดคือการที่คนรวยอย่างพวกนายชอบทำตัวเบ่งอำนาจ แต่กลับทำอะไรไม่เป็นเลยสักอย่าง!”

“ในทางตรงกันข้าม คนที่มีความสามารถจริงๆ กลับต้องเริ่มต้นจากจุดต่ำสุด”

หลังจากฟังแล้วฉีเติ่งเสียนก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะและดูถูกเหยียดหยามไม่ได้

สีหน้าของซางจวินเคร่งขรึม เขารู้สึกไม่มีดีเลยแต่อย่างไรก็ตามฉีเติ่งเสียนเป็นคนที่เซี่ยงตงฉิงรับเข้ามาทำงาน วันนี้เป็นเพิ่งวันแรก ยังไงเขาก็ต้องเห็นแก่หน้าเซี่ยงตงฉิงไม่มากก็น้อย!

“วันข้างหน้ายังมีอีก!” ซางจวินตะคอกในใจ

ฉีเติ่งเสียนไม่สนใจว่าสีหน้าของซางจวินจะเป็นยังไง หลังจากที่เขาหัวเราะเขาก็ออกไป เสร็จสิ้นขั้นตอนที่รับเข้าทำงาน

เซี่ยงตงฉิงให้ผู้คนแอบไปตามดูที่แผนกฝ่ายความปลอดภัย เมื่อเธอได้ยินเรื่องที่เล่ามาทั้งหมด ก็ถึงกับขมวดคิ้ว

“ดูเหมือนไม่ใช่กับคนที่มีความสามารถอะไร……” เซี่ยงตงฉิงคิดในใจ แล้วก็ทิ้งเรื่องนี้ไว้ข้างหลังก่อนจะเริ่มลงมือทำงานต่อ