ตอนที่ 416
บทที่ 416 ความเงียบ
October 21, 2026
“ผู้ชายคนนี้น่ากลัวเกินไป ฉันไม่ควรจัดการกับเขาเพียงลำพัง....”
“แม้ว่าเขาจะสูญเสียพลังงานทางกายภาพไปมาก ก่อนจะมาต่อสู้ครั้งนี้ แต่ก็ไม่ใช่เรื่องที่ฉันจะรับมือได้!”
“เขาเป็นขุมสมบัติล้ำค่าของนักศิลปะการต่อสู้ เพราะเขารู้จักศิลปะการต่อสู้ทุกประเภท!”
“ช่างเป็นการสูญเสียครั้งใหญ่จริงๆ!”
ขณะที่เหวินหย่งฟูวิ่ง เขาก็พยายามปกคลุมหัวไหล่ไปด้วย เขาควบคุมพลังงาน ปิดหลอดเลือด หยุดเลือด ไม่ให้เลือดไหลออก
แต่ทักษะนี้ของเขากลับไร้ประโยชน์ หากไม่มีแขน ความสมดุลของร่างกายก็จะสูญเสียไป ทำให้พลังงานกับเลือดจึงสูญเสียไปมาก เขาจะไม่กล้าทำแบบนี้อีกแล้วในอนาคต
เรียนรู้ที่จะเป็นนักดาบแขนเดียวเหรอ? หึ นั่นมันหนัง แต่ความเป็นจริงผู้ที่มีความพิการทางร่างกายถูกลิขิตให้ไปไม่ไกลบนเส้นทางแห่งศิลปะการต่อสู้
เหวินหย่งฟูวิ่งไปหลายกิโลเมตรอย่างเหนื่อยหอบ เขาก็รู้สึกโล่งใจอย่างมากเมื่อเห็นว่าฉีเติ่งเสียนไม่ได้ไล่ตามเขามา
เห็นได้ชัดว่าฉีเติ่งเสียนรู้ว่าการปกป้องเฉินอวี๋นั้นสำคัญกว่า ไม่สำคัญว่าตัวเขาจะฆ่าตัวตายหรือพิการอย่างไร
หลังจากนั่งลงแล้วเหวินหย่งฟูกดหมายเลขหนึ่งก่อนจะกดโทรออกแล้วพูดว่า “ตอนนี้ฉันอยู่บนถนนชิงไห่ ฉันทำพลาด”
หลังจากพูดจบ เขาก็วางโทรศัพท์ลงและรอการช่วยเหลือ
หลังจากนั้นไม่นาน รถจี๊ปก็เข้ามาใกล้ หน้าต่างถูกเลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าเคร่งขรึมที่นั่งอยู่ด้านใน
“ท่านอาจารย์เหวิน คุณพ่ายแพ้จริงหรือ? เพราะไอ้เด็กนั่น?” ชายคนนั้นพูดอย่างเย็นชา
“คุณเออร์อวี๋ คุณไม่เคยเห็นเด็กคนนี้มาก่อน เขาเป็นแหล่งสมบัติของนักศิลปะการต่อสู้ที่มีชีวิต ศิลปะการต่อสู้ทุกประเภทอยู่ใกล้แค่เอื้อม และสไตล์การต่อสู้ของเขาก็ทรงพลังมาก ฉันไม่เหมาะจะเป็นคู่ต่อสู้ของเขา” เหวินหย่งฟูยิ้มอย่างขมขื่น
ชายที่มีชื่อรหัสว่า “เออร์อวี๋(จระเข้)” ขมวดคิ้วและพูดว่า “แต่คุณก็ฆ่าเฉินอวี๋ไม่ได้เหมือนกัน!”
เหวินหย่งฟูส่ายหัวแล้วพูดว่า: “ฉันทำให้เธอบาดเจ็บ แต่ฉันไม่สามารถฆ่าเธอได้ ไอ้คนแซ่ฉี นั้นทรงพลังเกินไป ฉันไม่เคยต่อสู้กับเขามาก่อน มันทำให้ฉันไม่สามารถโจมตีเฉินอวี๋ได้”
เออร์อวี๋พยักหน้าแล้วพูดว่า “มีอะไรจะพูดอีกไหม?”
เหวินหย่งฟูกล่าวว่า: “รีบจัดการให้คนพาฉันกลับไปที่เมืองโมตูเดี๋ยวนี้ มันไม่ปลอดภัยหากฉันอยู่ที่นี่”
“ในเมื่อไม่มีอะไรจะพูดแล้ว ก็ออกเดินทางได้เลย!” จู่ๆ เออร์อวี๋ก็ยิ้มกว้าง แสดงสีหน้าโหดเหี้ยม
เหวินหย่งฟูตกใจและพูดด้วยความโกรธ: “คุณหมายความว่าอย่างไร?!”
ทันใดนั้นเสียงปืนก็ทำให้นกทุกตัวที่เกาะอยู่บนกิ่งไม้ในป่าบินขึ้น มีเสียงกระพือปีกดังไปทั่วบริเวณ
เหวินหย่งฟูถูกสกัดเข้าที่หัวใจ ล้มลงบนพื้น ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเหลือเชื่อ
โดยปกติเขาจะสามารถหลบกระสุนแค่นี้ได้ แต่เพราะเขาได้รับบาดเจ็บสาหัสจากฉีเติ่งเสียน สูญเสียพลังงานและเลือดมากเกินไป และเขาไม่เคยคิดว่าเออร์อวี๋ซึ่งเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดของเขาจะฆ่าเขาจริงๆ
“ที่เรียกฉันว่าเออร์อวี๋(จระเข้)ก็เพราะฉันเลือดเย็น!”
“ในเมื่อคุณยังทำอะไรไม่สำเร็จ คุณต้องรับผลคือต้องตัวตาย”
เออร์อวี๋วางปืนพกกลับแล้วพูดอย่างใจเย็น
เหวินหย่งฟูล้มลงกับพื้น เขาเก่งด้านศิลปะการต่อสู้และมีพลังชีวิตที่แข็งแกร่ง หลังจากที่หัวใจของเขาถูกยิงด้วยกระสุนปืน แต่เขาก็ยังไม่ตายในทันที
“ดี ดี หงเทียนตู นายนี่มันเลวทรามจริงๆ...” เหวินหยงฟู่กัดฟัน ของเหลวจากภายในก็ไหลออกมาจากปากของเขา
เออร์อวี๋ยิ้มก่อนจะพูดพูดว่า “คุณไม่มีคุณสมบัติที่จะตัดสินบอสของเรา!”
เหวินหย่งฟูกล่าวว่า: “ไม่ช้าก็เร็ว แกจะต้องตายด้วยน้ำมือของชายแซ่ฉี..... แกจะต้องไม่ตายดี......”
หลังจากกล่าวคำว่า “ไม่ตายดี” เขาก็หายใจเข้าเฮือกสุดท้าย กลอกตา จากนั้นจึงนิ่งเงียบ ไม่ขยับอีกเลย
เหวินหย่งฟูเป็นผู้ถือหางเสือเรือของสาขาหลงเหมินในเมืองโมตูมาเกือบยี่สิบหรือสามสิบปีแล้ว และถือเป็นนักธุรกิจที่รุ่งโรจน์ในยุคของเขา แต่ เขาไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะตายอย่างน่าอนาถใจแบบนี้