บทที่ 384 ผิด ถูก หรือโชคชะตา

โรงแรมอันเทียนเซียเป็นหนึ่งในที่พักของสวีอานและยังเป็นโรงแรมที่มีชื่อเสียงอีกด้วย แน่นอนว่าคุณสมบัติของโรงแรมไม่ดีเท่าโรงแรมชั้นนำและหรูหราที่สุดอย่างโรงแรมเทียนตี้

ซ่งจือเหมยเลือกโรงแรมแห่งนี้เป็นสถานที่จัดงานเลี้ยงเป็นเพราะเธอต้องการทำให้สวีอานพอใจ แม้จะต้องใช้เงินหลายแสนเพื่อจัดงานเลี้ยงนี้ขึ้นมาก็ตาม

เธอไม่รู้ว่าสวีอานไม่สนใจที่จะช่วยเหลือเธอเลยแม้แต่นิดเดียว และได้เจรจาทุกอย่างกับพ่อของเหวินซื่อซุ่นเรียบร้อยแล้ว

วันนี้ดาราดังมาร่วมงานมากหน้าหลายตา แต่งตัวดี พูดจาไพเราะเหมือนนักวิชาการ ที่มีความรู้และไม่มีคนท่าทางคนไม่เอาไหนเข้ามาในงานเลย

สิ่งเดียวที่ทำให้ซ่งจือเหมยประหลาดใจก็คือหยางหยวนซานไม่ได้เข้าร่วมงานเลี้ยง โดยบอกว่าเขาไม่สบาย

สิ่งนี้ทำให้เธอสงสัยว่าหลี่อวิ๋นหว่านทำพลาดในการทำบางอย่างและทำให้หยางหยวนซานขุ่นเคือง ทำให้หยางหยวนชานเปลี่ยนใจหรือไม่?

เมื่อเห็นว่าหลี่อวิ๋นหว่านจับมือกับฉีเติ่งเสียน เธอก็อดไม่ได้ที่จะเลิกคิ้ว รู้สึกไม่พอใจ

“ป้าซ่ง ผมไม่ได้โดนเชิญมางานนี้ ไม่แปลกใจหน่อยหรือครับ?” ฉีเติ่งเสียนถามอย่างสบายๆ

“ไม่ ตอนนี้คุณฉี เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในเมืองจงไห่แล้ว ฉันจะแปลกใจได้ยังไง?” ซ่งจือเหมยกล่าวอย่างเย็นชา

หลังจากทำความรู้จักกับเขา เธอเพียงรู้สึกว่าฉีเติ่งเสียนร่ำรวย แต่เป็นคนไม่ค่อยฉลาดนัก เขากล้าท้าทายคนอย่างสวีเอ้าเสวี่ยและอวี้เสี่ยวหลง ในตอนท้ายเขาถูกกำหนดให้ตายไว้แล้ว

หลี่อวิ๋นหว่านยิ้มและพูดว่า: “แม่ คนกระตือรือร้นที่จะให้กำลังใจแม่ ดังนั้นแม่ควรกระตือรือร้นมากกว่านี้หน่อย!”

ซ่งจือเหมยกล่าวว่า: “ฉันกระตือรือร้นมาก ฉันกลัวคนในงานจะเข้าใจผิด คุณฉี คุณไม่ได้คิดว่าเซี่ยงกรุ๊ปจะชนะหรอกใช่ไหม?”

หลี่อวิ๋นหว่านรู้สึกอับอายขึ้นมาทันที แม่ของเธอพูดเก่งเกินไปใช่ไหม?

ฉีเติ่งเสียนตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นยิ้มเล็กน้อยโดยไม่อธิบายเพิ่มเติม

พันธมิตรธุรกิจสวีเริ่มไม่มั่นคงมากขึ้นในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา และบางคนเริ่มสงสัยว่าสงครามธุรกิจนี้จะชนะอย่างไร

ผู้ที่ไม่เกี่ยวข้องกับเกมจะไม่เห็นกุญแจอย่างแน่นอน พวกเขายังคงเชื่อมั่นว่าสวีเอ้าเสวี่ยมีอำนาจเด็ดขาดในการบดขยี้เซี่ยงกรุ๊ปและทองคำห้าหมื่นล้านของเซี่ยงตงฉิงเป็นเพียงคำพูดลอยๆ

ในความเป็นจริงสวีเอ้าเสวี่ยตกอยู่ภายใต้แรงกดดันที่เพิ่มขึ้นจากทุกฝ่าย โดยเฉพาะจากเมืองหลวง

สวีเอ้าเสวี่ยตอบกลับพวกเขาทันที แต่ถ้าให้เวลาเธออีกสักหน่อยก็สามารถทำได้

“ไปกันเถอะ ไม่ต้องสนใจเรื่องที่แม่ของฉันพูดหรอก” หลี่อวิ๋นหว่านพาฉีเติ่งเสียนและเข้าไปในงานโดยไม่ให้โอกาสเขาสื่อสารกับซ่งจือเหมยมากไปกว่านี้

ฉีเติ่งเสียนยักไหล่อย่างเฉยเมย อคติของซ่งจือเหมยที่มีต่อเขานั้นไม่มีอะไรต้องสนใจ

ในงานเลี้ยง ดาราดังหลายคนถือแก้วไวน์และพูดคุยกัน โดยมักพูดถึงหัวข้อที่เป็นประเด็นวงชั้นสูง บางคนยังพูดคุยเกี่ยวกับสงครามธุรกิจระหว่างสวีกรุ๊ปและเซี่ยงกรุ๊ป

หลังจากที่ได้เห็นฉีเติ่งเสียนแล้ว ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะแปลกใจเล็กน้อย โดยไม่คิดว่าเขาจะอยู่ที่นี่

ฉีเติ่งเสียนเห็นเฉียวชิวเมิ่งอย่างรวดเร็ว เธอสวมชุดราตรีโดดเด่นท่ามกลางฝูงชน

เฉียวชิวเมิ่งก็เห็นเขาเช่นกัน ดวงตาของเธอก็สว่างขึ้น และเธอก็เดินขึ้นไปทันทีพร้อมกับพูดออกมาโดยไม่รู้ตัว

แต่ด้วยเหตุผลบางอย่าง ในที่สุดก็พูดออกมาว่า: “คุณฉี”

ฉีเติ่งเสียนอดไม่ได้ที่จะตกตะลึงเมื่อเขาได้ยินชื่อนี้ แล้วยิ้มออกมา: “ไม่คุ้นใช่ไหมที่เรียกผมแบบนี้?”

ช่วงนี้เฉียวชิวเมิ่งติดต่อกับเขาน้อยลง อาการบาดเจ็บที่สมองของเธอดูเหมือนจะดีขึ้นมาก และความทรงจำบางอย่างก็เริ่มค่อยๆ ฟื้นตัว

“เมิ่งเมิ่ง ธุรกิจของเธอเจริญรุ่งเรืองมากขึ้นนะช่วงนี้ จนเธอลืมติดต่อฉันไปเลย” หลี่อวิ๋นหว่าน ยิ้มให้เฉียวชิวเมิ่งและจับแขนของฉีเติ่งเสียนไว้แน่น

“ใช่ มันเป็นความผิดของฉันเองและมันจะไม่เกิดขึ้นอีก” เฉียวชิวเมิ่งมีดวงตาที่ซับซ้อนยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ และพูด

มีเสียงซ่งจือเหมยร้องเรียกขึ้น: “อวิ๋นหว่าน มานี่เร็วแม่จะแนะนำเพื่อนให้รู้จักหน่อย!”

หลี่อวิ๋นหว่านไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากหันหลังกลับขานรับ จากนั้นจึงเดินไปที่ข้างซ่งจือเหมย