ตอนที่ 386
บทที่ 386 คำสั่งของพ่อแม่
October 21, 2026
ซ่งจือเหมยอดไม่ได้ที่จะตกใจ เธอไม่คาดคิดว่าเหวินซือซุ่นจะพูดคำเช่นนี้
นั่นหมายความว่าเขาสนใจหลี่อวิ๋นหว่านใช่ไหม?
ใบหน้าของหลี่อวิ๋นหว่านมืดมน หน้าบิดเบี้ยวน่าเกลียด เจ้าสารเลวคนนี้หมายความว่าอย่างไรที่พูดแบบนี้???
ซ่งจือเหมยพูดอย่างเย็นชา: “คุณต้องการจะพูดอะไรกันแน่!”
เหวินซือซุ่นยิ้มและกล่าวว่า: “ฉันสามารถสนับสนุนรองผู้ถือหางเสือเรือซ่งให้เข้ารับตำแหน่งได้ และฉันสามารถขอให้พ่อของฉันสละตำแหน่งนายท้ายเรือด้วยความสมัครใจได้ด้วย!”
“อะไรนะ?!”
ภาพนั้นเต็มไปด้วยความตกใจ และทุกคนก็มองดูเหวินซือซุ่นด้วยความไม่เชื่อ
เหวินซือซุ่นพูดอย่างใจเย็น: “ท้ายที่สุดแล้ว เราทุกคนต่างก็เป็นพี่น้องกันของหลงเหมิน ถ้าเราต่อสู้กันเอง มันก็จะทำร้ายความแข็งแกร่งของเราเอง”
“หากคำพูดแพร่ออกไป มันจะทำให้คนนอกหัวเราะเยาะเราได้! การต่อสู้ในหลงเหมิน เมืองโมตูนั้นดำเนินมาเป็นเวลานาน และถึงเวลาที่จะสงบศึกกันสักที”
ซ่งจือเหมยเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า: “แล้วเงื่อนไขล่ะ? สิ่งดี ๆ แบบนี้ไม่สามารถไม่มีเงื่อนไขได้!”
เหวินซือซุ่นมองไปที่หลี่อวิ๋นหว่าน แล้วยิ้ม: “เงื่อนไขง่ายมาก”
“จัดงานแต่งงานกับลูกสาวของคุณกับฉัน และฉันจะช่วยให้คุณขึ้นสู่ตำแหน่ง”
“จากนี้ไป เราคือครอบครัว และไม่สำคัญว่าใครคือผู้ถือหางเสือเรือ”
“เมื่อเด็กเกิดและโตขึ้น เด็กคนนั้นก็สามารถเป็นผู้ถือหางเสือเรือได้!”
ทุกคนตกตะลึง พวกเขาไม่คาดคิดว่าแผนของเหวินซือซุ่นจะยาวนานขนาดนี้
แต่จากการคำนวณคาดการณ์นี้ ตระกูลเหวินไม่ได้เสียเปรียบเลย
แม้ว่าซ่งจือเหมยจะดำรงตำแหน่งผู้ถือหางเสือเรือมายี่สิบปีแล้วและทำให้สาขาหลงเหมินของเมืองโมตูเป็นสถานที่ที่เจริญรุ่งเรือง แต่ท้ายที่สุดแล้ว ผู้ที่จะรับช่วงต่อจะยังคงมีชื่อนามว่าเหวินอยู่ดี!
“ฉันสงสัยว่ารองผู้ถือหางเสือเรือซ่งจะคิดอย่างไรกับข้อเสนอของฉัน?” เหวินซือซุ่น ถามด้วยรอยยิ้ม
สวีอานที่อยู่ด้านข้างอดไม่ได้ที่จะแตะคางและหัวเราะแล้วพูดว่า: “คุณเหวินมีจิตใจที่ชัดเจนมากจนสามารถคิดไอเดียแบบนี้ขึ้นมาได้ แผนระยะยาวนี้ยาวนานมากจริงๆ ......”
สวีหยางยิ้มอย่างชั่วร้ายและพูดว่า: “เอาล่ะ ดี เมื่อเขาแต่งงานกับหลี่อวิ๋นหว่าน เขาตกหลุมรักผู้หญิงของคนเลวอย่างฉีเติ่งเสียนงั้นหรือ? ไม่มีอะไรเลวร้ายไปกว่าการฆ่าใครสักคนด้วยหัวใจของใครอีกคน!”
“ไม่ดีเลย ไม่ดีเลย”
หลี่อวิ๋นหว่านส่ายหัวและปฏิเสธโดยไม่พูดอะไรสักคำ
ซ่งจือเหมยครุ่นคิด และหลังจากนั้นครู่หนึ่ง เธอก็ถามว่า: “นายน้อย คุณจริงจังกับสิ่งที่คุณพูดหรือเปล่า?”
เหวินซือซุ่นหัวเราะและพูดว่า: “มีคนที่นี่รู้เห็นเหตุการณ์นี้และเป็นพยานได้ ว่าฉันจะรักษาคำพูด!”
ความคิดเห็นของหลี่อวิ๋นหว่านดูเหมือนจะไม่สำคัญในเวลานี้
“มันง่ายขนาดนั้นเลยเหรอ?” ซ่งจือเหมยถามอีกครั้ง
“ฉันอยู่ในวัยที่ฉันอยากจะแต่งงานมีลูก และลูกสาวของคุณก็ค่อนข้างจะดูดี สิ่งที่บังเอิญยิ่งกว่านั้นคือการต่อสู้ภายในในเมืองโมตู หลงเหมินดำเนินการมายาวนานเกินไป”เหวินซือซุ่นพูดอย่างจริงจัง
หลี่อวิ๋นหว่านพูดด้วยความโกรธ: “แม่คะ เดิมพันความสุขของลูกสาวไม่ได้นะ!”
ซ่งจือเหมยหันศีรษะแล้วถามอย่างเย็นชา: “ความสุขเหรอ? ลูกวางแผนที่จะปักหมุดความสุขของคุณไว้ที่ผู้ชายที่หย่าร้างแล้วงั้นหรือ? ยิ่งกว่านั้นเขายังเป็นคนโง่ที่ประเมินความสามารถของตัวเองสูงเกินไปและหยิ่งผยองอีกต่างหาก!”
หลังจากพูดสิ่งนี้ซ่งจือเหมยก็พูดกับเหวินซือซุ่น: “หนุ่มหางเสือ ฉันเห็นด้วยกับข้อเสนอของคุณเป็นอย่างมาก เรื่องนี้ควรจบและตกลงกันได้สักที!”
“ฉันจะจัดการแต่งงานกับของลูกสาวกับคุณ และคุณจะสนับสนุนฉันในการรับตำแหน่งผู้ถือหางเสือเรือของสาขาหลงเหมินแห่งเมืองโมตูเช่นกัน!”
“จากนี้ไป พวกเราทุกคนคือครอบครัว!”
เมื่อเห็นว่าซ่งจือเหมยเห็นด้วยอย่างง่ายดาย เหวินซือซุ่นก็ดีใจเช่นกันและพูดว่า: “เอาล่ะ คำพูดของสุภาพบุรุษนั้นพูดแล้วไม่คืนคำ! ในเมื่อรองหางเสือเรือซ่งเห็นด้วย ให้ทุกคนที่อยู่ตรงนี้เป็นพยาน”
“ขอแสดงความยินดีด้วย ขอแสดงความยินดีด้วย นายท้ายเรือหนุ่มไม่เพียงแต่เปลี่ยนความขัดแย้งให้กลายเป็นมิตรภาพเท่านั้น แต่ยังได้แต่งงานอีกด้วย มันคุ้มค่าแก่การเฉลิมฉลองจริงๆ!”