บทที่ 393 ชัดเจนและนิ่งสงบ

คราวนี้ เมื่อฉีเติ่งเสียนกำลังจะจากไป แต่ก็ไม่มีใครหยุดเขาได้ และยังไม่มีใครกล้าหยุดเขาอีกด้วย

ก่อนจะออกไป เขาเหลือบมองเหวินซือซุ่นและพูดอย่างไม่แยแส “ถ้านายรู้ดีกว่านี้ ก็จงกลับไปที่เมืองปีศาจ อย่ามาทำท่าเย่อหยิ่งต่อหน้าฉัน ถึงตอนนั้นฉันไม่รู้หรอกนะว่านายจะตายยังไง!”

ถ้าเป็นเมื่อก่อน เขาพูดเรื่องแบบนี้ เขาอาจจะได้รับเสียงหัวเราะจากฝูงชน

แต่ในเวลานี้มีเพียงพลังการยับยั้งที่น่าตกใจ!

ไม่มีใครรู้สึกว่าฉีเติ่งเสียนประเมินความสามารถของเขาสูงเกินไปเมื่อเขาพูดแบบนี้

“คุณฉี ฉันจะพาแม่ของฉันไปรักษาที่โรงพยาบาลก่อนนะ” หลี่อวิ๋นหว่านกระซิบกับฉีเติ่งเสียน

“อื้ม คุณไปเถอะ ผมจับมือไว้ เธอไม่ได้รับบาดเจ็บร้ายแรงอะไร” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างสงบ

เขาเข้าใจสิ่งที่เกิดขึ้น เพราะเป็นแม่ของหลี่อวิ๋นหว่าน

อีกอย่างท่าทีของหลี่อวิ๋นหว่านในตอนนี้ชัดเจนมากและมีจุดยืนที่ชัดเจนมากเช่นกัน ซึ่งทำให้เขาพึงพอใจอย่างบอกไม่ถูก

หลี่อวิ๋นหว่านช่วยซ่งจือเหมยออกจากโรงแรมอันเถียนเซีย ในตอนนี้ซ่งจือเหมยก็เขินอายมากและเรื่องนี้ก็กลายเป็นเรื่องที่น่าขำอีกด้วย

“เขาแข็งแกร่งขนาดนี้ ทำไมเธอไม่บอกแม่ให้เร็วกว่านี้ล่ะ!” ซ่งจือเหมยถามอย่างโกรธๆ ขณะที่นั่งอยู่ในรถ

“เอ่อ...หนูพูดไปนานแล้วนะ แต่แม่ไม่เชื่อเอง!” หลี่อวิ๋นหว่านตกตะลึง กระพริบตา และพูดจาแปลก ๆ

ความโกรธของซ่งจื้อเหมยถูกระงับด้วยคำพูดเหล่านี้ เหลือเพียงความเสียใจเท่านั้น หากเธอรู้ว่าฉีเติ่งเสียนนั้นยอดเยี่ยมขนาดนี้ เธอจะยังตามหาหยางหยวนซานหรือพูดคุยกับเหวินซือซุ่นไปทำไม?

ตอนนี้คิดดูแล้ว ทุกคนถอดกางเกงออกเพื่อผายลม และสุดท้ายก็ทำให้ตัวเองอับอาย มันเป็นเรื่องที่ไร้สาระที่สุดในโลกเลย!

หลังจากนั้นไม่นาน ซ่งจือเหมยก็หายใจเข้าลึกๆ แล้วพูดว่า “แม้ว่าตอนนี้เขาจะแข็งแกร่งมาก แต่เขาก็จะพ่ายแพ้และสูญเสียทุกสิ่งไปในไม่ช้า!”

หลี่อวิ๋นหว่านตกตะลึงอยู่ครู่หนึ่งและพูดว่า “แม่ พูดว่าอะไรนะคะ?”

ซ่งจือเหมยหัวเราะเยาะ “เธอไม่คิดว่าเซี่ยงกรุ๊ป จะเอาชนะสวีกรุ๊ปได้เหรอ?!”

หลี่อวิ๋นหว่านเงียบไปครู่หนึ่งแล้วพูดว่า “สิ่งต่างๆ มาถึงจุดที่เป็นอยู่ทุกวันนี้ ไม่จำเป็นต้องเก็บเป็นความลับอีกต่อไป หนูจะบอกแม่ทุกอย่างตราบใดที่ทุกสิ่งเอื้ออำนวย”

ซ่งจือเหมยพูดว่า “ว่าไงนะ?”

หลี่อวิ๋นหว่านหัวเราะเบา ๆ และพูดว่า “แม่คิดว่าเซียงกรุ๊ป มีเพียงหมื่นล้านหยวนจริงๆเหรอ?!”

“เธอหมายความว่ายังไง?” ซ่งจือเหมยตกใจ

“เงินที่เขามอบให้กับเซียงกรุ๊ปจริงๆ แล้วเป็นห้าหมื่นล้านหยวนต่างหาก” หลี่อวิ๋นหว่านพูดอย่างช้าๆ

ซ่งจือเหมยแทบจะฟาดคางบนเบาะแล้วพูดด้วยความตกใจ “เป็นไปได้ยังไง ห้าหมื่นล้านหยวน เขาไปเอาเงินมากมายขนาดนี้มาจากไหน!”

หลี่อวิ๋นหว่านกล่าวว่า “แม่ไม่ต้องกังวลหรอกว่ามันมาจากไหน แต่จริงๆแล้วมันคือห้าหมื่นล้านหยวน”

ซ่งจือเหมยกล่าวด้วยความตกใจ “ที่พูดมานั้น การประกาศของเซี่ยงตงฉิง ที่เซียงกรุ๊ปมีกองทุนห้าหมื่นล้านหยวนไม่ได้เป็นเพียงข่าวโคมลอย........”

หลี่อวิ๋นหว่านพยักหน้าและกล่าวว่า “แน่นอน! คาดเดาได้ดีขึ้น เกือบจะสัมผัสได้ถึงความรู้สึกแล้ว เมื่อถึงเวลานั้น ทุกคนจะค่อยๆ เห็นเรื่องนี้อย่างชัดเจน”

หลังจากที่ซ่งจือเหมยได้ยินสิ่งที่หลี่อวิ๋นหว่านพูดเธอก็รู้สึกเสียใจมากยิ่งขึ้นฉีเติ่งเสียนใช้เงินห้าหมื่นล้านหยวนเพื่อสนับสนุนเซียงกรุ๊ปจริงๆเหรอ?!

ถ้าตัวเองไม่คัดค้านเขาและหลี่อวิ๋นหว่านได้อยู่ด้วยกัน นั่นไม่ใช่ความช่วยเหลือที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของตัวฉันเองใช่ไหม?

เป็นผลให้ใบหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นสีแดงและขาวซึ่งงดงามมาก

“อวิ๋นหว่าน…” ซ่งจือเหมยกระแอม

“หนูรู้ว่าแม่จะพูดอะไร หนูจะปรึกษาเรื่องนี้กับเขาในภายหลัง แต่ว่าหนูไม่รู้ว่าเขาจะเห็นด้วยหรือไม่!” หลี่อวิ๋นหว่านกล่าว

ซ่งจือเหมยขมวดคิ้วและพูดด้วยน้ำเสียงเข้ม “ในเมื่อเธอตั้งใจแน่วแน่ที่จะทำดีกับเขา ดังนั้นเธอก็ต้องหาวิธีควบคุมเขา เหมือนอย่างที่แม่ควบคุมพ่อของเธอในตอนนั้น เธอมีสิทธิ์พูดในเรื่องสำคัญๆ!”

หลี่อวิ๋นหว่านพูดไม่ออก และหลังจากนั้นครู่หนึ่งเธอก็ถอนหายใจ “แล้วตอนนี้ล่ะ สถานการณ์พ่อกับแม่ตอนนี้เป็นยังไงคะ?”

ซ่งจือเหมยรู้สึกเขินอายทันที เพราะทั้งสองหย่าร้างกันมานานแล้ว