ตอนที่ 388
บทที่ 388 ฉันทุบคุณให้ตายได้
October 21, 2026
เมื่อเห็นว่าซ่งจือเหมยมีปฏิกิริยาก้าวร้าวมากขึ้นเรื่อยๆฉีเติ่งเสียนก็ไม่ยอมทนอีกต่อไป
เขาประสานมือ ยกมือขึ้นมาตรงหน้าทันที เมื่อข้อศอกของซ่งจือเหมยยื่นมาข้างหน้า มันกลายเป็นจุดประสานกันทันที!
ฝ่ามือทั้งสองกางออก แต่ละนิ้วนุ่มนวลราวกับใบหญ้าที่พลิ้วไหวไปตามสายลม บ่งบอกถึงความแข็งแกร่งที่เป็นรากฐาน เขาคว้าแขนของซ่งจือเหมยกระชากอย่างแรง
ซ่งจือเหมยถูกจับเข้าที่ฝ่ามือ รู้สึกเจ็บที่แขนของเธอขึ้นมาทันที!
แม้ว่าหญ้าบางชนิดจะดูอ่อนนุ่ม แต่ใบของมันก็แหลมคม บาดผู้คนให้มีเลือดออกได้ง่ายเช่นกัน
ฉีเติ่งเสียนกดฝ่ามือลงด้วยแรงจนหมัดของซ่งจือเหมยแทบจะหลุดออกจากกัน
“ออกไป!”
หลังจากนั้นทันทีฉีเติ่งเสียนก็ฮึดฮัด ผลักฝ่ามือของเขา และกระแทกซ่งจือเหมยที่หน้าท้อง
ใบหน้าของซ่งจือเหมยซีดลงอย่างมาก และเธอก็ลอยออกไปกระแทกโต๊ะ โต๊ะหักออกชิ้นๆ
“ฝ่ามือแปดทิศ!” ในที่สุดเหวินซือซุ่นที่อยู่ด้านข้างก็อุทานเมื่อเห็นสถานการณ์ตรงหน้า ด้วยสีหน้าตื่นตระหนก
เดิมทีสวีอานได้เชิญเขามาเพื่อให้จัดการกับฉีเติ่งเสียน ตอนนี้เขาเห็นฉีเติ่งเสียนแสดงทักษะฝ่ามือแปดทิศแล้ว เขารู้สึกตื่นเต้นเล็กน้อยและกระตือรือร้นที่จะประลองฝีมือกับฉีเติ่งเสียน
ทุกคนพึมพำเมื่อเห็นซ่องจือเหมยถูกฉีเติ่งเสียนทำร้ายอย่างหนัก ทุกคนรู้ดีว่าซ่งจือเหมยเคยเป็นผู้หญิงโหดร้ายที่สามารถไล่ล่ากลุ่มอันธพาลด้วยมีดเพียงเล่มเดียว
หลี่อวิ๋นหว่านรีบเข้ามาและถามด้วยความเป็นห่วง: “แม่ เป็นไรหรือเปล่า?”
ซ่งจือเหมยรู้สึกราวกับว่าอวัยวะภายในของเธอสั่น คอของเธอก็ร้อนผ่าว และเลือดเต็มปากก็ดูเหมือนจะพุ่งออกมาได้ทุกเมื่อ
แต่เธอยังคงอดกลั้น การอาเจียนเป็นเลือดต่อหน้าผู้คนจำนวนมากนั้นดูจะไม่น่าดูและคงหน้าอับอายเกินไป
“ฉันยังไหว!” ซ่งจือเหมยพูดอย่างเย็นชาพร้อมกับกัดฟันเอาไว้
ตอนนี้เธอแน่ใจว่าเธอไม่ใช่คู่ต่อสู้ระดับเดียวกับฉีเติ่งเสียน ฝ่ามือแปดทิศของเขาอยู่ในจุดที่สมบูรณ์แบบแล้ว และมวยแปดขั้นสุดยอดของเธอยังไม่เพียงพอ!
สิ่งที่เธอมั่นใจได้ก็คือกังฟูของฉีเติ่งเสียนน่าจะมีพลังไม่น้อยไปกว่าปรมาจารย์ผู้ยิ่งใหญ่ของมวยตงไห่ที่ทุบอวัยวะภายในของวัวบ้าเป็นชิ้น ๆ ด้วยฝ่ามือเดียว!
ด้วยการกระแทกเมื่อครู่นี้ อีกฝ่ายเห็นแก่หลี่อวิ๋นหว่านอย่างชัดเจน ไม่เช่นนั้น อวัยวะภายในของเธอคงถูกทุบเป็นชิ้น ๆ ด้วยการกระแทกครั้งนี้
ฉีเติ่งเสียนเหลือบมองที่ซ่งจือเหมยไม่สนใจที่จะคุยกับเธอนัก หากไม่รู้ว่าต้องทำอะไรและยังคงดื้อรั้นที่จะเอาชนะ เขาก็จะไม่ออมแรงอีกต่อไป
เหวินซือซุ่นลุกขึ้นยืนในเวลานี้และพูดอย่างสงบ: “คุณฝึกฝนฝ่ามือแปดทิศ ได้ดี ไม่น่าแปลกใจเลยที่คุณมีความทะนงตัวเองสูง แต่ความสามารถนี้เพียงอย่างเดียวมันไม่เพียงพอ”
ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยรอยยิ้ม: “คุณเป็นผู้ชายประเภทรัดเข็มขัดเอาไว้ไม่แน่นแล้วออกมาเพ่นพล่าน คุณมีคุณสมบัติอะไรที่จะตัดสินฉันแบบนั้นกัน?”
“นายกล้าพูดกับคุณเหวินแบบนั้นได้ยังไง!”
“หางเสือเหวินเป็นหางเสือหนุ่มเมืองโมตูแห่งหลงเหมิน และเขาเป็นลูกศิษย์ของปรมาจารย์เจี๋ยเผิงกั๋ว เขามีชื่อเสียงตั้งแต่อายุยังน้อยและเขาเป็นถึงคุณชาย นายเป็นใครถึงกล้าแบบนี้ ?”
“ถ้านายไม่คุกเข่าขอโทษคุณเหวินเดี๋ยวนี้ ฉันจะไว้ชีวิตสวะอย่างนาย!”
“นายเป็นพวกสวะปากดี นายคิดว่าตัวเองเป็นคนจริงๆเหรอ? ทำไมไม่คุกเข่าลง!”
หลังจากที่ทุกคนได้ยินคำพูดของฉีเติ่งเสียนพวกเขาทั้งหมดก็เริ่มดื่มเสียงดัง โดยขอให้ฉีเติ่งเสียนคุกเข่าลงและยอมรับความผิดพลาดของเขาต่อเหวินซือซุ่น
ฉีเติ่งเสียนไม่สนใจฟังคำขอที่ไร้สาระและปล่อยผ่านมันไปอย่างอัตโนมัติ เขาแค่มองไปที่สวีอานแล้วพูดว่า “นี่คือสิ่งที่คุณเชิญมาจากเมืองโมตูงั้นเหรอ?”
หลังจากได้ยินคำพูดที่หยิ่งผยอง ใบหน้าของสวีอาน ก็มืดลงก่อนจะยิ้มอย่างเย็นชา: “ไอ้แซ่ฉี อย่าปากดีไปหน่อยเลย! เพราะฉันเชิญคุณเหวินมาที่นี่มาทุบตีนายโดยเฉพาะ!”
สวีหยางยังหัวเราะเยาะ: “ถ้านายรู้แล้วก็ให้ยกเลิกความร่วมมือกับหงหม่าวัสดุก่อสร้าง โดยเร็วที่สุด จากนั้นยอมจำนนต่อหลงเหมินของเราและส่งผู้หญิงของนายให้กับผู้ถือหางเสือเรือ นายถึงจะมีชีวิตรอดพ้นออกไปได้”