บทที่ 455 วัยหนุ่มสาวไม่ต้องถึงห้า

ขณะที่หมัดสัมผัสกันหยางกวนกวนก็รู้สึกราวกับว่าหมัดชกโดนกระบองเพชร มีความเจ็บปวดรุนแรง

เธอรีบชักหมัดกลับ เห็นคู่ต่อสู้ก้าวไปข้างหน้า พุ่งหมัดเข้าที่ใบหน้าของเธอหลายครั้งทำให้เธอไม่มีโอกาสได้หายใจ

หลังจากปล่อยหมัดมาสองครั้งติดต่อกันหยางกวนกวนก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป รู้สึกว่าเจ็บเหงือก ราวกับว่าฟันมันหลวมซึ่งอาจจะหลุดออกมาเมื่อใดก็ได้

“ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ ถ้ายังทำแบบนี้ต่อไป ถูกทุบตีจนตายจริงๆแน่!” หยางกวนกวนรู้สึกหวาดกลัวและต้องการล่าถอย

ในช่วงเวลาวิกฤตินี้ เธอกลับคืนสู่วิถีเดิมแบบที่เคยเป็น จิตใจที่ขี้ขลาดก็กลับมา เธอรู้สึกกลัวและไม่อยากต่อสู้อีกต่อไป

ถ้าไม่กล้าสู้ก็แพ้ไปแล้ครึ่งหนึ่ง

คนร้ายสัมผัสได้ถึงความขี้ขลาดของหยางกวนกวนอย่างชัดเจน เขาหัวเราะอย่างชั่วร้ายและตะครุบเธอเหมือนนกกระเรียนจับงู ตั้งใจจะใช้โอกาสนี้ทุบตีเธอให้ตาย

แต่ในช่วงเวลาวิกฤตินี้ มีร่างหนึ่งปรากฏออกมาที่ตรงประตู ร่างนั้นรวดเร็วมาก พุ่งกระแทกเขาราวกับหมีแก่ตัวใหญ่!

คนร้ายสะดุ้งรีบรวบรวมร่าง เมื่อถูกโจมตีก็ลอยถอยหลังออกไป รีบรักษาจุดศูนย์ถ่วงให้คงที่ในอากาศ ร่อนลงบนพื้นแล้วจึงยืนอย่างมั่นคง

แต่พลังงานและเลือดในร่างกายปั่นป่วน และรู้สึกราวกับว่าอวัยวะภายในกำลังจะระเบิดออกมา

หยางกวนกวนมองใกล้ ๆ และเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคือฉีเติ่งเสียน!

สิ่งนี้ทำให้เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอก โชคดีที่ฉีเติ่งเสียนมาที่นี่ทันเวลา ไม่เช่นนั้นเธออาจจะถูกคนร้ายทุบตีจนตายได้

“นายกล้ารังแกลูกศิษย์ของฉันงั้นเหรอ!” ฉีเติ่งเสียนยิ้มและพูดกับคนร้าย

คนร้ายมองอย่างเคร่งขรึมและพูดว่า: “มีคนมาตายที่นี้อีกรายแล้ว!”

แม้ว่าเขาจะพูดอย่างนั้น แต่เขารู้ว่าฉีเติ่งเสียนเป็นยอดฝีมือที่เก่งกาจ

เขายังรู้ด้วยว่าเขาไม่สามารถต่อสู้ได้นาน ดังนั้นเขาจึงรีบวิ่งไปข้างหน้าทันที กางแขนออกราวกับนกกระเรียนสีขาวที่มีปีก ทำให้คนตกตะลึง

แต่หยางกวนกวนกลับได้ยินเสียงดังปังหลายครั้ง จากนั้นก็เห็นร่างของคนร้ายหยุดอยู่กับที่ราวกับว่าถูกไฟฟ้าช็อต บิดตัวและหมุนตัวราวกับเต้นรูดเสาอยู่

คนร้ายถอยหลังไปสองก้าวแล้วล้มลงกับพื้นโดยไม่เคลื่อนไหว โดยมีเลือดไหลออกมาจากบริเวณหน้าอก

ฉีเติ่งเสียนยืนอย่างไร้ความรู้สึกถือปืนพกของทหาร P1911

หยางกวนกวนกับเฉียวชิวเมิ่งตกตะลึง เดิมทีพวกเธอคิดว่าเขาจะใช้ทักษะศิลปะการต่อสู้ที่ขั้นสูง เพื่อเอาชนะคู่ต่อสู้ให้ล้มลง แต่พวกเขาไม่คิดว่าเขาจะฆ่าคนๆนั้นด้วยปืน......

“คุณฉี คุณ.......คุณไม่หน้าด้านไปหน่อยเหรอ?” หยางกวนกวนพูดด้วยรอยยิ้มอันขมขื่น

คนร้ายต้องการแข่งขันกับฉีเติ่งเสียนท่าทางของศิลปะการต่อสู้ แต่ฉีเติ่งเสียนหยิบปืนออกมาแล้วส่งเขาลงในตะแกรงเรียบร้อย นี่เป็นการดูถูกกันเกินไปเล็กน้อย

ฉีเติ่งเสียนเก็บปืนพกของเขาด้วยความดูถูกเหยียดหยามและพูดว่า “เธอรู้อะไรไหม เวลาได้เปลี่ยนไปแล้ว!”

หยางกวนกวนหน้าแดงพูดไม่ออก หากเธอเถียงกลับ จะต้องได้รับบทเรียนอย่างแน่นอน ดังนั้นจึงเลือกไม่พูดอะไร

แต่ความดูถูกฉีเติ่งเสียนในใจของเธอไม่ได้ลดลงเลย จองหอง ดูถูกเหยียดหยามกันมาก คนอื่นแข่งขันกันด้วยหมัดมวย แต่กลับชักปืนออกมา มันเป็นการขาดจรรยาบรรณการต่อสู้ขั้นสูงสุด!

“นี่ไม่เกี่ยวกับจรรยาบรรณการต่อสู้...... เมื่อเราฝึกฝนศิลปะการต่อสู้ เราควรใส่ศีลธรรมเอาไว้ด้วย ไม่ใช่หรือ?” เฉียวชิวเมิ่งถามอย่างลังเลขณะจับกำแพงเพื่อหายใจ

“หนึ่งชีวิต สองโชคชะตา สามหลักการ สี่สมาธิ และหกการศึกษา” ฉีเติ่งเสียนกล่าวอย่างสงบ

“.........” หยางกวนกวนและเฉียวชิวเมิ่งมองหน้ากัน

ชีวิตครั้งที่หนึ่ง โชคสองสามคือบ้าอะไร? เห็นๆอยู่ว่าหนึ่งเป็นชีวิต สองโชคชะตา สามฮวงจุ้ย สี่สมาธิ และห้าการศึกษา!

ฉีเติ่งเสียนหันกลับมา ยิ้มเล็กน้อย แล้วพูดว่า “พวกเราวัยหนุ่มสาว ไม่ต้องถึงห้าหรอก”