บทที่ 365 ภาษาสันสกต

ฉีเติ่งเสียนส่งเซี่ยงตงฉิงกลับบ้าน จากนั้นก็ขับรถของเธอกลับไปยังหมู่บ้านคฤหาสน์อวิ๋นติ่ง

ตอนนี้เวลาก็ดึกมากแล้ว

ฉีเติ่งเสียนจึงง่วงหาวเข้าห้องไป

เขาเห็นว่าหลี่อวิ๋นหว่านั่งรอเขาอยู่ห้องนั่งเล่นแล้ว เขาถึงรู้สึกโล่งอก

เห็นได้ชัดว่าฉีเติ่งเสียนต้องการจัดการหวังหู่ ซึ่งเรื่องนี้ทำให้หลี่อวิ๋นหว่านวังกลเล็กน้อย ในที่สุดหวังหู่จึงไปหลบที่ค่ายทหาร

เธอไม่กล้าโทรหาฉีเติ่งเสียน เพราะกลัวเหมือนฉากในละคร ที่พระเอกกำลังเป็นเรื่องสำคัญอยู่แต่มีนางเอกโทรไปขัดขวาง

“ทำไมยังไมนอนพักล่ะ? คุณก็รู้ว่าผมจัดการได้ ไม่ต้องห่วงหรอก” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างสบายใจ

“ลูกชายผ่านร้อนผ่านหนาวมาแล้วพันลี้ ทำไมแม่ยังต้องเป็นห่วงอยู่ล่ะ” หลี่อวิ๋นหว่านอดอมยิ้มไม่ได้

ฉีเติ่งเสียนตลึงครู่หนึ่ง จากนั้นเส้นเลือดเลือดบนหน้าจึงปรากฏ เขาจึงพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณพูดอีกครั้งสิ”

หลี่อวิ๋นหว่านหัวเราะชอบใจ พูดว่า “ฉันไม่พูดหรอก”

เมื่อเห็นฉีเติ่งเสียนมาอยู่นี่ หลี่อวิ๋นหว่านก็รู้ว่าเรื่องนี้จบไปแล้วแน่นอน

เธอสำรวจดูแล้วดูอีกว่าฉีเติ่งเสียนไม่เป็นอะไร จึงโล่งใจขึ้น

“ผมชนกับอวี้เสี่ยวหลงกลางทาง เกือบจะมีเรื่องกันแล้ว หวังว่าเขาจะจำผมไม่ได้” ฉีเติ่งเสียนพูดไปถอนหายใจไป

หากอวี้เสี่ยวหลงได้รับการยอมรับ เขาคนนั้นอาจไม่สามารถรักษาตำแหน่งไว้ได้

เมื่อถึงเวลานั้น ฟู่เฟิงหยุนก็ไม่สามารถพูดกับเขาได้

เขาเป็นถึงนายพลที่ได้มาด้วยกลอุบาย มีประวัติเคยฆ่าคน ฟู่เฟิงหยุนได้ตำแหน่งมาโดยใช้ทางลัด คนอื่นก็พูดอะไรไม่ได้

แต่ถ้าถูกจับได้ว่าเข้าไปในบริเวณค่ายทหารเพื่อฆ่าคน มันจะโหดร้ายเกินไป ว่าทำไมเป็นคนไม่มีระเบียบวินัยกฎหมายบ้านเมือง

อะไร ไม่มีหลักฐาน?

สิ่งที่อวี้เสี่ยวหลงเห็นกับตาตัวเอง นั่นถือว่าเป็นหลักฐานหรือไม่?

ระหว่างฉีเติ่งเสียนกับอวี้เสี่ยวหลงใครดูน่าเชื่อถือกว่ากันล่ะ?

อย่างไรก็ตาม อวี้เสี่ยวหลงเป็นคนค่อนข้างมีเหตุผล เว้นแต่ถ้าเธอไม่แน่ใจจริงๆว่าผู้บุกรุกเป็นฉีเติ่งเสียน ไม่อย่างนั้นเธอไม่พูดแน่ๆ

ฉีเติ่งเสียนเพิ่งบอกให้หวังหู่ระวังตัวเองไว้ แต่สุดท้ายเขากลับโดนตอกหน้าเอง ทุกคนคงสงสัยฉีเติ่งเสียนเป็นแน่

หลี่อวิ๋นหว่านพูดว่า “เธอไม่มีหลักฐาน และไม่แน่ใจว่าเป็นคุณ ไม่เป็นไรหรอก เขาไม่ใช่คนพูดจาเหลวไหลขนาดนั้น”

ฉีเติ่งเสียนแปลกใจ และพูดว่า “เฮ้ย คุณดูเข้าใจอวี้เสี่ยวหลงมาก สุดยอดอ่ะ”

หลี่อวิ๋นหว่านทำตาเลิ่อลัก และพูดว่า “คนอย่างอวี้เสี่ยวหลงนี่นะ หยิ่งขนาดนั้น เป็นใครก็เดาออก”

ฉีเติ่งเสียนพยักหน้าเข้าใจ และพูดว่า “งั้นผมไปอาบน้ำก่อนนะ ไม่ต้องมาแอบดูล่ะ”

หลี่อวิ๋นหว่านตบหน้าผากตัวเอาไปมาและอดยิ้มไม่ได้ ที่รู้สึกว่าตัวเองเลือกผู้ชายที่น่าเบื่อคนนี้ ทำไมเมื่อก่อนไม่เห็นแบบนี้?

“ฉันเห็นหมดแล้ว! ” หลี่อวิ๋นหว่านอมยิ้ม

ฉีเติ่งเสียนเข้าไปห้องน้ำ ถอดเสื้อออก แล้วยกแขนขึ้นเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ ที่เกิดจากเขาชนกับอวี้เสี่ยวหลง

แน่นอนว่า อวี้เสี่ยวหลงก็ไม่มีทางที่ดีกว่านีี้ ที่ทั้งสองทะเลาะกันช่วงเวลาสั้นๆ แต่พวกเขาก็โจมตีไม่ยั้ง

”ไม่แปลกใจเลยที่เธอได้รับตำแหน่งนายพลหญิงที่สาวที่สุดนี้ เธอช่างมั่นใจในตนเองจริงๆ“ ฉีเติ่งเสียนเปิดเครื่องทำน้ำอุ่น ยืนใต้ฝักบัว

หลังจากที่เปียกฝนมาทั้งคืน แม้ว่าเขาจะแข็งแรง แต่เขาก็รู้สึกไม่สบายตัว