บทที่ 413 หนีจากการฆ่า

ศิลปะการต่อสู้สามารถฝึกฝนได้ถึงขั้นนี้ ฉีเติ่งเสียนก็รู้สึกถึงอันตรายตั้งนานแล้ว

ดังนั้น“ไม่เจอไม่ถาม หลีกเลี่ยงอันตราย”มันเป็นแบบนี้

เมื่อเอวและหน้าท้องของเขาบิดเบี้ยว มันก็เหมือนลูกบอล ยืดหยุ่นได้มาก

ไหว้ครู: “ตันเถียนเป็นเหมือนลูกบอลและเอวก็เหมือนแกนถ้าคุณรู้วิธีตีใครก็ไม่ต้องกังวล”

เอวของฉีเติ่งเสียนอ่อนเหมือนนักเต้นสาวที่เป็นผู้เชี่ยวชาญ เขาหลบกริชได้อย่างยืดหยุ่นมาก ด้วยการบิดเอวเล็กน้อย

ในเวลาเดียวกัน มือใหญ่ๆของเขากางออก เหมือนกับฝ่ามือของเสือไปห่อหุ้มบนหัว!

ฝ่ามือนี้ของเขาหล่นลงไป ยกหัวของคนขึ้นมาเบาๆ แล้วหนังหัวก็ถูกยกขึ้นมาอย่างเบาๆ มันสมองก็จะกระเด็ดออกมา

แต่ว่า เห็นได้ชัดว่าฝ่ายตรงข้ามเหมือนจะเตรียมตัวมาก่อน หลังจากที่ถูกการโจมตี คนก็ล้มลง ในเวลาที่หลบฝ่ามือของฉีเติ่งเสียน มืออีกข้างก็ล้วงดาบสั้นออกมาจากแขนเสื้อ

เขาเอาดาบสั้นไว้ทั้งสองมือ ร่างกายนอนกับพื้น แล้วไปโจมตีน่องของฉีเติ่งเสียนที่อยู่ข้างหน้า!

“ดาบตัดแปดแฉกของหวิงชุน?”ในใจของฉีเติ่งเสียนมีคำตอบขึ้นมาในทันที รีบถอยหลัง

ในเวลาที่ถอยหลัง ไม่ลืมที่จะโจมตีนักฆ่าที่เข้าใกล้ตัวเอง

เขาเหยียดแขนออกแล้วเหวี่ยงหมัดแนวนอนออกไป แล้วทุบไปหน้าอกคนคนหนึ่งจนแตก บินกลับหัวแล้วเลือดไหลนองออกมา

จากนั้น เขาต่อยออกไปอีกสองหมัด จัดการอย่างสะอาด ไม่เห็นความลังเลเลย หนึ่งหมัดต่อหนึ่งคน

คนที่นอนอยู่กับพื้นก็ฟันขาของฉีเติ่งเสียนมากกว่าสิบครั้ง ฉันอดไม่ได้ที่จะรู้สึกใจร้อน ทันทีที่ฉันยกร่างกายขึ้น ก็เห็นฉีเติ่งเสียนวิ่งเข้ามาหาฉันและเตะหน้าฉัน!

เขาไม่พูดอะไร ยกมือสั้นขึ้นมาแล้วแทงไปที่ใต้ขา!

ฉีเติ่งเสียนขมวดคิ้ว ขางอแล้วเด้งขึ้นจากนั้นเตะ ใช้ “ไก่กำลังไขว้ขา”หลบมีดสั้น แล้วเตะไปอีกครั้ง!

ในเวลานี้ร่างของคนคนนี้ก็นอนราบกับพื้นอีกครั้ง ด้วยการใช้เทคนิคการต่อสู้แบบผสมผสาน ขาของเขาเหมือนกรรไกรกำลังตัดไปตรงขาของฉีเติ่งเสียน

ฉีเติ่งเสียนกระโดดขาขึ้นเบาๆ คนทั้งคนกระโดดขึ้น ร่างกายล้มลง สองมือกางออกนิ้วทั้งห้ายกขึ้น เหมือนกับเยี่ยวกำลังจะไล่จับกระต่ายเลย

เมื่อคนคนนี้เห็นฉีเติ่งเสียนกลายร่าง ทนไม่ไหวหัวเราะอย่างเย็นชา ขาของเขาขดไว้กลางหน้าอก ท่านี้“กระต่ายเข้ากรงเยี่ยว”วิ่งไปเตะตรงอกของฉีเติ่งเสียน

แต่เขานั้นประมาณความน่ากลัวของฉีเติ่งเสียน นิ้วเท้าถูกมือนั้นจับไว้ ทันใดนั้นก็มีเสียงกระดูกแตกอย่างท่วมท้น เจ็บจนทำเอาท่าต่อไปของเขานั้นเปลี่ยนไป ทำให้แรงก็ไม่พอขึ้น

ฉีเติ่งเสียนตกลงจากกลางอากาศ มือหนึ่งข้างกอทับลงไปที่สมองของอีกฝ่าย ห้านิ้วมือหนาขึ้นในทันที เสียงบูมดังขึ้น สมองถูกบีบจนแตกเหมือนลูกบอล

ภาพตรงนี้ ทำให้คนที่เห็นแก่เงินพวกนั้นตกใจและกลัวแล้ว ถอยไปข้างหลังหลายก้าว

ในเวลานี้ เสียงรถยนต์ก็ดังขึ้นจากข้างหลังของฉีเติ่งเสียน

เฉินหยูขับรถออกมาแล้ว จอดตรงข้างหลังของเขา

“คนที่ไม่กลัวตายก็เข้ามาเลย!”ฉีเติ่งเสียนโค้งเอวแล้วหยิบมีดที่เปื้อนเลือดขึ้นมา ชี้ไปทางกลุ่มผู้คน แล้วพูดอย่างหัวเราะขึ้น

นักดาบต่างมองหน้ากัน ในเวลานี้ ไม่มีความกระตืนรือร้นแบบก่อนหน้านั้นแล้ว ตอนนี้มีเพียงความรู้สึกที่หวาดกลัว

“มาๆๆ ฉันยังฆ่าได้ไม่พอใจเลย มาอีกสิ”ฉีเติ่งเสียนพูดแล้วหัวเราะ

แม้ว่าจะมีผู้คนมากมายตรงนั้น แต่ก็คงปล่อยเรื่องนี้ไป

ฉีเติ่งเสียนเห็นไม่มีใครขยับ ไม่มีส่งเสียง หัวเราะอย่างเย็นชาทิ้งมีดลงไปจากนั้นเดินกลับไปที่รถ

เฉินหยูเห็นฉีเติ่งเสียนทำเอานักดาบทุกคนนั้นตะลึง อดไม่ได้ที่จะขนลุก ตัวละครศัตรูนับหมื่นในนิยายใช้คำนี้ไม่เกินจริงเลย