บทที่ 376 ตัวตน

หยางกวนกวนรู้สึกหวาดกลัวกับพฤติกรรมหยิ่งยโสของฉีเติ่งเสียนมาก เขายิงปืนสองนัดใส่ หยางหยวนซานต่อหน้าผู้คนจากหน่วยรักษาความปลอดภัยแห่งชาติ มันช่างน่าตื่นเต้นมาก...

จิตใจของเธอปั่นป่วน และเธอไม่รู้ว่าฉีเติ่งเสียนจะใช้วิธีใดเพื่อยุติมัน

เมื่อผู้บัญชาการหวังเอาปืนจ่อที่หัวของเขา ฉีเติ่งเสียนหัวเราะและพูดว่า: “ผู้บัญชาการหวัง อย่าโกรธเลย แต่ผมไม่เคยยิงพลาด”

หลังจากพูดจบ เขาก็ปิดแก็กของปืนพก

เมื่อเห็นแบบนี้ ผู้บัญชาการหวังก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจด้วยความโล่งอก หากคนบ้าคนนี้ยังคงยิงต่อไป เขาไม่รู้ว่าเขาจะยังยิงนัดนี้หรือไม่!

“คุณฉี คุณล้อเล่นกับฉันหรือเปล่า? หน่วยรักษาความปลอดภัยแห่งชาติของเราแต่คุณดันยิงปืนไปสองนัดและทำให้คุณหยางได้รับบาดเจ็บแบบนั้น!” ผู้บัญชาหวังพูดอย่างกัดฟัน

แม้ว่าการยิงสองนัดของฉีเติ่งเสียนจะโดนหยางกยวนซานแต่ก็เทียบเท่ากับการฟาดเข้าที่หน้าเขาเต็มๆ

ในเวลานั้น ผู้คนจากตระกูลหยางจะต้องตั้งคำถามกับเขาอย่างแน่นอน ทำไมหยางหยวนซานถึงโดนยิงถึงสองนัดหลังจากที่เขามาถึง?

ฉีเติ่งเสียนหัวเราะเบา ๆ และพูดว่า “ล้อเล่นเหรอ?”

“คุณคิดผิดแล้ว ผมตั้งใจต่างหาก!”

“เขาเป็นผู้ต้องสงสัยว่าเป็นอันตรายต่อความมั่นคงของชาติ เป็นเรื่องปกติที่ผมจะดำเนินการกับเขา!”

ผู้บัญชาการหวังเลิกคิ้วอย่างดุดันและพูดด้วยรอยยิ้มที่ดุร้าย: “คุณฉี คุณล้อเล่นกับฉันหรือเปล่า? คุณคิดว่าคุณมีคุณสมบัติที่จะพูดเรื่องนี้ในนามของหน่วยรักษาความปลอดภัยของเราเมื่อไหร่กัน!”

ฉีเติ่งเสียนวางปืนพกกลับเข้าไปในเอวของเขา และพูดอย่างใจเย็น: “ผมไม่ได้ล้อเล่นนะ หรือคุณคิดว่าคุณมีคุณสมบัติที่จะตั้งคำถามถึงตัวตนของผมงั้นหรือ?”

“ตัวตนของคุณคืออะไร? คุณเป็นแค่นักธุรกิจ คุณต้องมีคุณสมบัติอะไร ถึงพูดในนามของหน่วยรักษาความปลอดภัยแห่งชาติ”

“ไอ้สารเลว คิดว่าเป็นที่ตัวเองต้องจัดการหรือไง? ต่อหน้าพวกเรายังใช้ปืน ทำร้ายผู้คน แล้วยังมาพูดแบบนี้อีก!”

“รีบนำมันกลับไปที่หน่วยรักาความปลอดภัยเพื่อตรวจสอบและสอบสวน!”

ผู้ใต้บังคับบัญชาของผู้บัญชาการหวังต่างตะโกนเสียงดัง แต่ละคนเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง ราวกับว่าศักดิ์ศรีของพวกเขาถูกทำลายโดยฉีเติ่งเสียน

ผู้บัญชาการหวังยังพูดอย่างเย็นชา: “คุณมีคุณสมบัติอะไรที่จะพูดแบบนั้น? ตัวตนของคุณคืออะไรที่ฉันไม่สามารถสงสัยได้?”

ฉีเติ่งเสียนล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าของเขา

“อย่าขยับ!”

ทันใดนั้นทุกคนก็เริ่มกังวลกลัวว่าเขาจะทำร้ายใครอีกครั้ง

ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างใจเย็น: “อย่ากังวลไป มันเป็นเพียงการระบุตัวตน”

ผู้บัญชาการหวังหัวเราะก่อนจะพูดว่า “ให้เขาเอามันออกมา ฉันอยากรู้ว่ามีอะไรผิดปกติกับเขา!”

ฉีเติ่งเสียน ค่อย ๆ หยิบบัตรประจำตัวหนังสีดำออกจากแขนของเขาแล้วพูดว่า: “ผู้บัญชาการหวังมาดูกันว่าผมมีคุณสมบัติที่จะพูดแบบนั้นหรือเปล่า?”

เมื่อผู้อำนวยการหวังเห็นปกสีดำ เขารู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ เนื่องจากมีภาพวาดนกอินทรีบนปก ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของกระทรวงกลาโหมหัวกั๋ว

“เขาจะมีตัวตนอะไรได้? ผู้บัญชาการหวังยิงเขาเลย!” หยางเฟยเฟย กรีดร้องอย่างบ้าคลั่ง เมื่อเห็นหยางหยวนซานถูกยิงหลายครั้งติดต่อกัน จิตใจก็แทบจะทรุดลงตรงนั้น

ผู้บัญชาการหวังไม่เชื่อฟังคำสั่งของหยางเฟยเฟย แต่กลับยื่นมือออกไปรับสิ่งนั้นมาดู

เขาหยิบใบรับรองจากมือของฉีเติ่งเสียนแล้วเปิดมันด้วยใบหน้าสีเข้ม เมื่อเขาเปิดหน้าแรก เปลือกตาของเขาก็แทบจะถลนออกมา

“ตราประทับกระทรวงกลาโหมหัวกั๋ว!” ที่หน้าชื่อเรื่องมีตราประทับสีแดงขนาดใหญ่ซึ่งเป็นตราประทับของสำนักงานกระทรวงกลาโหมหัวกั๋ว

ผู้บัญชาการหวังเปิดหน้าชื่อตำแหน่ง ก่อนจะสูดอากาศเย็นๆ และตกตะลึงในจุดนั้น