บทที่ 371 รักษาคำพูด

อันที่จริงหยางกวนกวนนั้นแข็งแกร่งกว่าเมื่อก่อนมาก เธอไม่อยากไปยุ่งเกี่ยวกับคนในตระกูลหยางแห่งโมตูอีกแล้ว

แต่ครั้งนี้ หยางเฟยเฟยและหยางหยวนซานเป็นคนมาหาเธอถึงที่

แถมยังบอกว่าถ้าไม่ยอมไปกับพวกเขา พวกเขาจะเอาเถ้ากระดูกของแม่เธอไปโปรยทิ้ง

พวกเขาใช้จุดอ่อนของหยางกวนกวนมาบีบบังคับให้เธอไปด้วย ดังนั้นเธอต้องขึ้นรถไปกับพวกเขาอย่างจำใจ

รถขับไปจนสุดทางที่หมู่บ้านคฤหาสน์อวิ๋นติ่ง

หยางกวนกวนที่นั่งอยู่ด้านหลัง ก็รู้สึกทำอะไรไม่ถูกอย่างคนหมดทางเลือก

“ฉันไม่คาดคิดมาก่อนว่าเซี่ยงกรุ๊ปจะมีภูมิหลังที่แข็งแกร่งเช่นนี้ ถ้าเราไม่ใช้มาตรการบางอย่าง เงินกว่าสามหมื่นล้านที่ตระกูลหยางของเราลงทุนกับสวี่เอ้าเสวี่ยไปนั้นก็จะสูญเปล่า” หยางหยวนซานพูดด้วยสีหน้าที่มืดมน

“อืม…..ดังนั้นพวกเราจึงต้องตามหาน้องหยางหยางของเราไงล่ะ!” หยางเฟยเฟยหันมาหัวเราะเยาะให้กับหยางกวนกวน

หยางกวนกวนรู้สึกขนลุก สองคนนี้กำลังวางแผนจะทำอะไร?

หยางกวนกวนอดถามไม่ได้ว่า : “พวกเธอต้องการจะทำอะไร? พูดมาตรงๆดีกว่า?”

หยางเฟยเฟยมีสีหน้าเปลี่ยนไปแล้วพูดด้วยน้ำเสียงแข็ง : “อย่าพูดมาก เดี๋ยวฉันจะบอกแกเอง! ถ้าแกยังพูดมากอีก ฉันจะเอาเถ้ากระดูกของแม่แกไปโปรยทิ้ง”

หยางกวนกวนมีสีหน้าเปลี่ยนเป็นสีแดง ร่างกายสั่นเทาไปทั้งตัว คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะใช้วิธีนี้มาข่มขู่เธอ

แต่ภายในใจของเธอนั้นกลับรู้สึกโศกเศร้า เพราะหลังจากที่แม่ของเธอออกจากตระกูลไป ทั้งสองก็ไม่ได้ติดต่อกันอีกเลย

ดังนั้นทันทีที่หยางเฟยเฟยกับหยางหยวนซานมาบอกข่าวคราวเกี่ยวกับการตายของแม่เธอ ทำให้เธอรู้สึกสับสนและโศกเศร้าไม่น้อย

เมื่อถึงหน้าประตูวิลล่าที่หยางหยวนซานซื้อไว้ ทุกคนก็ลงจากรถ

หยางกวนกวนถูกทั้งสองพาเข้าไปในวิลล่า

“เซ็นชื่อซะ” ทันใดนั้นหยางหยวนซานก็หยิบแผ่นสัญญามาวางไว้ตรงหน้าของหยางกวนกวน

เนื้อหาของสัญญาคือให้หยางกวนกวนสละทรัพย์สมบัติทุกอย่างที่เป็นของตัวเธอเอง ซึ่งเรื่องนี้พวกเขาวางแผนคิดกันมานาน

เมื่อตอนที่อยู่ในตระกูลหยาง หยางกวนกวนถูกทรมานตลอดเวลา เพื่อจะขับไล่เธอออกจากตระกูลหยางอย่างสมบูรณ์และไม่แบ่งทรัพย์สินให้เธอ

และต่อให้พ่อของหยางกวนกวนจะปัญญาอ่อน เขาก็มีสิทธิ์ที่จะสืบทอดทรัพย์สินเช่นกัน!

หยางกวนกวนตะลึง ก่อนจะกัดฟันแน่นแล้วถามว่า: “เถ้ากระดูกของแม่ฉันล่ะ?!”

หยางเฟยเฟยหยิบโกศขึ้นมาจากใต้โซฟา แล้วเตะลงกับพื้นก่อนจะใช้เท้าเหยียบซ้ำ พร้อมกับพูดว่า : “อยู่นี่ไง!”

“เอาเท้าของแกออกไปเดี๋ยวนี้!” หยางกวนกวนโกรธจนเลือดขึ้นหน้า แล้วพูดอย่างดุร้ายกับหยางเฟยเฟย

หยางเฟยเฟยได้แต่แสยะยิ้ม แล้วเพิ่มแรงเหยียบลงไปที่โกศซ้ำอีก : “แกรีบเซ็นสัญญาสิ อย่ามัวมาพูดพล่าม ไม่อย่างนั้นฉันจะเตะเถ้ากระดูกแม่แกให้กระจายแล้วเอาไปทิ้งที่ท่อระบายน้ำ!”

หยางหยวนซานยิ้ม แล้วพูด : “อย่ามัวร่ำไร รีบเซ็นซะ สมบัติตระกูลหยางไม่ใช่ของเธอ”

“แม่ของแกกแต่งงานมา ก็เพราะความรุ่งโรจน์และความมั่งคั่งของตระกูลหยางของเรา”

“ลุงปัญญาอ่อนของฉัน ไม่ควรสืบทอดทรัพย์สินของตระกูลหยาง”

“ยิ่งแกเกิดมา ยิ่งถือเป็นเรื่องที่เลวร้ายที่สุดของวงศ์ตระกูล!”

หยางกวนกวนได้ฟังคําพูดที่ใจร้ายของพวกเขา ทำให้หัวใจของเธอกําลังจะแตกสลาย

แม้ว่าแม่ของเธอจะมีความคิดแบบนั้นจริง แต่คนผิดก็ไม่ควรเป็นเธอ

เพราะถึงอย่างไงพวกเขาก็มีเลือดเนื้อเชื้อไขเดียวกัน ทําไมพวกเขาต้องทำกันถึงขนาดนี้ ต้องการฆ่าเธอเพื่อมรดกทรัพย์สินอย่างนั้นใช่ไหม?

“พวกเราก็เป็นครอบครัวเดียวกัน ทำไมต้องทำแบบนี้กันด้วย?” หยางกวนกวนกัดฟันแน่นถาม พร้อมกับกลั้นน้ำตาไว้

“ครอบครัวเดียวกัน? แกสมควรเหรอ?”

“ขยะชั้นต่ำอย่างแก เหมาะสมที่จะมาใช้นามกสุลหยางของฉันเหรอ?”