บทที่ 390 ชดใช้ด้วยห้าล้าน

สวี่อานไม่ยอมที่จะนิ่งเฉยต่อไป แม้ว่าเหวินซือซุ่นที่ถูกเชิญมาจะแพ้ให้กับฉีเติ่งเสียน แต่เขานั้นยังหาโอกาสโจมตีฉีเติ่งเสียน

โรงแรมอันเถียนเซียเป็นธุรกิจของเขา ฉีเติ่งเสียนมาต่อสู้ตรงนี้ ทำให้ข้าวของเสียหาย เขาจะต้องชดใช้อย่างลมเหตุสมผล!

ซ่งจือเหมยได้ยิน ก็แอบคิดในใจ สวี่อานไม่เสียชื่อที่เป็นคนเจียงหู มีวิธีทำให้หน้าที่ขายไปเอากลับมาได้

ถ้าหากฉีเติ่งเสียนไม่ชดใช้ จากนั้นสวี่อานก็สามารถโจมตีได้ง่ายขึ้น

ถ้าหากฉีเติ่งเสียนยอมชดใช้ อย่างนั้นก็เท่ากับว่าเขากลัวสวี่อาน แล้วขี้ขลาด?

แบบนี้ ไม่ว่าสวี่อานจะจัดการยังไง ก็สามารถทำให้หน้าที่ขายไปกลับคืนมาได้

“ถ้าหากฉันพูดว่าไม่ละ?”ฉีเติ่งเสียนหัวเราะแล้วถามขึ้น

“ถ้าหากว่าคุณกล้าไม่ชดใช้ อย่างนั้นก็ขอโทษ วันนี้คุณก็ยากที่จะเดินออกจากประตูโรงแรมของพวกเรา!”สวี่อานตอบอย่างช้าๆ

ขณะที่พูด ตรงประตูก็มีคนใส่ชุดสูทปรากฏขึ้น ในมือทุกๆคนก็ถืออาวุธเอาไว้ ในเอวก็มีปืนไว้ด้วย

ฉีเติ่งเสียนนิสัยใจบุญขนาดนี้ แน่นอนว่าไม่กลัวการขู่ของสวี่อาน เขาดูแล้วมีอำนาจมืดที่น่าเกลียด มีเพียงแค่เสือกระดาษที่กลัว

แต่เขาไม่ได้ลงมือตอนนั้นเลย แต่หันไปมองหลี่อวิ๋นหว่านและเฉาชิวเมิ่งที่อยู่ไม่ไกล

สวี่อานมีนิสัยทะเยอทะยาน ทำอะไรก็ไม่พูดถึงเรื่องจริยธรรม ถ้าหากเขาสู้ไม่ไหว เฉาชิวเมิ่งหรือหลี่อวิ๋นหว่านก็จะได้รับบาดเจ็บ อย่างนั้นก็ไม้คุ้มแล้ว

ฉีเติ่งเสียนก็หัวเราะพูดขึ้น: “อย่างนั้น นายหางเสือสวี่จะต้องชดใช้ฉันเท่าไหร่?!”

“ฉันก็ไม่ใช่คนไม่พูดจริยธรรมขนาดนั้น ราคาเดียว ห้าร้อยล้าน!”สวี่อานยื่นมือออกมาแล้วพูดอย่างเย็นชา

หลี่อวิ๋นหว่านแทบจะบ้าแล้วพูดอย่างโกรธ: “ห้าล้าน?คุณล้อเล่นอะไรอยู่!โต๊ะเน่าๆหนึ่งอัน บวกกับโต๊ะหมุน มีค่ามากขนาดนี้เลย?”

สวี่อานพูดนิ่งๆ: “คุณไม่รู้ ไม่ได้แปลว่าโลกนี้ไม่มี”

“โต๊ะใบนี้เป็นโต๊ะที่อาจารย์ทำขึ้นมา ตอนนั้นเสียเงินไปตั้งสิบล้าน แต่ก็ใช้ไปไม่ค่อยนานเท่าไหร่ ฉันลดราคาให้คุณครึ่งหนึ่ง ถือว่าไม่เลวแล้ว”

“เรื่องของที่ดิน ฉันยังไม่คิดเข้าไปเลยนะ”

“เป็นไงบ้าง ยิ่งใหญ่พอไหม?”

สวี่อานที่พูดอยู่คือคำพูดผีๆ โต๊ะธรรมดาๆแบบนี้จะเป็นไปได้ว่าอาจารย์เป็นคนทำ?

ได้เลย ถ้าอาจารย์เป็นทำก็จริงๆ นอกจากเป็นของเก่าแล้วมันจะสามารถมีมูลค่าอะไร?

ฉีเติ่งเสียนกลับยื่นมือไปขวางทางหลี่อวิ๋นหว่าน พูดแล้วหัวเราะ: “นายหางเสือสวี่พูดถูก เงินก้อนนี้พวกเราต้องจ่าย อีกทั้งโต๊ะใบนี้ อาจาเป็นโต๊ะที่อาจารย์ทำก็ได้ไหม?”

หลี่อวิ๋นหว่านตะลึง ฉีเติ่งเสียนเป็นอะไร?ทำไมพูดกับสวี่อาน?เขาไม่ได้นิสัยแบบนี้!

สวี่อานตะลึง ไม่คิดเลยว่าฉีเติ่งเสียนจะยอมแพ้ง่ายขนาดนี้

“ฮ่าๆๆๆ ขี้ขลาด ขี้ขลาดมาก!ไอ้หมอนี่ก็รู้ว่าวันนี้ไม่เอาเงินห้าล้านออกมาก็ตงออกจากที่นี่ไม่ได้”

“นายหางเสือสวี่เป็นคนคนระเหเร่รอนจริงๆ ทรงพลังและบ้าคลั่ง จัดการคนเป็นชุดๆเลย!”

“นายหางเสือสวี่ตั้งตนเป็นใหญ่ ทุกคนต้องทำตามที่เขาพูด เป็นนายหางเสือของหลงเหมินตงไห่เรา!”

ผู้เห็นเหตุการณ์ทุกคนยังรู้สึกว่าฉีเติ่งเสียนรู้สึกหวาดกลัวกับการกระทำของสวี่อาน

ฉีเติ่งเสียนไม่ยอมทำตามคำพูดของพวกเขา หรี่ตาแล้วยิ้มยื่นมือไปหยิบเช็คออกมาจากกระเป๋า

หลี่อวิ๋นหว่านรีบยื่นมือไปห้ามแล้วพูดขึ้น: “คุณบ้าไปแล้วหรอ?โต๊ะเน่าๆอันนี้ เขาจะเอาคุณห้าล้าน คุรก็ยอมให้หรอ?”