บทที่ 420 หงเทียนตู

หลังจากที่สมาชิกของสํานักงานความมั่นคงท้องถิ่นกลับไปแล้ว ฉีเติ่งเสียนก็ไม่ได้สนใจอะไรก่อนจะโทรศัพท์หาหวงชงให้มารับพวกเขา

เฉินหยูมองไปที่ฉีเติ่งเสียนด้วยความสนใจ หลังจากนั้นไม่นานเธอก็หัวเราะและพูดว่า: “ฉันไม่คิดมาก่อนว่าคุณฉีจะมีตัวตนที่ทรงพลังขนาดนี้!”

ฉีเติ่งเสียนยักไหล่และพูดว่า: “มันก็แค่เพื่อความสนุกไปวันๆ ไม่มีอะไรแปลก”

เฉินหยูหัวเราะเยาะและพูดว่า: “ใช้ชีวิตอยู่ไปวันๆได้เป็นถึงนายพลจัตวา นี่ไม่ใช่เรื่องง่ายๆที่ใครจะทำได้นะ”

ไม่นานหวงชงก็ขับรถมาถึงที่เกิดเหตุ หลังจากเห็นความพังพินาศของที่นี่ เขาอดไม่ได้ที่จะตกใจอย่างมาก

ฉีเติ่งเสียนขี้เกียจจะคุยอะไรกับเขา จึงหยิบกุญแจจากหวงชงโดยตรงและขับออกไปจากที่นี่พร้อมกับเฉินหยูและหลี่อวิ๋นหว่าน

ก่อนออกเดินทาง เขาพูดกับหวงชงว่า: “อ่อ นายบอกหยางกวนกวนด้วยว่าพรุ่งนี้เป็นวันหยุด จะฝึกเมื่อไรเดี๋ยวฉันจะแจ้งอีกที”

หวงชงพยักหน้าและเฝ้าดูไฟท้ายรถจางหายไป หลังจากนั้นไม่นานเขาก็ได้สติกลับคืนมา

“เฮ้ย แล้วผมล่ะ? ผมจะทําอย่างไร? ผมไม่มีรถนะ!!!”หวงชงตะโกนร้องอย่างโวยวาย

เขาอุตส่าห์มีน้ำใจขับรถมาให้ฉีเติ่งเสียน แต่ฉีเติ่งเสียนกลับขับรถออกไป แล้วเขาต้องเดินกลับเหรอ?

ในใจหวงชงอยากจะบ้าตาย ไม่น่าแปลกใจที่นายหยางกวนกวนชอบบ่นเกี่ยวกับ “นายทุนสุนัข” ของผู้ชายคนนี้...

ฉีเติ่งเสียนขับรถตรงไปที่โรงแรมเทียนตี้ เขาหยิบบัตรสมาชิกออกมาและขอเปิดห้องดีลักซ์สวีท

“เดี๋ยวผมให้ทางโรงแรมเอาเสื้อผ้ามาเปลี่ยนให้เราทีหลัง พวกเธอไปอาบน้ำให้สบายตัวก่อนแล้วค่อยมาดื่มไวน์ผ่อนคลายกันสักหน่อย” ฉีเติ่งเสียนพูดอย่างสบายๆ

หลังจากพูดจบ เขาก็ตรงเข้าไปในห้องและเข้าไปในห้องน้ําของห้องตัวเอง

ทันทีที่เขาถอดเสื้อผ้า ทั่วร่างกายของเขามีรอยฟกช้ำทุกที่

รอยฟกช้ำเหล่านี้ไม่ได้มาจากการต่อสู้กับเหวินหย่งฟูทั้งหมด บางส่วนเกิดจากร่องรอยตอนที่ใช้วิชาระฆังทองคุ้มกายและวิชาภูษาเหล็ก

“ไม่มีอาการบาดเจ็บภายใน ก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ สามารถฟื้นตัวได้ภายใน 24 ชั่วโมง”ฉีเติ่งเสียนยืนเปลือยกายอยู่ใต้ฝักบัวและเริ่มใช้ภาษาสันสกฤตล้างเส้นเอ็นและล้างไขกระดูก

เมื่อเห็นเลือดบนร่างกายของเขากำลังจางหายไปด้วยความเร็วที่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ไม่นานผิวของเขาก็ฟื้นตัวเหมือนเมื่อก่อน

ทันทีที่เขาออกมาจากห้องน้ำ ฉีเติ่งเสียนก็ได้รับโทรศัพท์จากเซี่ยงตงฉิงทันที

เซี่ยงตงฉิงกล่าวว่า: “ข่าวข้างนอกมันกระจายไปบ้ามาก บอกว่านายฆ่าเหวินหย่งฟูนายหางเสือของโมตูหลงเหมินเหรอ?”

ฉีเติ่งเสียนพูดว่า: “ผมไม่ได้ฆ่าเขา ผมแค่หักมือเขาข้างหนึ่ง แล้วเขาก็หลบหนีไป”

เซี่ยงตงฉิงถามว่า: “แล้วนายอยู่ที่ไหน? ฉันได้ยินมาว่าวิลล่าวิมานเมฆของนายถูกระเบิด!”

ฉีเติ่งเสียนทำได้แค่ยิ้มอย่างขมขื่น เรื่องดีๆไม่เคยแพร่ออกไปข้างนอก มีแต่เรื่องเสียหายที่แพร่กระจายไปหลายพันไมล์.….

“ตอนนี้ผมอยู่ที่ห้องดีลักซ์สวีทของโรงแรมเทียนตี้ เรื่องที่เกิดขึ้นวันนี้มันไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาสามารถทําได้ น่าจะเป็นการกระทำขององค์ที่ค่อนข้างทรงพลัง!”ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยน้ําเสียงเย็นชา

เซี่ยงตงฉิงถอนหายใจด้วยความโล่งอกและพูดว่า: “นายไม่เป็นอะไรฉันก็โล่งอก วันนี้นายเหนื่อยแล้วรีบพักผ่อนเถอะ จะได้ฟื้นฟูตัวเอง เพราะมะรืนนี้นายต้องไปเจอกับสวี่เอ้าเสวี่ยอีก!”

ฉีเติ่งเสียนรู้ว่าเรื่องที่เขายังไม่ตายวันนี้ จะทำให้สวี่เอ้าเสวี่ยนั้นรู้สึกผิดหวังมาก

เรื่องนี้ต้องมีอะไรเกี่ยวข้องกับสวี่เอ้าเสวี่ยแน่นอน เพียงแต่ไม่รู้ว่าองค์กรพวกนั้นจัดหานักฆ่ามามากมายเพื่อวัตถุประสงค์อะไร

หลังจากวางสายของเซี่ยงตงฉิงไปแล้ว ฉีเติ่งเสียนก็ได้รับโทรศัพท์จากฟู่เฟิงหยุนต่อทันที

“นายพลจัตวาฉี ฉันรู้เรื่องที่เกิดอะไรขึ้นในเมืองจงไห่แล้ว!” ฟู่เฟิงหยุนพูดด้วยเสียงต่ำ

“ท่านฟู่เหล่าคุณรู้แล้วเหรอ? เมื่อกี้ผมกับเฉินหยูถูกตามล่าไปทั่วเมืองแต่กลับไม่มีใครเข้ามาช่วยเลย!” ฉีเติ่งเสียนพูดด้วยเสียงแค่นหัวเราะ

ฟู่เฟิงหยุนกล่าวว่า: “นายและเซี่ยงกรุ๊ปทําให้คนจํานวนมากขุ่นเคือง พวกเขามีอิทธิพลมากและแทบรอไม่ไหวที่จะฆ่าให้นายตาย ด้วยผลักดันจากเบื้องหลังไม่มีใครสามารถหยุดแรงกดดันนี้ได้”

ฉีเติ่งเสียนเงียบหลังจากได้ฟัง แน่นอนว่าสวี่เอ้าเสวี่ยและคนอื่นๆอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้